Obrazy na stronie
PDF
ePub

peccato liberavit, falsum est. Christus est « mediator A nis filius dici possit, non plus quam tunica Petri

Dei et hominum (I Tim. ii); » ergo nec est Deus, nec est homo. Natura medii est ut neutrum extremorum sit. Quidquid enim habuit illud corpus in se, non dici potest habuisse Filius Dei propter unionem ejus ad illud. Inde non recipitur ccntinuatio inter Filium Dei et corpus, cum tamen corpus illud non esset Deus, nec pars Dei, sed ei unitum ; et ita, mortuus est Christus et mom est mortuus secundum alteram et alteram naturam. « Eia ! prudens lector, summam fidei illorum collige, Petrus sive alius dicitur homo propter duo, et quia habet animam et corpus, et quia habet ea unita. Non enim, si essent separata, vere diceretur : Petrus est homo, vere omnino concedimus, adeo ut nec in morte aliud sit, sicut probatum est et totus mundus canit : 0mnes homines resurgere habent in corporibus suis. Non dicitur omnes animæ, vel omnes mnortui, sed omnes homines. Alioquin ad adventum Christi, nullus est qui resurgat. Omnis igitur qui aliter est homo, non vere dicitur homo, ergo nec homo, quia falsus homo. Sed Christus, inquit, non hac assignatione vel specie hominis, seu propter hæc duo dicitur homo, sed propter unum solum, quia unitus est Filius animæ et corpori. Nec exigitur quod anima corpori uniatur, sed istis duobus velut quodam indumento Verbum Dei vestitur; anima tamen et corpus inter se non sunt unita. Non est igitur homo, nec quidquam hominis habens secundum tantum quamdam animam non hominis, et quoddam corpus non hominis portans. Per animam et corpus non hominem, inquit, intelli. gimus, sed tantum humanam naturam qua vestitur Christus, id est Filius Dei: Verbum Dei, scilicet per hæc nomina non utramque naturam sed solum divinam, sicut Nestorius, ponentes seorsum ; verbi gratia legitur: Cum audisset Petrus quia Dominus est, tunica succinarit se, erat enim nudus, et misit se in mare (Joan. xxi); sic, inquiunt, Verbum caro factum, id est, vestitum— habitu inventus ut homo (Philipp. 11) habitavit in nobis (Joan. 1); et misit se in mare magnum ; illic animalia, argumenta, quorum non est nec numerus, noc exitus. Ita tunica Petri, quamvis ejus natura in persona adhæreat, conjungatur, copuletur, uniatur. Sic lumbare adhaeret homini, cum nec natura, nec persona, nec pars, prorsus aliquid Petri est, nec etiam Petrus dici potest, sicut nec Petrus potest tunica dici, quam, licet portet et nullo modo vivificet, informat tamen vestitam, ipse ab ea tunicatus. Sicut albedine albus vere dicitur filius Joannæ, quod nullatenus tunica potest nec aliquid subsistens ex illa, et Petrus potest componi. Similitudo inducta et falsitatis mater est, ait Augustinus, et intelligendæ veritatis magistra. Sic ergo, inquiunt, humana natura Christo unita, nihil amplius quam vestitum, id est incarnatum ostendit. Ipsa vero nihil est Christi, adeo ut nec Christus, nec Omnipotens, nec Rex sæculorum, nec Dominus, nec Deus, nec Dei Filius, nec Virgi

