Obrazy na stronie
PDF

Melius et dignus est esse magnum sapientia quam spatio,
A. Non decet Deum aliquid injuste aut inordinate facere,
80. I)eum non decet aliquid in suo regno inordinatum di-
mittere, 72, 79, 84. In Deo quamlibet parvum inconve-
niens sequitur impossibilitas, 40, 79, 84. In I)eo quam-
libet parvam rationem, si majori non vincitur, comitatur
necessitas, 79. Hoc ipsum quod quis perverse vult et
agit, in universitatis ordinem Dei sapientia convertit, 80.
Dei sapientia in bonum universi convertit ipsa peccata,
80. sapientia I)ei etiam mala bene ordinat, 76. Impos-
sibile ést ut sit in ordine universi deformitas, 80. Im-
possibile ut Deus in sua dispositione, deficiat, 80, 86.
Deus omniscius. Summae sapientiæ inest scire et intel-
ligere, 23. Ad summæ naturæ essentiam pertinet scientia
et intelligentia, 23. summus Spiritus, sicut est æternus,
ita æterne sui memor est, et se intelligit, 25, 20. Sum-
ma sapientia sui memor esse negari non potest, 20.
Etiam$i nihil esset praeter summam essentiam, ipsa seip-
sam intelligeret, 16. Summus Spiritus tantum aui me-
nor est et se intelligit, quanta est ejus essentia, 2l.
AEternæ incommutabilisque scientiæ, et intelligentiæ na-
turale est id semper præsens intueri quod scit et intelli-
git, 23. I)icere et scientia Creatoris longe superior et ve-
iior est creatis substantiis, 17. Omne verum et non nisi
verum est præsens in æternitate, 125. Veritas Dei im-
mensa uno intuitu videt quæcunque facta sunt, et a quo
et per quem, et quommodo de nihilo facta sunt, 38.
Deus scit omnem veritatem, 124, et non scit nisi verita-
tem, 124 et 12.), 127. I)eus nihil ignorat, 1S2. Negari ne-
quit Deum scire quæ vult et facit, et præscire quæ volet
êt faciet, 12.). Deus, sicut sunt, spontanea vel necessaria
videt, 124, 12ò, 127, et sicut videt ita sunt, 124. Deum
nosse est perfecte scire, 24;). Summe omnia cognoscit,
81. Deus omnia præscil. 126. Vide Prœdestinatio. Præ-
scientia. Si I)eus a rebus habet scientiam, res illæ prius
sunt quam ejus scientia, et sic a Deo non sunt, 125.
A Deo revesse nequeunt nisi per ejus scientiam, 126.
Summus Spiritus eodem modo scit omnia quæ scit,
quo ea dicit, 17. Comprehendi non potest ab homine
quomodo summus spiritus dicat vel sciat ea quæ facta
Sunt, 17, 24, 228. Scientia I)ei est inenarrabilis, 228.
Deus non corporeo sensu cognoscit, 31.
Deus sui amans, Summus Spirilus, sicut sui meminit
et se intelligit, ita se amat, 20. Deus semper meminit sui,
se intelligit et amat, 208. Summus Spiritus non ideo sui
memor est et se intelligit, quia se amat, 21. Sed ideo se
amat quia sui meminit et se intelligit, 21. Summus Spiri-
tus se lanlum diligit, quantum sui meminit et se intelli-
it, 21. Ipsum oinnino est quod amat vel amatur in
atre, et quod in Filio, 21. Necesse est ut pari amore
uterque (Pater et Filius) se diligat et alterum, 21.
Tantus est amor summi Spiritus, quantus ipse, est, 21.
Deus bonus. Est unum aliquid summe bonum,4; cunc-
ta bona sunt bona per unuin aliquid quod est bonum
per seipsum, 4. Deus est illud unum bonum, in quo est
òmne bonum, 34, 242. Quodlibet bonum summa natura
sit, summe illud est, 10. Ideo deficere non potest, 10.
Quam delectabile sit illud bonum, 10. Jucundus est
omnibus bonis creatis, 10. Summa natura est bona
per se, et nihil aliud est bonum nisi per illam, 25. I)ei
èssentia non est aliud quam bonitas, 238. Deus a se ipso
aeternaliter et essentialiter bonus, 238, 248. Nullum bo-
num potest intelligi ante illud bonum, sine quo nihil est
bonuiii, 6. Summa natura est bonum, sine quo nullum est
bonum, 6. I)eus nec esse nec velle potest aliud, quam
esse bonus, 238. Deus est bonum ad quod non potest ac-
cedere ullum malum, 212. Deus nunquam nisi bonus est,
212. I)eo nihil majus aut mefius est, 80, 106. Deus non
potest esse aut intelligi melior, 82, 248. si inens aliqua
posset cogitare aliquid melius Deo, ascenderet creatura
§uper Creatorem, 80. Nullum bonum deest summo bono,
peí quod est omne bonum, 31. Dei bonitas incompre-
ìensibilis, 31. Deus est bonum sibi omnino sufficiens,
:31. Nemo bonus nisi solus I)eus, 228. I)eus nullus eget,
87. Deus magnus sine quam itate, bonus sine qualitate :
et ideo vere et summe bonus, 228. Deus est omnia bona,
210. In se habet harmoniam, odorem, saporem, Fevitatem,
et pulchritudinem, 33, 242. _Cur hæc in Deo anima
noii sentit, 242. Inaeslimabilis bonitas Creatoris erga
hominem, 237. Deus minus bonus esset, si nulli malo
henignus esset, 31. Vide Deus, misericors. Malis parcit
quia totus summe bonus est, 31. Deus est noster finis
uiuimus, 177. Deus est summum bonum, 31,45, 195. I)eus
est bonum incommutabile quo creatura rationalis beata
fìat, 182. Vide Beatitudo, Bonum, Rationalis creatura.
I)eus justus. I)ei justitia non est aliud quam ipse Deus,
80. sumiima natura non est justa, nisi per justitiam, 10.
Nec justa esse polest, nisi per se, 10. Summa natura est

[ocr errors]

