Obrazy na stronie
PDF

tertia tom IV Concil et his verbis inchoatur : « Fla- A mus princeps ipsum quoque papam in colligenda

viano (legendum Flavio) Avieno viro clarissimo Juniore coiisule sub die viii Iduum Novembrium, in basilica beati Petri apostoli, etc. Bene quidem fraternitas vestra ecclesiasticis legibus obsecuta,» etc. Hujus synodi celebrationis causa fuit abrogatio legis Odöacris Italiæ regis,qua Basilius præfectus Præt0rio sanxerat, ne absqué Italiæ regis consensu electio Romam pontificis fieret. Secundo, ne liceret summo pontificioquidquam ex Ecclesiæ bonis alienare. Irrita declarata sunt hæc capita, quia facta a laico rincipe. Sua tamen et synodi auctoritate statuit §Ă, ut nulli Romanorum pontificum, vel presbyterorum, qui titulis erant præpositi,Ecclesiæ prædia quæcunque alienare, vel commutare liceret; hec etiam eorum usumfructum concedere, nisi clericis captivis et peregrinis. Huic synodo adfuere episcopi sexaginta quatuor, inter quos eminebant Laurentius Mediolanensis, Petrus Ravennas et Eulalius Syracusanus. Anastasius, sive libri Pontificalis auctor,postquam retulit Laurentium schismaticum Nucerinum episcopum constitutum esse, narrat quæ anno quingentesimo tertio contigere : « Post annos quatuor (ab anno scilicet Christi quingentesimo,quoLaurentius dictus episcopus Nucerinus) zelo ducti aliqui ex clero, et álii ex senatu, maximo Festus et Probinus incriminarunt Symmachum,et subornaverunt testes falsos, quos miserent Ravennam ad regem Theodoricum, accusantes B. Symmachum, et occulte revocaverunt Laurentium, post libellum Romæ factum, et fecerunt schisma, et divisus est iterum clerus. Et alii communicabant Symmacho, alii Laurentio. Tunc Festus et Probinus senatores miserunt relationem regi, et cœperunt agere, ut visitatorem daret rex sedis apostolicæ. Tunc rex dedit Petrum Alticinæ (seu potius Altinæ) civitatis episcopum, quod canones prohibebant. » Secundum itaque schisma sub Symmacho anno quingentesimo tertio exortum, et Petrum Altini episcopus Romam ad tumultus compescendos a Theodorico Italiæ rege missus est. Petrus Altinus Romam profectus, nulla Symmachum reverentia prosecutus est; quod tamen rex ipsiimprimis præceperat; nullam ecclesiasticæ pacis curam gessit, sed à schismaticis in partes tractus turbavit omnia, ut testatur Ennodius Ticinensis in

apologetico pro Symmacho. Est porro Altinum civi

tas prope littus Venetiæ posita, quæ cum eversa fuisset, episcopatus Torcellum, häud procul inde dissitum, sæculo septimo translatus est. Theodoricus Italiæ rex, ut istis tumultibus finis imponeretur, jussit Romæ synodum celebrari, cui interfuere episcopi centum quindecim. Synodus ista quarta Romana sub Symmacho, Palmaris appellata, a loco ubi celebrata est. Hanc porro synodum quartam esse palmarem probat auctor criticæ Baronianæ ex codice ms. San-Germanensi tempore Caroli Magni exarato, in quo post relatas tres synodos

Romanas sub Symmiachó, legitur : Quarta synodus I)

hal)ita Romae, Palmarìs. Ejus initium est : Sancta synodus, etc., ut in collectione Concil. pag. 1323, in qua perperam vocatur tertia, et ibidem male addita €st nota temporaria, quæ deest in dicto Codice ms. San-Germanensi. Synodum, consentiente Symmacho, a Theodorico rege convocatam, ex Actis perspicuum est: « Memorati poniifices, inquiunt Aéta, quibus allegandi imminebat occasio, suggesserunt, ipsum qui dicebatur impetitus, debuisse synodum convocare; scientes quia ejus sedi primum Petri apostoli meritum, vel rincipatus; deinde secuta jussionem Domini conciiorum venerandorum auctoritas, ei singularem in Ecclesiis tradidit potestatem : nec antcdictae sedi antistitem minorum subjacuisse judicio,in propositione simili forma aliqua testaretur. Sed potentissi

