Obrazy na stronie
PDF

może jeszcze wzbudzić ogólniejszy pociąg do tychże umiejętności. 20) ApollNARY ZAGóaski. Gawędy naukowe obejmujące wiadomości z nauk przyrodzonych. Wydanie pośmiertne z portretem autora i z życiorysem napisanym przez J. I. Kraszewskiego 2 tomy, Warsz. 1859. 21) Żebnawski TeoFir wydał: Owady łuskoskrzydle czyli motylowate z okolic Krakowa. Z 12 tablicami litografowanemi. Kraków 1860. Nomenklatura obok łacińskiej polska. § 190. o gospodarstwie róinem, polnem i leśmém, tudzież gorzelnietwie, coraz więcéj wychodzi dzieł opartych na postępie nauk przyrodzonych, odznaczyli się w tym przedmiocie następni: 1) MichAŁ Oczapowski urod. 18 naja 1788 w dobrach Pociejki w wojew. mińskiém; w Słucku uczęszczał do szkół wyższe zaś nauki pobierał w uniw. wileńs., w którym uczone stopnie otrzymał. Poświęcił się z zamiłowania i skłonności gospodarstwu praktycznemu i dla należytego wykształcenia udał się do Möglina jedynej wówczas szkoły rolniczej w Europie pod sterem sławnego Thaera zostającéj, i tam rok cały spędził. Następnie odbył podróż gospodarską w większej części pieszo w Niemczech, Francyi i Anglii. W roku 1820 wezwany na professora nadzwyczajnego do Uniw. warszaws. w r. 1822 otrzymał katedrę gospodarstwa wiejskiego i leśnictwa w Uniw. wileńskim; następnie był powołany na Dyrektora instytutu gospodarstwa wiejskiego i leśnictwa w Marymoncie pod Warszawą. Dzieła jego odznaczają się samodzielnym poglądem jak i jasnością stylu, odpowiednią przedmiotowi traktowanemu, a zawsze z uwagą na klimat i miejscowe okoliczności. Najcelniejszem jego dziełem jest: Gospodarstwo wiejskie obejmujące wszystkie gałęzie przemysłu rólniczego, teoretyczno-praktycznie wyłożone. Warszawa 10 tomów 1835–45 po śmierci dodano jeszcze tom XI i XII. Wars. 1856. Nauka ekonomii czyli zarządu gospodarstw 2 tomy

Warsz. 1857. Ogrodownictwo zastósowane do potrzeb ziemianina polskiego. Lwów 1845. Oczapowski był ozdobiony różnemi orderami, oraz znakiem nieskazitelnéj służby za lat 25. Umarł w styczniu 1854 r. 2) JAN NEp. Kcaowski. 1) Wiadomości gospodarskie każdemu rólnikowi niezbędnie potrzebne 2 tomy. Wars. 1836. 2) Sztuka urządzenia gospodarstw wiejskich etc. 2 tomy. Z rycin. i tabl. Wars. wydanie 2gie 1844. O różnych surrogatach kartofli pod względem gorzelnictwa w ogólności a w szczególności o uprawie lubina na różne cele. Warsz. 1855. 4) Dodatek do dzieła sztuka urządzenia gospodarstw etc. w 4ce z 3 tablic. rycin. Warsz. 1853. 5) Weterynarya popularna wyd. 3cie z 13 tablic. ryc. Warsz. 1858. Prócz tego wydał: Tygodnik rólniczo-technologiczny itp. O oszczędzeniu ziarna siewnego. Niezawodny na praktyce ugruntowany sposób, znacznego oszczędzenia ziarna siewnego a mimo to powiększenia plonów. Rzecz zebrana z wieloletnich doświadczeń znakomitych agronomów (z ryciną). Wars. 1859. 3) Józef DynuoNt wydał: Gospodarstwa rólniczo-praktycznego (krótki rys) podług zwyczajów prowincyi zachodnich; z wyjaśnieniem łatwego przejścia do systematu płodozmiennego za pomocą wiosennego usiewu ugorów, z wykazem czystych zysków wynikających z szczegółowej uprawy i urządzenia lnu przez moczenie Towarnym zwanego, oraz z dodaniem prawideł i wzorów prowadzenia rachunkowości gospodarskiej na sposób buchhalteryi kupieckiéj. Wil. 1850. 4) DezydeRY CHŁApowski wydał popularne dzieło: O rólnictwie, które doczekało się trzech wydań Poznań r. 1852. 5) IGNACY ŁYskowski agronom, właściciel Mieliszewa pod Brodnicą, w rejencyi kwidzyńskiej, członek tow. rólniczego ziemi Michałowskiej wydał dziełko pod napisem Gospodarz, część I rólnictwo; II. chodowanie i choroby koni, bydła i owiec. III. ogrodownictwo: IV pszczelnictwo. 2 wydanie Brodnica 1853. Trzecie pomnożone wydanie tamże 186l. O płodozmianie Brodnica 1862. Curiculum vitae swoje opisał w dziełku wyszłem w Lipsku 1861.