Bonum quod se super omnia amari exigit, non minus se
ab amante desiderari cogit, 26. Summe bonus Creator
omnem naturam se vere amantem amat, 25. Dei dileclio
et pietas erga nos, 72. Dei amor erga peccatores, 210.
Vide Deus bonus. Deus misericors.
Dei voluntas. Divina natura sine voluntate et potestate
intelligi non potest, 45. Voluntas Dei quatuor modis acci-
pitur: pro scientia Dei, et ordinatione omnia sapienter
dlsponente: pro voluntate sanctotum: pro ratione hu-
maha : pro præceptis divinis, 151. Quo sensu Deus vult
peccatum, v. g. adulterium, hoc est præscit, prævidet,
151. Deus non vult peccatum, v. g. adulterium, hoc est
non præcipit, vel non inspirat, 151. Quidquid Deus ab
;;;no facturum se ordinavit, nihil inexpletum reliquit,
Voluntas Dei sumitur secundum quemdam affectum mi-
sericordiæ Dei, 151. Quo sensu Deus vult omnes homines
salvos fieri, 116, 151, 152. Deus vult omnes salvos fieri,
hoc est, facit sanctos velle ut omnes salvi fiant, 151. Et
hoc ipse vult, quia hoc disposuit, 151. Efficiens in Deo
voluntas facit quidquid vult, 116, 152. Et secundum eam
dictum est, omnia quæcunque voluit fecit: et, cui vult
miseretur, 116. Secundum voluntatem approbantem dici-
tur quia Deus vult omnem hominem salvum fieri, hoc est,
placet illi ut si justi essent singuli homines, singuli salvi
fierent, 116. Secundum permittendem voluntatem dici-
tur quia quem vult indurat, 116.

Voluntas Dei alia est efficiens, quæ facit quidquid vult:
alia approbans, quæ aliquid approbat ; et qua Deus vult
omnes homines salvos fieri alia concedens, quæ concedit
ut aliquid fìat, qua Deus vult ut homo qui melius non pro-
posuit, uxorem dicat: alia permitlens, quæ aliquid fieri
3$; quod quandoque malum est,hac Deus velle mala
icitur, 152. Voluntas Dei dicitur, quam ipse facit in cor-
dibus, 152. Deus facit sanctos suos aliquando id velle quod
ipse non vult, 152. Sancti aliquando pie sancteque inspi-
rati id volunt et orant quod I)eus non vult, 152. Deus ali-
quando non facitid quod orant sancti ab ipsoinspirati, 1Ö2.
Deus fecit omnia, etiam futura,qua: voluit voluntate quae
præscientia esl, 152. Deus vult omnes homines salvos fie-
ii, id est mulli salvanlur nisi quos vult salvari, vel, de
omni genere hominum aliqui salvantur ; vel, neminem
cogit ut damnetur, 152. Sicut bono male uti, malum est ;
sicut malo bene uti, bonum est, 152.

Voluntas Dei semper bona est, 222. Id solum justum
est, quod Deus vult; et non justum quod non vult, 82.
Nihil est rectum aut decens, nisi quod Deus vult, 79.
Quod vult, justum est ; quod non vult, justum non est, 80.
Cum dicitur, si Deus velit mentiri, justum est menda-
cium: duo impossibilia dicuntur, 80. Si Deus vellet ali-
quod inconveniens, non ideo justum esset, quia ipse vult,
80. Non sequitur, si Deus velit mentiri, justum esse men-
tiri ; sed potius Deum illum non esse, 80. De illis solis
verum esi dicere, si Deus hoc vult, justum est; quæ Deum
velle non est inconveniens, 80. Sufficere debet ad ratio-
nem voluntas Dei, cum aliquid facit, licet non videamus
cur ita velit,77. Voluntas Dei nunquam est irrationabilis,
77. In Deo non est aliud voluntas, aliud rectitudo, 114.
Et in Deo non est aliud potestas, quam divinitas, 114.
Bene in Deo dicitur rectitudo voluntatis, aut voluntaria
rectitudo, seu recta voluntas, 114. Sicut dicitur potestas
divinitatis seu potens divinitas, 114. Dei voluntas est
opus ; et velle illius est posse, 228, 235. Necesse est
esse quidquid Deus vult ; et quod vult Deus non potest
non esse, 34, 124, 242. Solius Dei est propria voluntate
regi, 64. Aliquando laudabile, et aliquando damnabile
est cohærere I)ei voluntati, seu velle quod vult Deus, 151,
152. Tunc tantum est bona voluntas humana, quando vult
illud quod Deus vult illam velle, 152. Voluntas Dei magi-
stra est humanæ, 152. Est incomprehensibilis, 152. Non
É*; voluntatem Dei fit, quod contra voluntatem Dei
it, 152. Nec nisi volens sinit Deus, nec sineret bonum
fieri male, nisi posset et de mal9 facere bene, 152. Diyina
institutio non improprie appellatur voluntas Dei, 152.
Voluntatem Dei appellamus quidquid in nobis ipse mise-
ricorditer operatur, 152. Voluntas quoque dicitur pœna
et reprobatio quorumdam Dei occulta districtione facta
justitiæ, 152. Voluntas Dei est quidquid üt, ut invenitur
fieri in creaturis, 152.

Dei libertas. Dei voluntas nulla cogitur necessitate, et
nulli subditur necessitati, 93, 12, 94. Omnis necessitas
subjacet. Dei voluntali, 94. Necesse non est Deum velle
quod vult, 93, 124. Nihil est necessarium, nisi quia ita
vult, 93. Nulla necessitas præcedit Dei velle et nolle, 93.
94. Deus est justus, necessitate, non coactione, 123. Nom
quia cogitur, sed quia nulla res potest facere ut sit inju-
stus, 12:3. Deus omnia quæ vult facit, et non nisiquæ vult
facit, 93, 94. Deus nihil facit necessitate, 87, 93. Quia