synodo voluntatem suam litteris demonstrasse significavit. Unde a mansuetudine ejus paginæ postulatæ sunt, quas ab eo directas constàbat; hasque dari sacerdotibus siue tarditate constituit. » Num. 78, linea 13. Invenit Manichaeos in urbe Roma, quorum. etc. In quanam ex superius relatis synodis Anastasius imperatoraSymmacho papa excommunicatus fuerit, incertum ; illud tantum certo constat,Apologiam suam adversus calumnias imperatoris edidisseSymmachum post synodum quartam Romanam Palmarem dictam, cum in ea apologiadicat: inter imbres lapidum totus evasi.» Quare cum Symmachus lapidibus impetitus fuerit,dum celebraretur hæc quartâ synodus, ea Apologia post annum quinĘ tertium ab eodem edita cst. Ex ea Apoogia constat, Anastasium imperatorem, Acacii memoriæ,et hæreticis Chalcedonénsis concilii hostibus communicantem et faventem, a Symmacho papa

I, excommunicatum fuisse, Quam ob rem furore perciLIV. SANCTUS HORMISDA.

tus imperator, libellum famosum adversus póntificem vulgavit, quo ipsum inter alia convitia, Manichæum vocabat. Huic libello respondit Symmachus άicta epistola Apologetica, in qua de Anastasii excommunicationé hæc habet : « Dicis quod, mecum conspirante senatu, excommunicaverim te. Ista quidem ego, sed rationabiliter factum a decessoribus meis sine dubio subsequor.Nos non te excommunicavimus, imperator, sed Acacium. Tu recede ab Acacio, et ab illius excommunicatione recedis : tu te noli miscere excommunicationi ejus, et non es excommunicatus a nobis : si te misces, non a nobis, sed a te ipso excommunicatus es. » In eadem ApologiaSymmachus pontificiam cum imp€ratoria dignitatem conferens, pontifices regibus superiores esse ostendit, illisque reverendos; principibusque parendum non esse docet, cum aliquid adversus Dei legem jubent.

Incertum pariter quo anno Symmachus sextam synodum Romæ conyocaverit, quia in ea nullus témporis character legitur. Baronius et conciliorum coll6ctores eam cum anno quingentesimo quarto illigant, a quibus sine aliquo fundamento recedendum non est. Sextam illam fuisse inter Symmachianas, constat ex eo quod his verbis inchoetur: «Cum in unum apud beatum Petrum apostolum sancta sexta synodns canonico a B. Symmacho Romæ congregata resedisset, » etc. Ilæc habita est contra invasores rerum ecclesiasticarum, decretumque, ut nisi eas restituerint, velut manifesti hæretici anathematizarentur, neque aliter quam per satisfactionem ad communionem Ecclesiæ admitterentur. Additum est, eadem sententia teneri omnes, qui facultates Ecclesiæ sub specie largitatis regiæ obtinuissent, eo quod regum non sit de bonis Ecclesiæ decernere. Nec licere imperatori vel regi, contra divina mandata et Patrum constituta, sibi aliquid quovis modo usurpare.

A SCHELESTRATE.

Num. 98, linea 3. Per Africam vel Sardiniam Ut enim narrat Marcellinus comes in Chronico : « Theodorico et Venantio coss. orta est per Africam crudelis Hunerici Wandalorum regis in catholicos persecutio. Nam exsulatis, fugatisque plusquam trecentis triginta quatuor orthodoxorum episcopis, clausæ sunt eorum ecclesiae. » Porro hi episcopi partim per Africam longe a propriis sedibus, pattim in Sardinia exsulare coacti sunt, ut docet Victor Vitensis in historia de persecutione Vandalica, et colligere licet ex catalogo episcoporum exsulum edito per Jacobum Sirmondum : ad hos igitur episcopos, qui usque ad Hormisdæ pontificatum exsn}!, Symmachus papa pecuniam et vestes mittebat.

ANNO CIIRISTI 514, ANASTASII 24, THEODORICI 22.