[ocr errors][ocr errors]

potest dici Petrus aut filius Joannæ ; est enim tantum accidens. Inde, inquiunt, non recipitur continuatio inter Filium Dei et corpus, non plus quam inter coloratum et colorem qui nihil colorati est, sicut et corpus nihil est, quoniam non vivit per se. Nihil ergo compositum ex his duobus, id est anima et corpore, quoniam, ut aiunt, inter se nunquam unita fuerunt: Ilumanitatis, inquiunt, non facit eum quid, nisi quasi per violentiam nec ipsa aliquid est, sed aliqua. Igitur hac ratione aliqua virgo nunquam fuit mater alicujus filii, sed tantum corpus nescio quod sine anima concepit et abortivit. Horreo prosequi cætera monstra. Etiam in morte, inquiunt, verus homo fuit, quia semper servavit unionem illam quæ erat divinitatis ad animam et corpus; qua manente non poterat dici vere non esse homo. « Vere poterat dici non esse homo, si illa duo inter se unita aut homo, aut hominis fuissent. Cum vero inter se nunquam unita fuerint, per hæc nec homo nec hominis sunt, nec divinitas unquam, aut corpori pro anima, aut animæ pro mente, vel ratione, vel voluntate, sicut quædam hæreses dixerunt et ab Ecclesia pulsæ sunt. Manifestum est quod illa unione quæ erat divinitatis ad animam et corpus, nunquam potuit Christus esse homo, quia illa duo distincta nec homo, nec divinitatis nec hominis unquam exstiterunt. Ergo ex præmissis talis probatur hujus Christi definitio: Christus est non Filius, id est, Verbum divinum, humana phantasia non natura vestitum, habens quoddam corpus non hominis quod nunquam viaeit,nec aliquid cum anima vel per animam gessit,habens quamdam animam quæ numquam vita humana via it, nec quidquam cum corpore vel corpus gessit. Ne putes falsam definitionem, audi illorum confessionem. Quis nos, inquiunt, certificabit de illis quæ leguntur in Evangeliis, quonmodo assignentur Christo; cum nec secundum anifmam nec secundum corpus, nec secundum compositum anima et corpore,sicut in caeteris hominibus, quidquam fecerit ? Ergo cum nec secundum divinam naturam, nec secundum humanam dicatur de Christo quod locutus fuerit, vel fleverit, et hujusmodi, quomodo hoc dicitur de illo ? Quid manifestius quæritur ? Omni veritate Evangeliorum privatos propria confessione se produnt. Unde quis jam non videat quoniam verissime dicunt Christum suum non esse aliquid secundum quod homo ? Imo, ut supradicta hæresis veraciter asserit, nec Deus nec homo, quippe nec secundum naturam divinam, nec secundum humanam in Evangelio locutus sit quidquam vel fecerit: Rogo, quis audivit unquam tale Verbum Dei, aut quis vidit huic simile monstrum ? an in principio Verbum caro factum, dentes, palatum, arterias, linguam, pedes, manus et cætera membra non habuit quibus posset loqui, moveri et agere ? Habuit plane. Cur igitur nihil egerit, audi necessariam causam : Nihil fuit compositum, inquiunt subjectum locutionis et operationis Christi ; quia nunquam inter se unita fuerumt. Corpus autem nulli animæ unitum semper mortuum est, nec loqui, nec ambulare, nec prorsus aliquid agere valet. Sic anima nulli corpori unita non loquitur, nec aliquid humanitus agere potest; et ita neutrum nec homo nec aliquid hominis ac per hoc nec humana natura dici potest. Anima rationalis non est misi hominis, sicut nec corpus humanum. Mors, inquit, quam sustinuit Christus in anima non fuit, quia nec in ea fuerat vita humana; nec in corpore fuit, quia corpus non est aliquid quod non moveatur. Et tunc cum mihil mortuum sit nisi Christus, et Christus non est corpus, non potest dici mortuum.

eae anima illa et corpore, et neutrum illorum fuit A stum nec secundum corpus, nec secundum animam,

In persona Verbi non fuit illa mors, nec in com- p;

posita eae anima et corpore, quia nil ibi fuit comp0situm. Per animam et corpus non intelligimus misi humanam maturam;divina enim natura quae est Christus mom moritur. Humana etiam natura humana non moritur, quia humana natura non est Christus. Hæc verba Petri. Quid amplius quæritur ? Patet jam quod sicuti. Manichaei fabulis suis, sic et isti suis regulis Aristotelicis utrique pari vanitate fabricaverunt sibi Christum phantasticum, qui nec Deus nec homo sit, nec secundum divinam naturam nec secundum humanam quidquam gesserit, vel fecerit, vel mortuus sit.