nullo modo cogitur aut prohebitur aliquid facere, 93.
Vide Deus causa rerum. Deus improprié dicitur aliquid
necessitate, facere, 93. In Deo aliquid faciendi necessitas,
non est aliud quam spontanea ejus immutabilitas, 93, 94.
Quod Deus proponit immutabiliter se facturum,antequam
fiat, non potest non esse futurum, 93, 94. Non tamen ulla
est in e0 faciendi necessitas, aut non faciendi impossibi-
litas, 94. Quia sola in eo operatur voluntas, 9%.
Deus facit aliquid necessitate vitandi inhonestatem, id
est, necessitate servandæ honestatis, 87. Hæc necessitas
non est aliud, quam immutabilitas honestatis quam a sei-
pso habet, 87. Hæc immutabilitas improprie dicitur ne-
cessitas, 87. Deus multa vult immutábiliter, et facit, 93,
94. Deus propositum in æternitate immutabile est, 125.
Sed in ipsis hominibus ex libertate arbitrii aliquando est
mutabile, 125. Quod in æternitate mutari nequit, in tem-
pore aliquando per liberam voluntalem, antequam sit,
est mulabile, 12ò, 127. Quid Deus faciendum disposuit,
jam in ejus conspectu factum est, 156. Deus opera mutat,
sed non mutat consilium, 227. l)eum non pœnitet boni
quod fecit, 83. I)eus creando hominem, sponte ut ince-
plum bonum perficeret, se obligavit, 87.
Deus causa rerum, Quidquid est, per summam essen-
tiam est, 7. Præter summam essentiam nihil est, nisi ea
facienle, 7. Omne quid est, aut est Creator, aut creatura,
62. Sive creator, sive creatura, non potest haberi nisi ab
ipso Creatore, 62.Solus a se habet quidquid habet,62. Om-
nia alia non nisi ab illo habent aliquid, 62. Et ab ipso non
habent nisi aliquid, 62. Quo sensu non esse aut desinere
seu nihil sit a Deo, 61. Qui potest facere ut non sit aliquid,
et non facit, dicitur facere esse, tj2. Qui potest facere ut
aliquid sit, et non facit, dicitur facere non esse, 62. Hoc
sensu Deus dicitur mulla facere quæ non facit, 62. Ideo
id quod erat, redit in non esse, quia Deus cessat facere
esse, 62. Non esse non a Deo sed a se, creatura habet,
62. Et cum redit in non esse, non in aliquid quod Dei
sit, sed in id quod suum est redit, tj2. A summo bono
non est nisi bonum, 62. Et omne bonum est a summo
bono, 62. A summa essentia non est nisi essentia, 62.
Et omnis essentia est a summa essentia, 62 et 99, 126,
127. Quæcunque vigent, per unum aliquid vigent, 8.
Ipsum solum viget per seipsum, et alia per aliud, 8.
Nihil factum est, nisi per creatricem præsentem essen-
tiam, 8, 9, 28, 62. Nihil viget et esse perseverat nisi
per ejusdem servatricem potentiam, 62. Deus totam
§ubstántiam de nihilo fecit, 7, 120. Et eam potest redi-
gere in nihilum, 120. Deus ex nihilo fecit omnia quæ
§unt, 238. Summa essentia nihil omnino facere potuit
per aliud, vel instrumentum vel adjumentum, quam per
$eipsam, 7. Omne quod summa natura fecit, sine du-
bió aut fecit ex aliquo, velut ex materia; aut ex nihi-
lo, 7. Essentia omnium, quæ sunt, a summa essentia
facta est, et quidem ex nulla materia, 7. E summa natu-
ra, sicul et per ipsam esse dici possunt, quæcunque
sunt, 5. Nulla minor natura est materialiter ex sum-
ma natura, 6, 7. Si ex summæ naturæ materia potest
esse aliquid minus ipsa, summum bonum mutari et cor-
rumpi potest, 6. Rerum universitas non po!est esse
ex súmiììae naturæ materia, 6. Nec ex se, nec exalio, 7. Igi-
tur exnulla materia est, 7. Summa substantia non per
aliud quam per semetipsam omnia fecit, 8, 15, 17:
Deu$ solâ voluntatô ex nihilo omnia fecit, 28, 101,
228. Ipsa est ex qua, et per quam, et in qua omnia, 91,
28. Rés non sunf a sumima natura, tanquam ab adju-
vante seu instrumento, 6. Quæcunque summus Spiritus
facit, eadem et Verbum ejus facit, 17. Et quæ Verbum
summi spiritus facit, eadém ipse summus Spiritus fa-
cit, 17. Quidquid per aliud est, minus est quam illud
per quod cunéta afia sunt, et quod solum est per se, 5,
14. Â Deo et in Deo omnia bona, 240. Deus bona ope-
ra facit sua sola bonitate, 134. Quia creat voluntatem
cum libero arbitrio, et dat illi justitiam per quam opera-
tur, 134.
Deus mala fecit sola culpa hominum, 134. Quia ea non
faceret, si homo illa facere non vellet, 184. Deus facit in
malis hoc quod sunt, 134. Quia condidit in homine vqlun-
tatem cumilibertale arbitrii, 134. Deus habet in bonis et
quod bona sunt per essenliam, et quod bona sunt per ju-
stitiam, 134. In malis Deus habet solummodo quod bgna
sunt per essentiam, non quod mala sunt per absentiam
debitæ justitiæ, 134. Soluis Deus est, per quem cuilibet,
et sine quo nulli bene est, 28. Omnia Deo indigent ut
§ííét üíïìéìé$int, 33. Siiiê Deo maie est nobis, 30, 242.
Quædam facit sola Dei potestas et voluntas, quædam
creata natura, quædam voluntas creaturæ, 101. Creata
natura per se niihil facere potest, nisi qu9d a voluntate
Dei accepit, 101. Voluntas éreaturæ nequit per se quid-
quam opérari, nisi quod natura adjuvat aut concedit, 101.
Α Deo nihil ést injustum, 99, 126. Creaturam Deus non
facitinjustam, nisi cum non facitjustam, 70, 127. Et dat
malam voluntatem, eam non prohibendo, cum potest,70,
73. A Deo nihil est nisi bonum, 99. Deus omnem creatu-
ram fecit bonam, 38