Hormisda, natione Campanus, eae patre Justo de civitate Frisilone (a), sedit annos 8, dies M7 (b). Fuit autem temporibus regis Theodorici et Anastasii Augusti, a consulatu Senatoris usque ad consulatum Symmachi et Boetii. Hic composuit clerum, et psalmos (c) erudivit; hic fecit basilicam in territorio Albanense in possessionem Fontis (d); Eodem tempore eae consti5 tuto synodi misit in Graeciam, humanitatem ostendens sedis apostolicæ, quia Græci obligati erant sub vinculo anathematis propter Petrum Aleaeandrinum, et Acacium Constantinopolitanum episcopos subJoanne episcopo Constantinopolitano cum concilio regisTheodorici(e), direaeit quoque Ennodium episcopum Ticinensem, et Fortunatum episcopum Catenensem, et Venantium presbyterum urbis Romæ, et Vitalem diaconum sedis apostolicæ, et Hilarum (f) notarium sedis su10 prascritæ. Euntesque ad Anastasium Augustum, nihil egerunt. Idem secundo misit Ennodium ipsum, et Peregrinum episcopum Mezenensem (g) portantes epistolas, confortatorias (h) fidei, et contestationes secretas et numeros 19, et textum libello in quo libello noluit consentire Augustus Anastasius, quia et ipse in hæresim Eutychianam communicaverat. ss Voluit itaque eosdem legatos per remunerationem corrumpere (i). Legali vero sedis apostolicæ, contempto Anastasio Augusto, nullatenus consensernnt accipere pecunias, nisi satisfactionem sedis apostolicæ operaretur. Tunc imperator repletus furia ejecit eos per posterulam (j), et imposuit eos in navim periculosam (k) cum militibus, et magistrianis, et præfectianis (I) 5 nomine (m) Heliodorum et Demetrium. Qui (n) hoc dedit eis in mandatis imperator Anaslasius, ut nullam civitatem ingrederentur. Legati vero sedis apostolicæ secretius supraseriptas epistolas fidei 19 per manus monachorum orthodoxorum eaeposuerunt per omnes civitates. Quas tamen epistolas ab episcopis civitatum, qui erant complices Anastasii Augusti timore omnes eas epistolas fidei pro crimine Constantinopolim direxerunt (o). Furore repletus Anastasius Augus10 tus contra papam Hormisdam inter alia sacra sua hoc scripsit dicens : Nos jubere volumus, non nobis juberi. Eodem tempore nutu divinitatis percussus est fulmine divino Anastasius imperator, et obiit. Sumpsit itaque imperium Justinus orthodoaeus, et direxit auctoritatem suam ad papam Hormisdam sedis apostolicæ per Gratum (p), et illustrem nomune, sperans a sede apostolica, ut (q) reintegraretur pax Ecclesiarum. s4 Tunc Hormisda episcopus cum consilio regis Theodorici (r) dire cit a, sede apostolica Germanum Capuanum episcopum, et Joannem, et Blandum presbyteros, et Felicem, et Dioscorum diaconos sedis apostolicæ, et Petrum Notarium. Quos monitos ex omni parte fidei, et textum libelli pœnitentiæ (s), qui venientes (t) juæta Constantinopolim, tanta gratia fidei refulsit (u) ut 5 multitudo monachorum orthodoxorum, et illustrium virorum maxima multitudo occurreret. In quibus et Justinus imperator, et Vitalianus consul simul occurrerunt a Castello Rotunllo (v), qu; dicitur (c) usque in civitatem Constantinopolim, cum gloria et laudibus. Qui ingressi una cum Grato illustri, suscepti sunt a Justino Augusto orthodoaeo cum gloria. Omnia itaque clerus una

INOTULAE MARGINALES FABROTTI.

(a) C, Frusinona. (b) Fusinona. BB, ann 9, dies 10, a Cons Cassiodori ad Ma.rimum. (c) Psalmis C.

(d) B, Mefontis. C, Mesontis. (e) Vide Baron ad ann 515. (f) C, Hilarium. (q) C, Mosenatem. (h) B, confirmatorias. (i) Vüle Baron aul ann 517. (i) De urbe per posticulum. (k) Navi periculos a. (l) C, præfectis. (m) Eliodoro, et I)emetrio. (n) C, quibus. (o) Vide Baron loc cit. pag 677, ét in fine tomi VI.