6) Tomasz BARTMAŃski wydał: Ekonomia domowa czyli przepisy tyczące się gospodarstwa wiejskiego i domowego z dodatkiem objaśnień osobliwości artystycznych. Warsz. 1856. str. 301. 7) BeNedykt AleksANDRowicz 1) Instrukcya ekonomowi folwarku, wyd. 3. Warsz. 1856. 2) Gorzelnictwo u nas w stósunku do innych przemysłów. Wars. 1859. 8) MAxxMILIAN Żelkowski nowy ekonom czyli szkoła porządnego wykonywania głównych robót w roli. Kraków 1855. 9) JAN Sikorski 1) Praktyczne wiadomości gospodarstwa wiejskiego. Wilno 1855. 2) Ziemianin, czyli łatwy sposób powiększenia dochodów za pomocą wiejskiego gospodarstwa, praktyczne podręczne dziełko, obejmujące treściwe wiadomości o rólnictwie, o chodowli wszelkiego rodzaju domowych zwierząt, ich chorobach, leczeniu, o pszczołach. Wilno 1856. 10) Józef Zawadzki. Zasady gospodarstwa wiejskiego z doświadczenia zebrane z wzorami do prowadzenia ksiąg gospodarskich. 2 części. Poznań 1858. 2 wyd. pomnożone u N. Kamieńskiego w Poznania 1865 r. l1) J. K. GREGoRowicz. Ekonom (dobry) czyli popularnie przedstawiony skrócony wykład, z zastósowaniem do potrzeb kraju polskiego, nauki o naturze i pokarmie roślin, o własności, uprawie i obsiewie gruntu i o produkcyi i obchodzeniu się z nawozem, napisany w 2ch tom. Warszawa 1859. 12) STANisław zdzitowiecki. O rólnictwie i ekonomii wiejskiej we Francyi, Belgii, Holandyi i Szwajcaryi przekład Henryka Kollman, Warsz. 1857. Tenże przełożył z franc. p. Joudier: Katechizm rolnictwa, Wars. 1859 str. 344. 13) JózeF Gaczusski napisał i wydał: Drobnostki gospodarskie z własnego 40 letniego doświadczenia spisane. Warsz. 1860. Jak hodować las, żeby z niego mieć największe korzyści. Warszawa 1860. Szarańcza szczegółowo opisana Warszawa 1861.

14) Mieczysski ADAM. Członek wielu towarzystw agronomicznych i redaktor gazety rólniczej wydał swoim nakładem dzieło: Rzeczy gospodarskie, przypisane Wojciechowi Jastrzębowskiemu ozdobione wielu rycinami, oraz portretami Michała Oczapowskiego i Ignacego Leszczyńskiego Warsz. 1859. str. 400. Tenże wydał: Gospodarstwo mleczne wedle najlepszych źródeł praktycznych skreślone ze 134 drzeworytami w tekscie Warsz. 1859. Nadto wydał: Rólnik polski dzielo podręczne obejmujące w sobie zasady rólnictwa polskiego. Warsz. 1860