Deus facit omnia opera bona et mala, 126. In bonis facit
quod sunt et quod bona sunt, 126, 127. In malis facit quod
sunt, sed non quod mala sunt, 126, 127. Voluntatem Deus
non fecit vitiosam et pronam ad malum, 133. Nihil facit
voluntas, quod Deus non faciat in bonis sua gratia, in ma-
lis non sua sed voluntatis culpa, 127. Ille dicitur verius
facere omne quod facit natura aut voluntas; qui facit ma-
turam, et instrumentum volendi cum affectionibus suis,
133. Deus facit singulas acliones etiam quæ fiunt mala
voluntate, 70. Deus fecit omnes naturas substantiales et
accidentales, universales et individuas, 70. Etiam quæ
fiunt injusta voluntate et inhonesta actione, 70. Quod ali-
quid est, a Deo fìt et Dei est, 70, 73. Quod malum seu
nihil est, ab injusto fit et ejus est, 70. Deus non est auctor
mali, nec illud facere potest, 228. Peccata non fecit, 21Ö.
Facit malum, quod est incommodum seu aliquid, 116.Non
facit malum, quod ex injustitia seu nihil, 116. Deus ideo
facit omnes actiones et omnes motus; quia facit res a qui-
bus, et ex quibus, et per quas, et in quibus fiunt, 1 16. Et
nulla res habet ullam potestatem volendi aut faciendi,nisi
illo dante, 116. Deus mala, quæ non facit, dicitur facere,
quia permittit, 116. Deus dicitur hominem indurare cum
non emollit, 427. I)eus dicitur inducere in tentationem cum
non liberat, 62, 70, 167. Deus dat cum permittit rapi, 73.
Cum diabolus voluit quod non debuit, hoc accepit a Deo ;
quia Deus permisit, #8, 73. Et non accepit, quia Deus non
consensit, 70. Deus mirabilis in operibus suis, 2δ2. Deus
creavit omnes, 155. Jus habet in omnibus, 155. Omnibus
dominatur, 28. Necesse est ut Deus perficiat quod incepit,
83, 86, 87, 88. Propter immutabilem suam, 87. Qui crea-
vit primum hominem, creat etiam eos qui per creatam ab
illo fiunt propagandi naturam, 101. Jussiò Dei est virtus
efflciens,161. Incomprehensibile est quomodo summa sa-
pientia sciat ea quæ fecit, 23. Secundum dignitatem ope-
ris laudatur et prædicatur sapientia artificis, 131. Nullum
malum in regno omnipotentis sapientiæ inordinalum re-
manet, 72, 79, 84. In Deo vivimus, movemur et sumus,
203. Homo Deo totum debet quod est, quod sapit, quod
movet, 216. Diabolus et homo non sunt nisi Dei, et intra
ejus polestatem, 72. Deus nulli quidquam debet, 84. Sed
omnis creatura debet,84. Nam expedit homini ut agai cum
Deo, velut par cum pari, 84. Vide Creatura.

Dei visio. Dei visio, 30, 241. In hac terra morien-
tium Deus videri non potesl mortalibus occulis, 260.
Deum nullus hominum vidit aut videre potest, 228. Deum,
qui lux est,anima non omnino videt,propter tenebras suas
33, 242. Lux, quam Deus inhabitat, inaccessibilis est
viribus, nostris, sed acceditur ad eam muneribus divi-
nis, 164. Lux est inaccessibilis, in qua Deus habilat, 82,
33, 242. Cur hanc non videmus, nec sentimus, cum ubi-
que sit, 242. I)eus lux est et caligo, 242, 116. Qui Filium
aut Patrem videt, videt et Spiritum sanctum, 58. Qui
Dei essentiam videt, non potest videre unam de tribus
personis sine duabus aliis, 58. Recedet doctrina legis
et Prophetarum, ubi manifestatio divinæ visionis sanctis
apparuerit, 164.

Dei cultus. Vide Laus. Nihil tam pro sua dignitate
venerandum, et pro qualibet re deprecandum, quam sum-
me bonus et summe potens Spiritus, 28, quam optabile
jugiter in Deo esse, 203. Deum habere, vita æterna, 253. A
Deo separari, mors æterna, 253. Manere in Deo, et Deum
in nobis manere quam beatum, 203. Dulce est in Deo vitam
habere, 203. Absentia Dei ab anima grave malum, 239,
240. Dolor animæ de absentia Dei, 239, 240, 24 1. Omnia
g;;!; Deum excludenda ab eo qui Deum quærit, 29,
41. Deum occidere nullus homo scienter velle posset,
91. Diabolus non fuit in veritate, nec deseruit veritatem
nisi voluntate, 110. Peccavit in cœlo nullo suadente, 85.
In verilate et rectitudine fuit, quandiu voluit quod de-
buit, 110. Cum voluit quod non debuit, rectitudinem el
veritatem deseruit, 110. Sponte dimisit velle quod de-
bebat, 64. Juste amisit quod habebat, 64. Diabolus inimi-
cus hominis, 210. Ejus fallaciæ, 2 0. Incensus invidia ho-
mini peccatum suasit, 83, 85. Diabolus et homo in Filium
Dei specialius peccasse videntur, 47. Homo puniri debuit
ab illo cui consenserat ut peccaret, 76. Honio justea dia-
bolo torquetur post peccatum, 76, 77. Diabolus tamen
hominem injuste torquet, 77. Diaboli meritum uullum
erat ut puniret, 76. Homo non peccavit adversus diabo-
lum, sed adversus Deum, 222. Nec homo diaboli erat, sed
homo et diabolus Dei erant, 222. Homo post peccatum
diabolo nihil debebat, 222. Diabolus vexabat hominem,
non zelo justitiæ, sed nequilia; ; nec jubente Deo, sed
Qrmittente; non diaboli, sed Dei justitia exigente, 75,