' « Languentes circa quæstiones et pugnas verborum vel fabularum, mon in telligentes neque quæ lo

nec secundum utrumque, et expressius infers non secundum maturam divinam, nec secundum humanam maturam quidquam fecisse, nec illi aliquid de Evangelio assignas. Procul dubio secundum hoc asseris nihil fuisse, id est nec animam, nec corpus, nec utrumque, nec divinam, nec humanam naturam habuisse. Ergo nec Deus, nec homo, nec Christus est, quia nihil Dei, nihil hominis, nihil Christi asseris habuisse vel egisse. Sic cum dicis Christum mortem sustinuisse, statimque infers illam mortem nec in anima, nec in corpore, nec in utroque, et expressius nec in divinam naturam nec in humanam naturam fuisse, procul dubio negas illum mortuum, quia non nisi in aliquo illorum, mori potuit. Sed sicut illum nihil illorum, id est nec animam, nec corpus nec utrumque nec divinam nec humanam naturam vel esse vel abuisse, evidentissimis verborum complexionibus asseris sic consequenter in eo qui prorsus nihil est, nullam mortem invenis.

c Sed quia negare mortuum Christum non audes, vanissimis fabulis Manichæus tergiversaris ; et cum sit dialectica bene disputandi scientia, sicuti Augustinus suam incoepit: Disputatur enim, ait de verbis, revera tu tantum nudis vocabulis, et fallis imperitos et falleris ipse hæreticus, omni rerum veritate privatus et a vero Christo alienus. Qui veluti coluber tortuosus et anguis luridus et cæcus, dum lubricis anfractibus in labyrintho sententiarain tuarum hac atque illac horribilis dilaberis, tamen velis nolis,

quuntur, neque de quibus affirmant (I Tim. 1). Non C propriis verbis teipsum damnandum et conculcantastici, cor nostrum,Apostolus loquitur,dilatatum est A Ut enim homo duarum, sic Christus trium naturaDei, non quia duo filii, alterum altero, sed omnino A quiescatis ab homine qui ita spirat et vivit, ut nos

sufficio, ait, eaeplicare hujusmodi argutias. Remove, inquam, a sacra pagina, aufer argumenta ubi est fides. Imo, et auctoritate Patris et Filii et Spiritus sancti, excommunicamus hujusmodi Christum ab omni Ecclesia. Amen. Sitque maledictus omni gemere maledictionis. Etiam respondebit omnis populus Christianus atque Catholicus. Amen, fiat, fiat; quia et secundum quod homo et secundum quod Deus et secundum utrumque prorsus nihil est. Etiam sicut hoc momen mihil nihil significat, sic vocabula, quæ dicis, Christus anima, corpus, in eo quod intelligis, imo fingis, nihil significant. Quare a temetipso non vides quod verum est. Si corpus tantum haberes, quid esses, si anima tantum, quid? si vero neutrum, esses ne aliquid ? vel aliquis? sic Christus tuus nec Deus est nec homo, cum totum aufers quidquid Dei est et homiuis.

w Dicis autem : Christus assumpsit et univit sibi animam et corpus. Qui hæc audit, putat te dicere quod Christus verum hominem assumpserit. Sed de corpore quid absolute dicis ? Corpus Christi nec Christus est, nec Deus, nec pars ejus. Cum vero de utroque sic dicis, pcr animam et corpus Christi non intelligimus nisi humanam naturam; statimque infers: Humana autem natura nec est Christus, totius hominis et humanæ maturæ veritatem a Christo, nullo dubitante removes. Non est igitur homo, quia nihil est hominis. Sic eum absolute pronuntias Chri

dum apertissime prodis. Similibus fabulis Manichæi Christum suum, licet negent de femina natum, locutum, passum et mortuum hominem, quia non audent nec possunt negare, omnia illum per magiam simulasse dicunt. Sed mille et mille Catholicorum et divinarum Scripturarum auctoritatibus obruuntur tales doctores.