(p) Leg per Gratum virum illustrem. (q) C, redinteg. (r) Vide Barom ad ann. 518. (s) Cómmonitos ex qmni parte fide, et textu libelli pœnitentiæ. 0, munitos. (t) Quibus venientibus. (u) C, illis ref. (t) C, ad eastell. (c) 0. quod ducit.

cum episcopo Joanne Constantinopolitano, gavisus est, sentientes eo quod gratanter (a) suscepti 10 sunt : etiam sentientes et ii qui erant complices Acacii, incluserunt se in Ecclesia majori, quæ vocatur Sancta Sophia. Et consilio facto mandaverunt imperatori, dicentes : Nisi nobis reddita fuerit ratio quare damnatus est episcopus noster Acacius, nullatenus consentimus sedi apostolicae. Hic papa Hormisda perrexit ad regem Theodoricum Ravennam, et cum ejus consilio misit auctoritatem ad Justinum imperatorem, et vinculum (b) chirographi, et textum libelli, rein15 tegravit ad unitalem sedis apostolicæ, damnantes Petrum et Acacium, vel omnes hæreses. IIic invenit Manichæos, quos etiam discussos cum eraminatione plagarum exsilio deportavit. Quorum codices ante fores basilicae Constantinianæ incendio concremavit. Hujus temporibus episcopatus in Africa post annos septuaginta quatuor revocatus est, qui ab hæreticis fuerat exterminatus. *. ss Eodem tempore venit regnum cum (c) gemmis pretiosis a rege Francorum Clodoveo Christiano donum beato Petro apostolo : sub hujus episcopatu mulla vasa aurea, vel argentea venerunt de Græcia, et Evangelia cum Tabulis aureis, cum gemmis pretiosis, quæ pensan. libr. 15; patenam auream cum hiacynthis, quæ pensan. libr. 25; scyphum aureum 5 cum gemmis. pensan. lib. octo; scyphum aureum circumdatum regno (d) pensan. lib. octo, scyphos argenteos tres deauratos, pensan. sing. lib. quinque; patenas argenleas duas, pensan. libr. vinginti quinque; gabata electina, pensan. libr. 2; thecas Cyrei aureas duas, pensan. sing. libr. sex ; pallia olobera blattea (e) cum tabulis auro tectis de chlamyde, vel de stola imperiali suffitorium (/) super confessionem beati Petri apostoli. Hæc omnia a Justino 10 Augusto orthodoxo votorum gratia oblata sunt. so Eodem tempore Theodoricus rex obtulit beato Petro apostolo cerostata argentea duo, pensan. libras septuaginta. Eodem tempore fuit (h) papa Hormisda apud beatum Petrum apostolum trabem, quam ex argento cooperuit, quæ pensan. libras mille, et quadraginta. Hic fecit in basilica Constantiniana arcum argenteum ante altare, qui pensabat. libr. viginti; 5 canthara argentea sexdecim, pensan. singul. libras quindecim. Item ad beatum Paulum fecit arcus argenteos duos, pensan. singuli libras viginti; canthara argentea 15, p^nsam. sing. lib. 15; amas argenteas tres, pensan. sing. lib. 10; scyphos argenteos stationales sex cum ducibus (i), pens. sing. lib. sex. Hic fecit ordinationes in urbe Roma per mensem Decemb. presbyteros 21, episcopos per diversa loca quinquaginta quinque. Qui etiam sepultus est in basili10 ca beati Pelri apostoli octavo idus Augusti, consulatu Maximi (j) et cessavit episcopatus dies

septem.
NOTULAE MARGINALES FABROTTI.

(b) C, cum vinculo Vide Baron ad ann. Domini 523. (d) Gemmis. (e) C, olofora blatea. B. oloserica. (i) B, crucibus vel calicibus. (j) B, Symmachi. VARIÆ LECTIONES.

A sub Joanne Const episcopo, cum cQnst R. Theod-
(M, episcopo; direxit quoque). Direxit quoque
Evodium Ę Nemensem et Fortun episc
Catinensem, et Venantium. lin 10, Hilarium m0-

[ocr errors]

(a) C, sensit quod grat. - ¬ (f) C, succinctorium. (J) C,

Vide Baron ad ann. 514. cerostrata. (h) Fecit.

Apud Fabrottum eae collice Freheri.

[ocr errors]

Hilarium.
Num 83, lin 6, £ B, Heliodoro et Demetrio.lim 10,
AB, epist fidei. lin 9 B, 10 civitatum. lin 10, tunc
furoré. lin 12, nutu divino. lin 14, A, per nuntios
ratum, B, gratum et illustrem.
Num 84, lin 3, B, munitos ex omni parte fide et
textu. lin 7, B, ad Castellum Rotundo, quod du-
.cit. lin 15. B, cum vinculo. lin 19 et 20, B, ann
84.
Num 85, lin 5, B, 20, scyphum. lin 7, gabb hilis-
trina libras 6, B. lim 8, olobira oblata.
Num 86, lin 4, B, lib 240. Hic fecit. lin 5, B, ar-
gentea 26, lin 9, A, lib 10. lin 12, B, dies sex.