2. Nihil erat in diabolo cur Deus ádversus eümadsal-

vandum hominem celare aut differe deberet suam forti-
tudinem, 222. Diabolo Deus non debebat nisi pœnam ; et
homo nisi vicem, hoc est, ut diabolum vinceret. 222.
Plures sunt dæmones quarn ea die, qua Christus, est mor-
tuus, viverent homines de puibus est resturandus nu-
merus eorum, 92. Honorat Deum qui vincit diabolum, 85.
Inhonorat Deum qui a diabolo vincitur, 85. Satanas in
suis viribus extremo tempore contra justos relaxabitur,
161. Officium dæmonum est reprobos torquere, 169. Ma-
lus homo diabolus vocatur, 83. Vide Angelus.
DidAcUs. S. Jacobi episcopus, 342. Milites ab Ansel-
mo petit contra Saracenos, 842.
Dialecticorum ratio est in imaginationibus corporali-
bus obvoluta, 43, 44. Dialectici prorsus a spiritualium
quæstionum disputatione sunt exsufflandi, 42. Dialec-
ticorum errores, 42, 43, 44.
I)ialogus. Quæ per interrogationem et responsionem
investigantur, multis et maxime tardis plus placent et
magis patent, 75.
Differre. Bonum est differre ut melius fiat, si certum
est, 340. Vide Conversio.
DioNYsiUs (S.) de luce et divina caligine, 16%.
I)iscere quid est nisi scientiam accipere, 55.
Discordia. Vide Concordia, Pax.
Discretio. De discretione, 177, 193. Vide Rationalis
creatura.
Dispensatio legitima, 384. SS. Patres et Apostoli di-
spensationibus usi sunt, 384.
I)isputatio. De disputatione, 183.
Dissaisiri, 435, 436.
Divites, divitiæ. Divites semper miseri, 196. Mors divi-
tum, 196. Divitum vitia, 19j. Divitias Deus saepe dat ira-
tus, 198. Etiam impii haec bona possident, 198. Nec pro-
inde bona sunt, 198. Vanitas divitiarum, 196. Iniquum est
ut alius divitiis superabundet, alius egeat, 18î. Vide
Avaritia.
Docere. Prius doceri quam docere appetendum, 323.
Dolor est aliquid, 73.
Dona. Vide Beneficia. Dona seu operationes Spiritus
sancti, 159., etc. Congruunt septem virtutibus seu beati-
tudinibus, 159.
DoNATUs Ecclesiae I)ublinensis episcopus, 393. Et li-
bros et ornamenta dedit Lanfrancus archiep. 393. Ei
successit Samuel ejus nepos, 393. Vide Dublinensis Sa-
muel.
I)orobernensis Ecclesia. Vide Cantuariensis Ecc!esia.
Dublinæ episcopus Donatus, 393. Successit ei Sarnuel
ejus nepos, 393, 434. Eum corripit Anselmus quod bona
Ecclesiæ male expenderet, et quod monachos in ea Ec-
clesia Deo servientes vexaret, 393. Et quod crucem ante
se deferri faceret, 393. In Ecclesia I)ublinensi monachi,
393, 434. Ei bona dedit Lanfrancus archiep., 484.
DUNSTANUs (S.). Ejus miracula, 298. Angelorum cum
eo colloquia, 208. Eorum canticis recreatus, 298. Ab eis
in cœlum deducitur, 298. Ipse prædixit suæ mortis diem,
298. Obtinet mortis dilationem ne suo populo pastor de-
sit in festo Ascensionis, 298. S. Dunstáno apparuit S.
Petrus, ei tradens gladium verbo Dei inscriptum, 854.
Hoc ipsum Cantuariæ archiepiscopum futurum praefi-
uravit, 354. S. Dunstanus regulam vitæ monasticae
instituit, 323. Ejus vitam et instituta legenda quærit
Anselmus, 323, 324.
DUir AN DUs abbas Casæ Dei Anselmi meditationes lau-
dat, 334. Unitatem societatis cum Anselmi congregatione
postulat, 834. Ab eodepos; S. Pauli Epistolas, 334.

EADMERUs et Alexander, monachi Cantuarienses, accu-
santur regem infamasse, 400.
EADMERUs, seu Edmetus, seu Ermerna, seu Elmerus,
seu Almerus, 318, 83i. Monachus Beccensis, baculus
senectutis Anselmi, 375. Transcribit libros, Cur Deus
homo, 375.
Eadmundi (S.) cœnobium, 389, 892, 410, 431, 432,
433. Ipsius monachis pro electione vis infertur a Rogero
abbatô, et a Roberto monacho S. Ebrulphi, 481, 432,
I, 33. Est in archiepiscopatu Cantuariensi, 423. Illius
abbas debet consecrari a Cantuariensi archiepiscopo,
433. Rogerus abbas S. Ebrulphi Robertum juvenern sui
monasterii monachum, inordinate viventem, conatur in-
trudere in hujusce coenobii abbatem, 433. Hinc mona-
chi passi persecutionem, 433. Vide Elpherus.
Eöoracénsis episcopus possessionem obedientiæ ar-
chiepiscopo Cantuariensi debet facere, 421, 422. Ab eo
consecrari, 422 et 420. Pallio honorari consuevil, 428.
Archiepiscopus Eboracensis et alii duo episcopi regis
legati, imendaces et perjuri, 393, 394. Excommunicantur,
304. Mentiunlur. I{omanum pont. non prohibere in-
vestituras, nec excommunicaturum regem si eas faceret,
391. S. Anselmum ut investituras regi concederet menda-
cio trahere pertentant. 393, 394. Vi de Thomas.