« De Petro Abælardosanctus Bernardus ad papam Innocentium : Imo, inquit, ita sacramentum Incarnationis irridet, sicut novus evangelista quem habemus in Francia. Isti absolute : Christus secundum quod homo non est aliquid. Habuit etiam ille in Romana curia clericos suos, habent et isti forte sequaces, sed Catholica veritas undique nos premit, et sola Judaica perfidia cum dæmonibus nos obruit dicendo : Tu es Christus et sanctus Dei (Marc. 1) ; et: Tu homo cum sis, facis teipsum Deum (Joan. x). Ecce Judæi astruunt hominem, et tu dicis nihil esse. Si ergo nihil crucifixerunt, et tu sis veridicus ; sim autem, quod nec paganus negat, aliquid et aliquem hominem crucifigendo occiderunt, tu Judæo et dæmone deterior convinceris procul dubio, et omnis qui tibi assentit. Nullus enim ullis argumentis crucifigitur, ergo aliquis, ac per hoc aliquid crucifixus est. Si enim cognovissent, ait Apostolus, nunquam Dominum gloriæ crucifiaeissent (I Cor. 11), quoniam Deus et homo una est persona Christus, vita et invincibilis veritas. 0s nostrum patet ad vos, o phan

non angustiamini in nobis, angustiamini autem in visceribus vestris (II Cor. vi). Legatione enim fungimur tanquam Deo eaehortante per nos, obsecramus pro Christo reconciliamini Deo (II Cor. v).

« Postquam ita diu Gualterus Petrum Pictaviensem et alios theologos sui temporis Aristotelicis et dialecticis axiomatis atque theorematis nimis addictos confixit, tandem subjungit aliorum magistrorum de mysteriis ejusmodi sensum Catholicum et Christianum, huncque titulum præfigit: Quis sit Christus Christianorum.

« Ego sum, ait, veritas et vita (Joan. xiv), non phantasma, sed ea specie, et veritate, et unione naturali, qua et cæteri, et primus Adam, homines sunt. Et ego homo sum filius illius. Ille nec patrem nec matrem habuit. Ego ipse de Patre Deo uatus naturaliter Filius Deus, et de homine matre natus homo filius naturaliter natus, ex anima rationali et humana carne naturali unione inter se ufiitis subsistens. Sed solus de Virgine vita humana ab [abs] ipsa corruptione more cæterorum per omnia vivens ; sed solus absque peccato morte humana more cæterorum, anima a corpore separata, vere mortuus; sed solus potestate et sacramento Redemptoris. Ecce homo ait ad Judæos : Quid me sic unitum et compositum quaeritis disjungere et interficere hominem qui veritatem locutus sum vobis quam audivi a Deo creditis in Deum et in me credite (Joan. vii, viii et xiv). Ratio et veritas naturalium documentorum et operum in Evangelio me manifestissime probant ; et totus utique mundus profitetur dicens: Sicut anima rationalis et caro unus est homo, ita Deus et homo unus est Christus , una persona non sicut, Petrus est tunica sua, quæ nec natura Petri, nec Petrus, nec filius Joannæ : quæ similitudo ei rei cui similatur magis dissimilitudo est; sed sicut anima Petri cum carne sua, anima rationabiliter animata, quæ veraciter et natura Petri, et Petrus, et una persona cum Petro, et filius Joannæ. Sic Christus cum carne sua proprie animæ rationabiliter unita, veraciter et natura et proprietas Christi et Christus est, et una persona naturaliter cum Christo, et naturaliter Filius Dei et filius Virginis et dicitur et est, et habet hoc, et est unus Filius, non duo ; unus Christus, non duo ; una persona, non duae. Porro hoc nomen Christus non divinam tantum naturam significat, ut hæretici sentiunt, sed sicut Hieronymus ait : Utriusque naturæ, divinæ scilicet et humanæ, id est Dei et hominis individuum ab æterno continet sacramentum. Unde quod dicitur Christus secundum quod homo, non potest nec debet absque divinitate intelligi; ita secundum quod Deus non potest nec debet sine humanitate sentiri. Quapropter secundum quod homo vere et aliquid et persona et Deus est, non tamen alius quam Christus, nec alia persona quam Christus, nec aliud aliquid quam Christus.