Er codice Regio Mazarino et Thuano.

Num 82, lin 1, ann 9, dies 18, lin. 2, Theoderici reg (M, Theodo.) Lin 4, Psalmis er. lin 4, Mefontis. lin 5, syn cum consilio regis Theodoricis misit in G. lin 7. Alexand episcopum, et Acacium Const

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][graphic][graphic]

veuientibus juxta C. lin 5, multitudo, in quibus A Num 84, lin 1, ad sedem apost. lin 3, quos muni

Justinus imp et v. c. erant simul occurrerent a Castello Rot usque in civit Constanlinepolitanam. Tum cum gloria et laude ingressi una cum Grato.et Illustri sunt suscepti a J. orth Aug c. g. lin 10, gavisus est, eo quod gr. s. s. sentientes hoc qui erant complices Ac. incl se in eccl majore lin 12, nisi nobis fuerit redd r. lin. ff4, hie præfatus papa eo tempore perrexit. lin 15, ad Justinum Aug et cum vinculo cyrographi, et textu libelli reintegravit (M, integravit) auctoritatem sedis apostolicæ, damnans P. et Act. u. o. h. eo quoque tempore invenit Manich. lim 18, $' et eorum codices. lin 19, episcopatus catholicus in A. revocatus est post ann 74 ex quo ab hær. Num 85, lin 1, eo $? tempore venit Reginus in regio codice emendatum, regnum; in Max, legitur eginus) cum gemmis a rege Fr. Clodoveo Christiano missus (M, missum,) B. Petro apost. Eodem qempore misit Justinus Aug. Romam multa aurea et arg dona de Græcia. Evangelia cum tab aur et cum gemmis pretiosis, pens. lib 15, pat a. cum jac pens lib 20, patenam arg pens lib 12, (M, lib 20), âliam patenam argent pens lib 38, scyphum circumdatum gemmis, pens lib 8, scyphos argent deauratos 4 pens sing lib 5, gabatam hilifirimam (M, hilifirmiam) pens lib 2, tegas cerei 2 aureas 2 pens sing lib 6, pallia holovera balthea cum tabulis áuro tectis 2, chlamydem imperialem i. stolam, et subsutorium super confes. beati Petri aposloli. Hæc omnia a Justinó Aug votorum gratia beato Petro oblata sunt. Num 86, lin H, eodem temp Theodor R. fecit apud beatum Petrum trabem, quam cooperuit ex arg pens lib mille 40; obtulit quoque Theodericus rex beato Petro apostolo cereostrata argentea 2 pensantia simla lib 70; eodem tempore fecit papa Hormisda in Constantiniana basilica coronam argenteam ante altare, pens lib 20; canthara arg 16 pens sing lib 12. Item ad B. P. lin 8, amas argent 3. lin 8, sex ns sing lib 11. Hic fecit ordinationem in urbe oma. lin 12, dies 6.

Eae codice Thuano altero.

Num 82, lin 1, Frisinone S. a. 9. Fuit. lin 4, psalmis e. lin 10, Hilarium. lin 14, communis erat. Num 83, lim 4 furore.

[ocr errors]

tos lim 6, multitudo, in quibus I. l. et Vitalis cons S. o. a. c. R. quod dicitur. lim 9, laude. lim 9, I. Const sentientes. lin 10, sunt : sentientes qui. lin 15, et cum vinculo civ et t. l. redint. Num 85, lin 4, lib 20, patenas argenteas 2 pens. sing lib, 25; scyphum, aureum cum q. lin 6. arg deaur 4 pens sing lib 6; gabathum IHilariniam, pens lib 2; thecas cirei aureas 2 pens lib 6; pallia olovera. Num 86, lin {, cereostata argentea 2 pens sing lib 20. E. t. fecit. lin 3, ti abem ex argento, quam coop. lim 5. quin-lecim, amas argent tres, pens lib 40, scyph a. s. quinque cum duces p. s. lib senas.

Apud V. L. Holstenium et Schelestratium.

Num 82, lin {, Flor 2, Frisinone. ib , Vat et Cass., ann IX, lim 4, Flor., Mefontis, seu vulgo Fontana di Papa.lin 5, ex constituto synodi cum consilio regis Theodorici. lin 11, ms. cod qui euntes.