Ebrietas. Immoderatam bibendi voluptatem qui vult,
perdit gratiam, 129.
EBRULpiits (s.) abbas et monachi, 431, 432. S. Ebrulphi
abbas monachum juvenem inordinate viventem dedit in
abbalem Ecclesiæ S. Eadmundi, 892. I)e quo Anselmus
graviter conqueritur, 392. Vide Edmundus, S. Ebrulphi
monachi Regulam S. Benedicti profitentur, 431.
Ecclesia est civitas Dei, 156. In coelo et in terra, id est,
in angelis et hominibus, 15ö. Ecclesia sedes majeslatis
Christi, 161. Doininus in Ecclesia semper est, 184. I)o-
minus cum Ecclesia se esse usque ad consummationem
sæculi promittit, 41. Fideles membra et corpus Christi
sunt, 159, 170, 171, 184. Quæ de illis fiunt, de ipso fieri
recte dicuntur, 169, 170, 471. Corpus Christi, quod est
Ecclesia vocatur christus,160. Universi fideles cum capite
suo sunt Christus, 160. Purgatione Christi corpus indiget:
sed non Christus, Mti9. Vide Ecclesia. Deus extra Eccle-
siam inveniri non potest, 172. Ecclesia per naviculam figu-
rata, 160. Ecclesia potest fluctibus turbari, mergi non po-
test, 150. Quia Christus orat, 100. Ecclesiæ consuetudines
velle convellere, genus est hæresis, 141. Cuilibet Eccle-
siæ, quæ vel per regnum dilatatur, licet aliquid secun-
dum rectam fidem constituere, quod in conventu populi
utiliter legatur aut cantetur, ö9. Ecclesiæ libertas, 384,
429, 430, 440. Nihil Deus magis diligit in hoc mundo,
quam Ecclesiæ libertatem, ÄÄö. Divina in nullius bonis
sunt, 384. Ecclesia regibus et principibus commendata
ad tutelam, non data in hæreditariam dominationem,889,
391, 429, 430.
Ecclesiæ bona. Decimas et bona Ecclesiæ principes
aut laici retinere non debent, 433. Sed restituere tenem-
tur, si nolunt a Dei regno excludi, 438. Episcopus ferre
non debet ut rex bona Ecclesiæ auferat, et det militibus
375. Licet bona Ecclesiæ locis dare ad firmam, 404. Licet
a laicis redimere decimas et alia bona E:clesiæ, 424. Ec-
clesiæ defensio, 388, 880, 391.
Ecclesiae consecratio, Consecratio Ecclesiæ et altaris,
423. Si aliqua pars ecclesi;» destructa retlcitur aut nova
fit, immoto altari, non consecranda, sed solum aqua bene-
dicta aspergenda est ecclesia, 423.
Edit virgo, 411.
EDMERUs. Vide EADMERUs.
Edulphus Wintoniensis monachus a Mathilda regina
pro parte sua nominatur in abbatem Malmesburiensem,
410, mittit ad Anselmum scyphum, cum litteris quæ ejus
confirmationem poscebant, 410. Ideo Anselmus eum
confirmare recusat, 410.
Egestas. Vide Indigentia, Paupertas.
Electi. In angelis non fuit perfectus numerus eleclo-
rum, 81, 82, 8:3. Utrum plures homines eligendi sint,
quam sint angeli perditi, an non : quidquid inde sentia-
tur, nullum est animæ periculum, 83. Homines electi non
gaudent de casu angelorum, 82. Tot homines assumentur
ad gloriam, quot in ea remanserunt angeli, 83. Nullum
unquam tempus sine Christi electis fuit, qui per eum ab
originali culpa fuerint liberati, 175. PIures sunt electi
homines quam qui mortuis Christi tempore erant, 92. Ele-
ctorum Ecclesiæ partes Dei sunt, 156. Haereditas Dei Ele-
ctorum multitudo, {55. Electi sunt membra Christi, 157,
158. Plus finiendo peragunt, quam inchoando proponunt,
1δ8. Omes electi non solum unum, sed etiam unus recte
dici possunt, 158. Nullus est electorum qui aut in ordine
confessorum, aut in ordine martyrum non computetur
470. Mundus renovabitur statim postquam completus fue-
rit numerus electorum, 83. Non in omnibus, sed in his
qui præsciti sunt, Deus moratnr et perseveranter requie-
scit, 1δδ. In illis qui ad tempus credunt non moratur Dei
sapientia, 155. Vide Prædestinatio.
Electio. Principis et laici electioni episcoporum se non
immisceant, 394. Ab ecclesiasticis electionibus arcendos
sæcnlares principes decreverunt concilia, 383. Vide ab-
bas, Episcopus, Prælatus.
Eleemosyna, 193. Anselmi sentenlia de eleemosyna,
327. Per eleemosynam pervenitur ad æternam vitam,237.
Qui divitias indigenti pauperi non distribuit, illi eas tol-
lit, 18%. Divitiæ sunt iniquitatis, 184. Eleemosyna paupe-
rum non minuenda, 37ö. Eleemosynæ de divitis iniqui-
talis, 18:3, 184. Non ex rapinis et usuris et fraudibus ac-
quirere debemus, unde eleemosynas faciamus, 183 Elee-
mosynæ non per servientes faciendæ, 409. Vide Avaritia,
Divitiæ Paupertas.
Elementa. Tota hæc mundi moles constat ex terra, et
aqua,et aere, et igne, ó. Quatuor elementa ignis,aer,aqua,
et terra, possunt intelligi sine his formis qnas conspici-
mus, 6. Vide Causa.
EliAs comes ab Anselmo consilia salutis, et absolu-
tionem petit, ἀδ0.
Eliensis abbas ab excommunicatione,propter repeti-
tam investituram, non absolvitur, 416.

Eligii (S) de Monte Regulares canonici, 420.
ELiNANDUs Beccensis novitius, 345. Eum Anselmus
hortatur ad cavendas diaboli tentationes, 845.
Eloquentia. Super nubem pingit qui pulchra sine so-
lida ra!ione dicit, 75. Vide Prædicatio.
ELPHERUs prior coenobii S. Emundi, 432. Ipsc cum suis
monachis dura patitur eo quod abbatem vi intrusum non
recipial, 432. Vide S. Eadmundi coenobium. Huic Ansel-
mus mandat ut cum I{oberto comite communicet, 4415.
Elvis EdUs Hugonis Lugdunensis famulos, 39 t. Ab Apu-
Ęgdunum venit, 391. Per eum lIngo Anselmo scribit,
ENGELiiARDUs, 317.
ENGELiiARDUs de Castro Lenis amicus Anselm, 340.
Grandævus vult dimittere militiam, 340.
EN ocii. Dilata morte translatus est in paradisum, 175.
Quos significat, 175.
Enuntiatio. Vera est et recta enuntiatio quæ significat
esse quod est, 109, 110. Idem est orationi rectam et ve-
ram esse, 110. Enuntiatio negativa est quæ significat non
esse quod non est, 110. Oratio quæ significat esse quod
non est, veritatem et rectitudinem habet, 110. Orationis
duplex rectitudo, 1. cum significat quod accepit significa-
re, 2. Cum significat id ad quod significandum facta est,
2. Hæc est immutabilis, et semper naturaliterque inest
orationi, 2. Illa est mutabilis, nec semper nec naturaliter,
sed accidentaliter et secundum usum est, 2. Quædam
enuntiationes habent inseparabiliter has duas veritates
seu rectitudines, 2. Multa dicuntur secundum formam
loquendi, quæ non sunt secundum rem, 344. Vide Veri-
tas.
Episcopatus, Episcopus. Episcopatus non nisi per obe-
dientiam suscipiendus, 416. Episcopatus ultra trés men-
ses non debet manere sine pastore, 420. Abbas potest
eligi in episcopum, 365. Episcopus electus non consecra-
tus non habet regimen animarum, 420. Nec illud dare po-
test, 420. Nec episcopum valet consecrare, 420. Episco-
porum conseratio non ab uno solo episcopo facienda, et
in locis facienda est ubi debent ordinari, 417, 419. Epi-
scopus si sine certo loco constituitur, et ab uno solo epi-
scopo consecratur, tam ordinatus quam ordinans sunt de-
onendi, 419. Episcopus nisi certam parochiam et popu-
um habeat, non est ordinandus, 439. Minus quam a tribus
episcopis ordinari non debet, 439. Episcopus est Ecclesiæ
suæ custos, 375.
Episcopi non regum aut prædecessorum consuetudines,
sed Dei legem servaturos se jurant, 438. Episcopi servant
sibi auctoritatem, quandiu concordant Christo, 370. Ipsi
sibi eam adimunt, cum discordant a Christo, 370. Omnis
episcopus qui habet vocem Christi, Christus est, 370.
Episcopus, qui non habet episcopi mores, se dicit non
esse episcopum, 302. Episcopus accusatus septima sui
ordinis manu se debet purgare,384. Nisi se episcoporum
judicio purgaverit, ad Rom. pont. est transmittendus,384.
Si ei se sistere noluerit, est depellendus, et alter in ejus
locum subrogandus, 384. Quod Papa absolvit, non potest
episcopus ligare, 385. Episcopus non potest iransferri siue
assensu archiepiscopi,et episcoporum provinciæ, et auclo-
rilale apostolica, et sine magna consideratione, 412. Non
pertinel ad principes, sed ad episcopos, culpam de viola-
tis canonibus vindicare, 407. Ecclesiæ omnes debent esse
in episcoporum poteste, 383.
Eoiscopus res Ecclesiæ ut proprias non debet distri.
buere, 4.) %. Melius est episcopum possessionem terrarum
Ecclesiæ suæ non tenere, quam illam imminutam tenere,
375. Episcopus ferre non debet ut rex bona Ecclesiaæ au-
ferat, 375. Gloriosum est episcopo pro justitia spoliari et
expelli, 30:3. Qui episcopum suis rebus spollavit, Deo non
potest reconciliari, nisi illi omnia sua restituat, 402. An-
gliæ episeopi declarant se consilium primati non datoros,
nisi secundum voluntatem regis, 381. Episcopi plures au-
stera quadam dominatione et propria voluntate monaste-
ria gravant, 354. Episcopus apud se detinere non potest
monachum, invilio abbate,352. Episcopus monachos,qui-
bus valet, consulendo et adjuvando confortare debet,373.
Obedientia episcopis debita, 433. Annulum episcopi, si-
gnaculum fidei, 394. Vide Electio, Prælatus.
Ei; M EN GARDA nobilis femina,35t5. Ipsa, viro consentiente,
continentiam voverat. Unde eos laudat Anselmus, 306.
Ipsa tamen virum suum impedit ne monachus fiat. Unde
illam Anselmus increpat,8íú.Et ut id vero postulanti per-
mittat, eam precatur, 355. Non audet illi consulere, sed
orat Anselmius ut et ipsa sæculo renuntiet, 857.
Ei; N U lpiiUs monachus Cantuariensis, 375. Prior ejus-
dem Ecclesiæ, 395, 395, 397, 309, 409. Vir in sacris litte-
ris eruditus, 404, 405. Vir spiritualis, et alter Anselmus,
405. Anselinus privilegium a papa concessum mittit, 137.
Ei mandat Anselmus ut accurare transcribi faciat libros
Cur Deus homo et De conceptu Virg.,441. ,Ab eo exigun-