rum individuum cogitur semper intelligi, sicut ait Augustinus lib. De Trinit. : Ipse homo assumptus, moae ut homo etiam Deus; et eae quo homo esse cæpit, eae illo est Deus. Factum quippe creatura, per quem omnis facta est creatura. Verbum quippe caro factum est, omnem creaturam testem habere oportet. Dicamus ergo ac si nihil adhuc cum hæreticis egerimus: Quam magnificata sunt opera tua, Domine ! nimis profundæ factæ sunt cogitationes tuae; vir insipiens non cognoscet et stultus non intelliget haec (Psal. xci). Quoniam ut omnis homo purus sit filius hominis, corpus ex sanguinibus formatur prius multis diebus, deinde spiritus infunditur ; sic homo, in duobus et ex duobus individuum,

p exstet una persona, quæ nec in separatione mortis,

nec in morte æterna ulla ratione dividi, augeri minime valet, quin una eademque sit persona, licet semper mutetur. Ut autem Werbum hominis Filius esset, vice versa factum est. Nihil prius formatum post animatum, deinde assumptum. Non sic, hæretici, non sic. Hic omnes argumentationes falsantur, et frontes durissimæ conteruntur. Non sic, inquam, ut cæteri, sed e diverso. Illud Christi quod prius erat in principio et apud Deum erat e t Deus erat sine tempore ; Verbum caro (Joan. 1), id est homo rationalis substantia factum est certo die octavo Kalendas Aprilis, teste et celebrante hodie toto mundo. Et quod factum est in ipso vita erat (ibid.), et vita erat ipse Filius Dei qui factus est filius hominis. Unus, inquam, ex ambobus Emmanuel, qui nihil in se pro assumpto est homine adauctus, nihilque quod Verbum caro factum est, imminutus vel mutatus, sicut supra dixit Athanasius, Hieronymus, Augustinus, quia quod factum est, vel quod suscepit, nunquam ens alienum extra suam personam exstitit, ut post assumptum recte posset dici abjectio vel personæ immutatio. • Sed quomodo factum est, et esse coepit totus simul homo, eo ipso non prius aliquis alius quam proprie Verbum, manentihus et in una persona concurrentibus Verbi hominisque totis proprietatibus. Exstitit item temporaliter qui est sine initio coæteruus, sicut eae lege audivimtus quia Christus manet in æternum (Joan. xui). Deum tamen hominem dicit Petrus, non quia sit, sed quod tantum habea! hominem; et e converso hominem Deum, non quia sit, sed quod tantum habeat Deum ; et hoc est quod firmiter dicit in ecclesiasticis credendum. Quod Deus hominem assumpsit, homo in Deum transivit Dei dignatione, quod in conciliis dcccxxx episcoporum damnatum esse supra docuimus. Nam abusio et magnum inconveniens ei videtur, ut aliquis homo crcatus et pariter assumptus, creatura scilicet cum Creatore, factura cum factore, temporalis cum æterno, mutabilis cum immutabili, mortalis cum immortali, humanitas cum divinitate, matura humana cum divina, filius hominis cum Filio unus Dei Filius et hominis, non duo Christus, sed unus, aliud quidem et aliud, sed utique manentibus trium naturarum proprietatibus, una persona in Trinitate credatur, adoretur, non ut quaternitas, sed Trinitas, unus Deus catholica fide doceaiur. Contemnatur ergo, inquam, a Catbolicis, et damnetur diabolica falsitas quæ dicit hominem Christum non esse aliquem nec aliquid, contradicente etiam propheta et dicente Terra, id est homo Christus, uiata est in mamus impii, vultum judicum ejus operit, quod si ille non est, inquit, quis ergo est ? (Job, ix.) Hæc prophetia Judæos qu dem arguit, sed præcipue istos novos Manichæos strangulat, cum dicebat de Christo homine, quod si non ille est, quis ergo