Num 83, lin 3, Vat et Flor. 2, operarentur lin 4, post. verb. ejec. eos adde, De Ufbe, lim 5, Flor et magistrizno, et perfectiano nomine. lin 9, post verb. timore, Addit ms., ejus perculsi; et pergit Flor. pro crimine omnes eas epistolas fidei Constantinopolim. lin 14, Flor 2, scribens ad sedem apostolicam, cum quibus verbis desinit codex ille.

Num 84, linea 7, Flor., ad Castellum Rotundum, quod linea 11, Vat sentientes hoc ii. lin 19episcopatus catholicus in Africa post annos 64 revocatus est, a quo, etc.

Num 85. Lin 1, Vat. regium absolute sine dono. Ita nunc I{egale. lin 2, sub hujus episcopatu. Adde, misit Justinus Augustus Roma. lin 4, Flor et Vat addunt : libras xx, patenas argenteas duas pensan sing lib 25, lin 8 cyrei, Flor, circi. Vatic, cerei. lin 9, tectis, Flor, textis.

Mum 86, lim 2, fecit, Flor et Vat, fecit. lin 4, libras 1040, Flor 140; Romualdus tamen legit 1040 linea 9, ordinationes, Flor, ordinationem linea ultima, septem, Vat, sex.

Apud Peniam eae codice Cavensi.

Num 82, lin 1, ex patre Tusco. ib., anno VIII. lin 7, et Acac Constant episc cum consilio regis Theoderici direxit Ennodium episc.

Num 86,lin 2, eodem iempore fecit papa Hormisd.

NOTÆ VARIORUM.

- BENCINI. Num. 82, linea 2. — A consulatu sematoris. Cassiodorum intelligit, sub quo clerus populusque in varias partes seditiose divisus, unanimi calculo ad Hormisdæ electionem devenit. Hinc et suo consulatui felicitatem hanc tribuit Cassiodorus in epistola ad Theodoricum : a Me consule in vestrorum laude temporum adunato clero et populo rediit optata concordia.» Atque optime addit liber Pontificalis de Hormisda. « Hic composuit clerum : » haud utique. ut opinatus est Blondellus, quod tunc primum induxérit novam aliquam formiam; sed quod clerum, seditionibus eousque agitatum, ad unitatem revocarit, et ad observandam priorem canonum et apostolicæ sedis institutionem compulerit, adjectis insuper decretis, ad ulteriores turbas præcavendas. fîè 5. Eodem tempore eae constituto synodi misit in Graeciam. Legationes a sede apostolica directæ ad Acacianum schisma, quo Græcia conflictabatur, sopiendum, hic confunduntur. Quare et legationes, et `verba suis locis restituenda , sunt. Itäque prior legatio instituta fuit a pontifice, impellente Ahastasiö, qui ut Horsmidæ pacatam electionem audivit, epistolam ad eumdem direxit, quatenus ad Ἑ. quod ipse indixerat Heracleæ ad sopiendos Orienti§ tumultus, legatos dirigeret. Exstai epistola tom IV Concil edit. Lab cuin hac - annua nota : Data v Kalend Januarii Constantino

poli, Senatore V. G. consule, etc., proindeque ipso anno Ilormisdæ electi. In ea verò sic vérsipellis imperator : « Omnibus negotiis divinæ res præponendæ sunt. Deo etenim omnipotente propitio,rémpublicam et conservandam et meliorandâm confidimus. Quia igitur dubitationes quædam de orthodoxa religione in Scythiæ partibus videntur esse commotæ, id specialiter clementiæ nostræ placuit, ut venerabilis synodus in Heracleotana civitate provinciæ Europâ celebretur. Quapropter sanctitas tua,cum quibus placuerit reverendissimis episcopis, quos de Ecclesiis sub sui sacerdotii cura constitutis, idoneos et instructos erga orthodoxam religionem esse probaverit ad præfatam HeracleontamTcivitatem, intra diem Kalendar Juliarum venire dignetur.» etc. In altera vero epistola ad eumdem póntificem causam dicturus imperator, cur cum sede apostolica litterarum commercia intermisisset, ac solemniter professus cur apostolicæ sedis judicium exspectaretur, in hunc modum scribit : « Ante hoc, siquidem duritia eorum, quibus episcopatus, quem nunc geritis, erat sollicitudo commissâ, tempèrare nos a transmittendis faciebat epistolis. Nunc autem currens de vobis suavis opinio ad memoriam nostram, bonitatem paternæ affectionis adduxit, ut illa requiramus, quæ Deus et Salvator noster sanctos apostolos divino serinone docuit, ac maxime beatum Petrum,in quo fortitudinem Ecelesiæ suæ constituit,