tur nummi dati pro chrismate, 434. Vide Anselmus,
Cantuarienses.

ERNULPHUs in abbatem diœcesis Bajocensis electus,
861. Episcopus Bajocensis eum invitat ad benedictio-
nem súscipiendam, 801. Et ab eo exigit novam obe-
dientiæ professionem, 364. Hanc non esse fagiendam
ei scribif Anselmus, 361. Professus fuerat obedientiam
secundum regulam S. Benedicti, 351. Ejus frater
domnus Nicolaus, 861.

ERNUlpiiUs capellanus Gondolphi episcopi Rofensis,

39

ERNUlpiius gener Muriardachi regis, 447. Pro eo inter-
cedit Anselmus, 447.
EUcii Aaisria. De corpore et sanguine Domini in altaris
sacramenlo, 452, 453. Veritas carnis et sanguinis Christi
in altari probatur, 453. SS. Patrum de hac veritate testi-
monia, ìåô. Christus carnem quam pro nobis suscepit,
nobis ad manducandum dedit, et adhuc in sacrificio altaris
ministrare non desinit, 211. Corporis et sanguinis Christi
veritatem in altari comedimus et bibimus, 254, 255, 206,
268, 270. Eadem caro manducatur, quae de Virgine sum-
pta est, et cocta in cruce, et idem sanguis bibitur, qui in
cruce fusus est, 265, 267, 452.
Non figura, sed veritate est, corpus Christi, 452, figura
tamen et sacramentum dici potest, 452. Si figura est dum
aliud intelligitur,quam quod visu corporali et gustu senti:
tur, 452 et 423. Coi*poris et sanguinis sacramentum quid
significet 453. Christi corpus quod de Virgine natum
est, etc., sacerdos in manibus tenet, 256, 258. Panem in
corpus Christi, operante divina virtute, sacrificamus, 185.
Spiritus sanctus oblationes nostras efficit corpus et san-
güinem Christi, 2G8. Christus est qui per Spiritum sang-
ium panem in suam carnem, et vinum facit transfundi in
sanguinem, 454. Non in merito consecrantis, sed in yerbo
effiéitur Creatoris et in virtute Spiritus sancti, 454. De
pane carnem Christi conficimus, 135. Panis, per conse-
crationis verba, in corpus Christi mutatur, 4δ8. Nec re-
manet substantia panis et vini, 4ö3. Species tamen rema-
nent, 453. Post consecrationem non est panis, 452. Panis
tamen dici potest, 452. Christus se et carnem suam panem
vocat, 135. Quia sicut isto pane vivit homo temporaliter
ita illo vivit in æternum, 135. Caro Christi quotidie man-
ducatur, et ejus sanguis quotidie bibitur a sacerdote
265. Corpus Christi incorruptibile dentibus atteritur, et
etiam a soricibus corroditur secundum species,433. Non
est quærendum quid fiat de corpore Christi, cum mandu-
catum est, 458. Christus per carnis suæ comestionem, re-
ctamque fìdem hominem ad integrum reformat, 20j. Vide
Communio.
EUDo Henrici regis dapifer, 443.
EULALIA abbatissa in Anglia, 412.
EusTAchiUs pater Gaufredi monachi, 397. Sua uxore ex
consensu reclusa alteram duxit, 387. Frater domini Ro-
berti, 397.
EwERARDUs, 437, 438, 339.
EvA de solo viro, 101. Eva prior peccavit. Adam post et
per illam peccavit, 100. Si sola Eva peccasset, non erat
necesse totum genus humanum perire, sed solam Evam,
100. Vide Adam, Homo. Eva dominum, ejus se filium
primogenitum dicit Anselmus, 344. Et eam ex Anglia
salutat, 351, 861.
EvANGELiUM. I.egi præferri debet Evangelium, 1G5.Ni-
hil est in Evangelio, nisi omnino verum, 175. Et nisi a
Spiritu sancto, 175.
Exaltatio. Solemus in majorum nostrorum exaltatione
congaudere. 82.
Examen. Recogitanda sunt non sola bona quæ accepi-
mus, sed et mala quæ fecimus, 204, 205.
Excommunicatio. De excommunicatione, 332, 390, 894,
436, 437. Episcopus non debet excommunicationis senten-
tiam proferre in causa sua,et quando excommunicatio con-
temnenda et derideuda prævidetur, 382. Excommunicatio
in accipientes a laicis investituras, et in laicos qui eas dant
„et in episcopos qui sic investilos sacrant, 394, 40%. Ex-
communicatus si divinis interesse vellit,admonendus est
882. Simonitionem respuerit, agendum juxta excommu-
nicationis sententiam, aut apostolicus hac de re consulen-
dus, 382. Quomodo vitandi excommunicati, 400. Excom-
municati non sunt admittendi ad monachicam professio-
nem, nisi præmissa absolutione sui episcopi, 42ò.
Exemplum. Bonum exemplo efficacius quam verbo per
suadetur, 338.
Existentia. Qui certo scit se esse cogitare non potest
se non esse, 35. Nulla personna a seipsa potest existere
52, 56. Quod est in tempore, et per aliud subsistit, id non
est proprie et absolute, 34. Quod incipit esse, proficit dc
non esse ad esse, 57. Quod alicubi aut aliquando non est,
potest cogitari nusquam et nunquam esse, 37. Vide Cogi-
tare, Deiexistentia.