homines, quia in nihili computandi sest. Quisquam ne hominem quempiam laudet, ut dicat: Cavete ne off, ndatis eum qui omnino nihil est.Ergo e contrario sic intelligendum : Cum hæc universa ventura sint volis et prophetali spiritu prædicantur, moneo atque praecipio ut quiescatis ab eo qui secundum carnem quidem homo est, et animam habet, et ita spirat et naribus habitum: trahit, ut nos homines spiramus et vivimus, sed secundum divinam majestatem eaecelsus esse et reputatur et creditur. Tacita mecum mente pertractans non possum invenire rationem quare LXX tam perspicuam de Christo prophetiam in Græcum vertere voluerint, sed ab 0rigene sub asteriscis de editione Aquilæ additum est Græcis exemplaribus.

est ? Igitur est aliquis et aliquid. Est, inquam, est p Caeteri enim qui verterunt quidem,sed sermonemam

secundum utrumque, et singulariter est, est, sicut ait : Singulariter ego sum (Psal. cxl), quonia m nuila alia creatura rationalis, nullus alius hom.o, nisi ipse solus homo Chrislus vere in Trinitate vivit et regnat cum Patre et Spiritu sancto : unde Deus per omnia sæcula sæculorum. Augustinus * Simeon annosus servatus est usque ad imfantiam Verbi, et accepit in manibus suis in funtem Verbum, et ait : « 0culi mei viderunt sa!utare tuum, Domine (Luc. m). » Dicebant autem Judæi : « Quomodo hic litteras scit, cum nom didicerit (Joan. v ii). » Psalmista : Quare tristis es, anima mea, et quare conturbas me ? Ad me ipsum anima mea comturbata est (Psal. xli). n Augustinus:. a Tristis est anima mea - que ad mortem (Matth. xxvi). Jesus fremuit spiritu et turbavit seipsum (Joan. xi). » Quis enim eum po -C set, nisi se ipse turbare ? Esurivit ideo, dormivit, conturbatus est, mortuus est Jesus, sed quia ipse noluit. In sua potestate erat sic vel sic affici vel non dffici. Verbum enim animam suscepit et carnem, totius hominis sibi coaptans in personæ unitate naturam. Nam et apostolorum sanctorumque prophetarum, Verbo illustratæ sunt animae, sed de mulla dictum est : « Verbum caro factum est (Joan. 1). » De nulla dictum est : « Ego et Pater unum sumus (Joan. x). » Anima Christi et caro Christi cum Verbo Dei una persona est, unus Ch, istus est. Ac per hoc vere summa potestas est Christi voluntatis ad mutum cum turbavit seipsum. Item : « Mediator Dei et hominum homo Christus Jesus (I Tim. ii), » cum ait pro

biguum ad impietatis traacere sensum, non mirum, cum male interpretati sint nec voluerint de Christo gloriosum quid dicere, in quem non credebant,videlicet ut Judæi aut semi-Judæi, id est, Ebionitæ, etc. etc.