15) LeoN Karolewski wydał: Nauka uprawy łąk przeł. z niem. podlug Friesa i uzupełnił podług innych autorów War. |1860 220 drzeworytów,

16) JAN KoNcewicz ur. 12 maja 1795 w mieście Łomazach, obwodzie bialskim wojew. Podlaskiem. Oddany tamże do szkół w r. 1807 przeszedł do gimnazium w Biały w którém do r. 1814 zostawał, a następnie ukończył szkoły w Lyceum warszawskiém. Wyższe ukształcenie pobierał w uniwersyt. warszaw. w którym sposobiąc się do zawodu nauczycielskiego, uczęszczał na wydział matematyczno-fizyczny i otrzymał stopień magistra filozofii. Tu zaczyna się jego służba rządowa, w r. 1820 został mianowany adjunktem preparatorem przy katedrze chemii w uniw. warsz. w roku zaś 1821 powołany był na nauczyciela szkoły wojew. w Kielcach, a w r. 1823 otrzymał patent na professora przy tymże zakładzie naukowym. W tym czasie rząd Królestwa pragnąc w kraju obok usposobienia uniwersyteckiego, dać możność ukształcenia się i do zawodów praktycznych, przemysłowych, na nauce opartych; postanowił zaprowadzić szkołę politechniczną, a na przyszłych professorów téj szkoły wybrać właściwych magistrów uniwersytetu, którzy kosztem rządu do celów szczegółowych wskazanych, mieli się usposobić za granicą. Między innymi w gronie wysłanych w r. 1825 znajdował się i Koncewicz, który obeznawszy się praktycznie z chemią techniczną, zastósowaną do rólnictwa, a w szczególności z gorzelnictwem i piwowarstwem w Niemczech, Anglii i Francyi; w r. 1829 powrócił do ojczyzny i został powołany na professora szkoły przygotowawczej do Instytutu politechnicznego, ta bowiem przed powrotem wszystkich przyszłych uczących była naprzód ustanowioną. Po roku 1830 przez krótki przeciąg czasu, zostawał w obowiązkach prywatnych, a w r. 1833 powołany został na nauczyciela szkoły wojewódzkiej w Łukowie; nie przyjąwszy jednak tego miejsca pełnił obowiązki professora przy gimnazyum Zamojskich w Szczebrzeszynie, zkąd w r. 1835 przeniesiony został na professora gimnazium gubernialnego w Kielcach; ostatnią zaś służbę od r. 1841 wykonywał jako nauczyciel nauk technicznych gimnazium realnego w Warszawie, którą to posadę w r. 1852 wysłużywszy całą płacę emerytalną opuścił. Jakkolwiek mozolne obowiązki nauczania, wiele mu czasu zajmowały, nie odmawiał jednak nigdy, gdy szło o pracę dla dobra ogółu. Koncewicz wydał następujące dzieła: 1) Rozprawa o potrzebie ścisłego stósowania się w budowaniu domów do klimatu i natury używanych materyałów, celem zapobieżenia tak powszechnemu dzisiaj zimnu i wilgoci w mieszkaniach, Kielce 1836 r. 2) Praktyczny wykład sztuki gorzelniczej, przez Jana Koncewicza profes. gimn. realnego w Warszawie 1841, z 3 tabl. str. 348. 3) Piwowarstwo w całej obszerności praktycznie wyłożone przez etc. z 10 tabl. rycin., Warsz. 1847 str. 326. 4) Przez cały rok 1842 pełnił obowiązek redaktora odpowiedzialnego pisma czasowego pod nazwą: Roczniki gospodarstwa krajowego. Zakończył życie dnia 30 sierpnia 1859.

17) Romuald Piątkowski wydał: Gorzelnictwo, Lwów 1855. Także Nauka o wyrabianiu napojów z owoców krajowych, czyli wina sztuczne, Lwów 1858. Piwowarstwo, Lwów 1858.

18) DoMiNik SzMelrz, Gorzelnictwo postępowe i t. d. Lwów 1859.

19) MAks. Bonucki wydał: Ochrona lasów, z zasady polityc. Warsz. 1859.

« PoprzedniaDalej »