[merged small][ocr errors]

Facere et velle sex modis dicitur, 116. Facere late su-
mitur pro non actione, 116. Vide Causa.
Facinus. Ille nomine facinoris notandus est qui in ac-
tum labitur, aut in mala voluntate deseritur, 355. Non
ille, qui nec in opus malum præcipitatur, et a perversa
voluntate eruitur, 356. Vide Intentio.
Fallere Christus dicitur, cum permittit ut aliquis fallat,
221. Vide Christus, Veritas.
Falsum. Quomodo repugnat falsa intelligi, 39. Falsa
aliquo modo intelliguntur, 39. Falsa possunt cogitari, sed
non possunt intelligi, 36, 28. Falsa sunt in intellectu,
cum cogitantur ; nec tamen in re sunt, 35, 39.
FARMANNvs Cantuariensis monachus ex Anglia Bec-
cum ab Anselmo mittitur, 373. Petitab Anselmo licentiam
eum adeundi, 405. Petit et licentiam alibi conversandi,
40 5. Utraque recusatur, 403.
Februarius, id est purgatorius, {71. Romani menso
Februario processionem agebant, civitatem quinto anno
lustrantes, id est circumeuntes, et purgantes, 171.
Femina. I)eus feminam fecit ut de utroque sexu multi-
plicarentur homines,88. Illam de solo Adam fecit,8S.Dam-
nationis initium est a femina: salutis causa nascitur de
femina, 88. Non desperent mulieres se pertinere ad sortem
beatorum, 88. Oportebat ut auctor salutis esset (lefemina,
75. Femina dulce malum, 197. Fax Satanæ, 197. Rara pu-
dica, 197. Fugienda, 197, 198. Dejecit fortiores viros, 198.
Mortis origo, 198. Mors animæ, 198. Feminæ luxus, 197,
etc. Accedit ad monachos tingens pietatem, 198.
Festa. In natalitiis sanctorum jucundamur de illorum
gloria, 82. Pro fracta festivitate forisfactura exigitur,450.
Fides. Non potest voluntas velle credere nisi accepta
rectitudine, 130. Velle credere quod est credendum, est
recte velle, 180. Nemo hoc velle potest, si nescit quod
credendum est, 130. Non sola conceptio mentis facit fi-
dem, 130. Addita rectitudine volenti quæ est per gratiam,
fit fides, 130. Necessitas fidei, 27. Anima amare ant
sperare non potest quod non credit, 27. Necessaria fìdes
ut anima summam essentiam credendo, tendat m illam,
27. Credere in summam essentiam est credendo tendere
in illam, 27. Qui credit in summam essentiam, illa omnia
credit quæ pertinent ad tendendum in illam, 27. Non
credit in illam,sive qui credit quod ad tendendum in illam
non pertinet; sive qui pcr hoc quod credit, in illam non
tendit, 27. Idem est credere seu tendere ad illam, et cre-
dere seu tendere ad illam, 27. Congruentius tamen dici-
tur credere seu tendere in illam, 27. In summam essen-
tiam tendere, nisi credat nullus potest, 27. Illam credere
nisi tendat in illam, nulli prodest, 27. Inutilis erit fìdes,
nisi dilectione valeat et vivat, 27.
Fides, quam dilecto comitatur, non est otiosa, 27. Quæ
caret dilectione, non operatur, 27. Quorum fides necessa-
ria ad salutem, 79. Quoe aperte sequuntur ex his quæ in
Scripturis et conciliis legimus ea credimus. Intellectus
acquiescere debet Christi auctoritati in his quæ de Deo
non capit, 47, Vide Scriptura sacra.Homo fidelis non
quærit intelligere, ut credat; sed credit, ut intelligat, 80,
242, 74, 7ò, 357. Prefunda fidei prius credenda quam ratio-
ne discutienda, 75.Nefanda temeritas eorum qui disputant
contra id quod fides credit, quia id intellectu capere neque-
unt, 42, 43, 357. Comparantur nocuuis, 42. I)e eo quod esse
certo cognoscitur, dubitari non debet quod sit; licet non
possit comprehendi aut explicari quomodo sit, 24. Ratio-
nabile non est ut quis ideo aliquid neget quia non intelligit,
39. Per fidei obedientiam ad intellectum provehimur, Â 2.
lntellectus est medius inter fidem et speciem, 41. Quanto
quis ad intellectum fidei proficit, tanto propinquat speciei,
41. l)eus est quid dat fidei intellectum, 30 aliquando da-
tus intellectus substrahitur, et tides ipsa subvertitur,
neglecta bona conscientia, 42. Qui Dei mandata non quæ-
rit, fidei intellectum non invenit, 42. Qui non crediderit,
non intelliget, 42. Non secundum carnem sed secundum
spiritum videre debemus, ut profuuda fidei dijudicando
discutiamus, 42. Negligentiæ argutur, qui quod credit,
intelligere non curat, 73. Corde credimus et intelligimus
sicut ἐorde volumus, 128. I)atum est rationali creaturæ
recte credere et intelligore ad recte volendum, 128. Fides
dicitur et datur ad recte operandum, 128. Non ducitur ha-
bere fidem nisi mortuam, qui secundum fìdem non recle
vult operari, 128.
Fidés sine operibus mortua : fides vero mortua fides non
est, 290. Qui miortuam fidem habet, fidem non habet, 299.
Impossibile est sine fide, quæ sine bonis operibus nulla

« PoprzedniaDalej »