« Inde Willielmus de Conchis, er atomorum, id est minutis sinorum corporum, concretione fieri omnia. Et Petrus : Probatur, inquit, quod caro Christi non fuit in Abraham vel Adam, quia non tot atomi fuerunt in eis quot homiues ab eis descenderunt; ergo si unus atomus, secundum eos, quid sive aliquid est, quia corpus est, et omne corpus substantia est, omnis autem substantia aut rationalis aut irrationalis, de qua per quid et aliquid, ut dictum est, quæritur quantum aliquid totus homo, in quo sunt atomi pene innumerabiles, t wtique tam spiritalis quam corporalis substantia. Si ergo omnis hono, ac per hoc e% Christus, quia et ipse homo, et secundum quod corpus aliquid est et secuudum quod anima aliquid est, et secundum quod divinitas aliquid est, et secundum quod pedes, et secundum quod manus, et secuudum qucd caput, et secundum quod os: a, et ut breviter concludam, secundum innumerabiles pene sui partes quas et habet et est, aliquid est, quauto magis secundum quod totum est, magnum, et, ita dicam, ineffabile aliquid est. Eligant ergo dialectici isti unum e duobus, aut omnem hominem ac per hoc et Christum non esse aliquid secundum quod l.omo, aut Christum non esse hominem. Quodlibet diean*, jam non dialectici, sed hæretici pro

prie Dominus, non potest recte dici Dominus homo. D prio judicio condemnantur. Nos tamen illorum ato

Item : Cavendum est ne sic astruamus divinitatem hominis, ut veritatem corporis negemus. Isaias: Quiescite ergo ab homine cujus spiritus in naribus ejus, quia Eaecelsus reputatus est ipse (Isa. ii). Ilieronymus : Intelligentes ergo Judæi prophetiam esse de Christo, verbum ambiguum in deteriorem partem interpretati sunt, ut videretur non laudare Christum, sed nihili pendere. Quæ est enim verborum consequentia, et qui ordo orationis ac sensus, ut dicamus: Cum haec se ita habeant et dies ventura sit Domini in qua universus Judææ status subvertendus est, et pmnia conterenda, moneo vos atque praecipio ut

mos et regulas philosophorum, et quid et aliquid et cætera hujusmodi ridicula contemnimus et excommunicamus, dicentes cum Apostolo : Si quis aliud dicerit, præterquam quod evangelizavimus vo bis, licet angelus, licet Petrus, anathema sit (Gal. 1). Non enim in divinis Scripturis hujusmodi deliramenta alicubi inveniuntur. Ideo licet nihil sit subtilius telis aranearum, nihil acutius acuminibus aristarum, qualia sunt ingenia et argumenta dæmoniorum per ora hæreticorum, tamen Catholicis, ut- ait Ambrosius in IIeaeam, ea sufflanda potius quam legenda, quoniam a omne quod eae Dco natum est, vincit mundum ; et hæc est victoria quæ vincit
mundum, fides no$tra (I Joan. v), » qua Patrem et
Filium Jesum Christum, cum pelle et carnibus, Ossi-
bus et nervis, aníma et mente, ct totius homimis veri-
tate, et Spiritum sanctum non opinamur, sed incun.
ctanter credimus, tememus, adoramus, unde Deus
per omnia sæcula sæculorum. Amen. Hæc est fides
ouae ab initio usque ad præsentem diem dæmonia
ejecit, aegritudines depulit, mortuos et per mortuos
a lios suscitavit. Hic est ergo terminus unus et omnis
Alpha et 0mega, principium et finis propter quem
et per quem et in quo omnia. Ipsi honor et gloria

« qui facit mirabilia solus (Psal. cxxxv.) •

Hæc et alia plura Gualterus contra Pictavinumn
et alios theologos, quos pseudoscholasticos repu-
tabat, e quorum schola prodierunt discipuli longe
audaciores, qui, magistrorum inventis addentes,
tam multas quæstiones ridiculas tractare aggressi
sunt, serias vero et necessarias tam multis amba-
gibus, distinctionibus, argumentis in speciem pro-
babilioribus implicarunt, ut fides Catholica, quæ
veritatis æternæ oraculo, non humanæ ratiocina-
tionis fundamento nititur, in multorum animis va-
cillarit.

[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
« PoprzedniaDalej »