His jgitur praefa!is initiis hortamur, ut ad em, quæ A esset a synodo, quae nunc congregata est, ipse solus

de Scythiæ partibus mota sunt, unde et concilium fieri pervenire perspeximus, mediatorem se apostolatgs vester faciat, ut contentionibus ampúlatis, unitas sancta restituatur Ecclesiis, » etc.' Itaqué $pectant hæc ad priorem legationem, cujus a&ta antequatn referantiir, discutienda hic qiiaedäm sunt de, c5nciliis Sidoniæ, et Heracleæ, unde reliqüä patefacta sint clarius et solidius exspensa.

De synodis Sidoniæ et Heracleae ab Anastasio imperatore, et de syno lo Romana, ab Hormisda indictis. Has synodos ut plerumque praetereunt jejune recentiores scriptores,ita nosse necessarium imprimis est ad haec Hormisdae gesta illustranda. Cujusmodi itaque sint,et qua de causa contigerint,disserendum. Bellum indixerat Anastasius Chalcedonensi concilio,

actaque ejus authentica in archivis Egclesiæ Con- p

stantinopolitanae exstantia diripere molitus est. Hæc enim ad annum 511 annotavit in Chronico Theophanes : « Impius autem imperator authenticas rerum apud Chalcedonem gestarum tabulas magistri ope a acedonio recipere, et discerpere contendebat: eas vero sigillo notatas in altari Macedonius reposuit, quas demum Calepodius eunuchus magnæ Ecclesiæ deconomus furtim subreptas ad imperatorem detulit,» etc.Acta haec utimpius princeps obtinuit,oinnem concilio fidem abrogari penitus et deleri tentavit. Adhuc in Oriente defensores supererant episcopi Flavianus Antiochenus, et Elias Hierosolymitanus. Hos ut obrueret, Eutropio tribuno deinandavit sollicitudinem indicendæ Sidoniensis synodi, cogendorumue omnium, ut Chalcedonensi synodo anathema $,$' De quibus synodicon Pappi,et Theophanes ibi ad ann. 512. Fusius gesta eadem prodidit Cyrillus in Vita Sabæ inter monumenta Ecclesiæ Græcæ . 298 his verbis : « Anastasius imperator effreni n§ania in Flavianum et Eliam patriarchas usus, præcepit synodum Sidone episcoporum Orientalium ât Palästiniorum fieri,jussitque ut synodo præessent Soterichus Caesareæ Cappadociæ, et Polixenus Hierapolis, qui episcopi decreta concilii Chalcedonensis præcipué anathematizabant,necnon Eutychi ac Dio§coro, eorumque pravae alienaeqne doctrinae patrocinabantur,» etc. Polixenus idem est qui Xenias, pessima Orientis fax, quo duce Chalcedonensis fidei assortoribus gravissima illata sunt mala, cujusque indolem describit Evagrius lib. iii. c. 4t. Cum his perfidiæ antesignanis conyenerunt Sidone octoginta èjusdem furfuris episcopi. Proposuerunt adversus sacrum concilium anathematismos, aliaque subinde a recta fide aliena susceperunt determinanda. Qnanquam eorum conatibus obviam itum est a Flaviano ét Elia patriarchis,tanto equidem zelo,ut impia illorum comisilia in irritum abierint. Haee breviter Marcellinus in Chronico apud Sirmondum, tom. II : « Porro redintegrata Anastasius pravitate infamem et irridendam synodum apud Sidonem civitatem (cujus de nomine ridicula nomina praeposuerunt)octuaginta ferme perfidorum episcopis, congregatis adversus orthodóxorum episcopos fieri imperavit. Flavianus Antiochiæ catholicus patriarcha, et Joannes Platensium oppidi pontifex, quoniam hunc egetum sacrilegum refèllerùnt, in castellum quod Petra dicitur, êxsules missi sunt : ibi Flavianus confessor Christi in Domino requievit, » etc. Duos hosce patriarchas tyranno mascule obstitisse, docent verba imperatoris ad Sabam abbatem, quem Elias post synodum miserat, ut ad meliorem frugem adduceret : unde et apparet,elaborasse Anastasium apud Orientis metrQôfitas, ut anathema a Sidonensis concilii assessorius proclamatum, ab'omnibus exciperetur. Sic enim ὰ in Vita Sabæ imperatorem inducit loquentém (c. 507) : « Unde cum Chalcedonensis doctrina anathematé catholico et universali percutiendajam

prohibuit, re una cum Flaviano Antiochenò composita,atque ut arbitratus est, nostrum imperium ludificavit... et ut censuit, nos hocce sermone decepit, qui sanximus synodum negotio infecto dirimi,» étc. Ut autem alia ratione Chalcedonensem synodum subverteret, in illud totus incubuit, ut in májoribus thronis declarati Chalcedonensis synodi hostës sufficerentur. Severus, de quo mox, ut dictus est Antiochenus patriarcha pessimam causam acerrime tutatus est, unde universa in Oriente ad fidei proditionem perditionemque properabant. Concitii vero Heracleensis occasio altius est ropetenda, cum ut veteratoria imperatoris ars in aprico sit, tum ut gestis libro Pontiflcali proditis, et legationibus ipsis verior explanatio prjferatur. Severus pessimus monachus, et ob gravissima crimina a inonasterio dejectus, arte ac fraude imperatorem circumveniens, favorem facile et gratiam adeptus, quod infensissimus Chalcedonensis synodi hostis esset, auctor fuit ut Trisagio additamentum fieret, quod Eutychiana hæresis reciperetur. Putabatur istiusmodi trisagium ab angelorum revelatione romanans, publice ob id decantatum, de quo Jous lib. vi apud Photium (cod. 222, cap 24, pag. 610) : « Narrat hoc etiam... Quemadmodum íí; aliis quoque scriptoribus refertur, ut B. Proclus, Constantinopolis is præsul erat, prædicti hymni constructionem per rêvelationem edoctus sit, cum angelis sacrum hunc hymnum canentibus, primus ille eamdem deinde doctrinam hausit, » etc. A promulgatione Procli Constantinop. tempore facta, quotidiano deinceps ei jugi usu in particularibus et solemnibus Ecclesiæ conventibus ab omnibus canebatur. Itaque Severi suasu addita est hujusmodi clausula: Qui crucifi.rus es pro nobis, miserere nobis; ut passionem scilicet toti Trinitati tribueret,et naturatum commistionem, ab Eutyche inductam, communi usu confirmaret. Sotericus Cæsareensis Thraciæ primas, a Macedonio, ut catholicus, pridem ordinatus, aulæ deinde mancipium factus, infensus

erat catholicæ fidei, et imperatoris nutibus putidis

sine hærebat. Quamobrem Severus, omnium consiliorum auctor, Soterico scripsit, ut peculiari edicto apud subjectos episcopos, cæterasque Ecclesias additamentum promoveret. Populus tamen Constantinop. Macedonio patriarcha impellente, prisci usus tenax, acriter additamento obsistit : et quanquam ob id Macedonius e sede deturbatus fuerit, imperator propositum retinens, de potestate, imo et vita extimnit. Evagrius lib. iv, c. 44, rem ita prodit : « Constantinopoli vero cum imperator in hymno trisagio has voces adjicere voluisset : Qui crucifi.rus es pro nobis, gravissima seditio exorta est, perinde quasi Christiana religio funditus everteretur. Hujus seditionis principem atque auctorem fuisse Macedoninm, ét clerum urbis Constantinop. scribit Severus in epistolica ad Sotericum, Quàm quidem epi

D stolam scripsit, cum nondum épiscopatùm adepfus

esset, sed in urbe regia adhuc moraretur, eo scilicet tempore, quo una cum pluribus, ut supra retulimus,ex suo monasterio ejectus est. 0b hanc autem calumniam, præter alias causas quas antea commemoravi, Macedonium sede suâ expulsum fuisse, exislimo,» etc. Macedonio suffecit imperator Timotheum Eutychianum, hæreticæ ejusdem pravitatis fautorem promotoremque. Prima hæc itaque versipelli imperatori occasio fuit seditioso populo promittendi se convocaturum aecumenicam synodum ex Oriente et Occidente, cui RQmanus pontifex præsideret. Etenim post Macedonii expulsionem, electionemque Timothei hæretici adaucta est seditio, de qua sic ibid. Evagrius: «Hanc igitur ob causam commota plebs, cum amplius cohiberi non posset, multi nobilium atque honoratorum in extremum discrimen venerunt, et multr insignia Urbis loca igni consumpta sunt, » etc.

« PoprzedniaDalej »