Obrazy na stronie
PDF
ePub

AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOC TOMO CXL CONTINENTUR

SANCTUS HENRICUS IMPERATOR. Leges et Constitutiones.

Col. 233 Diplomata ecclesiastica.

237 THANGMARUS PRESBYTER HILDESHEIMENSIS. Vita sancti Bernwardi.

385 ALPERTUS S. SYMPHORIANI METENSIS MONACHUS. Libellus de cpiscopis Metensibus.

445 De diversitate temporum libri duo.

453 BURCHARDUS VORMATIENSIS ECCLESIÆ EPISCOPUS. Epistola ad Alpertum.

535 Decretorum liber.

837 ADEL.BOLDUS TRAJECTENSIS EPISCOPUS Vita S. Henrici imperatoris.

1091 Vita Sanctæ Walpurgis.

1091 Libellus de crassitudine spheræ.

1103 Charta de vassis ecclesiæ Trajectensis.

1107 Musica.

1109 SANCTUS ROMUALDUS ABBAS, ORDINIS CAMALDULEYSIS INSTITUTOR. Fragmentum expositionis psalmi LXVIII.

1126

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[merged small][merged small][subsumed][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]
[ocr errors]

§ 1. Sancti genus, nomen et agnomina.

A 2. Hæc inter primum occurrit Sancti ipsins genus, 1. Episcopatus Bambergensis elogia paucis sed non stirps, origo seu familia, de qua dubium mihi nullum ineleganter delibavit Gaspar Bruschius; urbs ipsa subortum fuisset, post lecta tam varia scriptorum non semel in Actis nostris descripta est, patrono et

coævorum testimonia, nisi noster Matthæus Raderus fundatore Ecclesiæ suæ gaudens S. Henrico, quem, in sua Bavaria sancta, tom. I, pagina 103, ad rem Cæsarum suorum decus et gloriam, hoc vel potius paulo accuratius examinandam compulisset. Refelpræcedenti die, celo transmisit Germania, ejus lere istic conatur Raderus receptiorem S. Henrici nominis Regem ordine secundum, Imperatorem progeniem, qua ex communi cum Ottone I stipite, vero primum, quem tamen communiori acceptione nempe Henrico Aucupe, descenderit, gradu tertio Henricum II appellabimus, virum insigni prorsus

consanguinitatis per duos Henricos, alterum Ollosanctimonia clarum, virginitate in conjugio servata nis magoi fratrem, alterum Ottonis II fratruelem, illustrem, beneficentia in Ecclesiam nulli secundum ; Ottoni III decessori suo conjunctus, cujus proinde nt de perpetuis ejus etiam intestinis bellis hic non arbor genealogica primo statim intuitu perspeagamus, quibus toto regni et imperii sui tempore

ctissima sit. Lineam aliam ibi Raderus sequenti etiam a proximis et sibi obstrictissimis exagitatus pag. 104 substituit, ex Hofmanno acceptam, quasi

B fuit : Germaniæ interiora adversus rebelles egregie ex ea probetur S. Henricus, non Saxo, sed Boius tntatus, externos vero hostes Slavos, Bohemos, genere fuisse, quod tamen negat Hofmannus ipse Polonos aliosque invictis armis insecutus ; quique in nupera Ludiwigi editione, col. 56, bisce verin oppositas maxime Europæ parles Apuliam et

bis tabulæ suæ præmissis : a Eo (S. Henrico) Flandriam victricia signa circumtulit. Ea, inquam, sine virili stirpe ahsumpto, imperatoria dignitas hic ex professo eruderanda non suscepimus, iis de gente Saxonica Henrici Aucupis excidit, et ad potissimum intenti quæ ad singulares ejus virtutes,

Francos Orientales transiit. » Qualiscumque igitur Christiano et vere sancto principe dignas, miracula sit obscurior illa Hofmanni tabula a Raderi opiet cultum, tota Catholica Ecclesia merito propaga- nione ipsum recedere manifestum est : clariorem tum, pertinere censebimus ; eos præcipue scriptores agnoscere oportet, quam ipse frustra impugnat, audituri, qui ejus pro fide et religione fortiter gesta,

inutili æque conatu varia insignia adducens, ex munificentiam in exstruendis restaurandisque eccle- quibus id demum conficitur, quod in controversiam siis, cæteraque intemeratæ sanctitatis argumenta

non venit S. Henricum Bavariæ ducem fuisse. prosecuti sunt. Atque hæc præcipua erunt tractatio- 3. Prædictam tabulam, ab Hofmanno istic proponis hujus præviæ argumenta, sic tamen a nobis hoc C sitam, et a Radero descriptam, operosius discutere Inco ordinanda, ut nihil omissnri simus quo totus nec studii nec operæ pretium est ; satis erit supervitæ cursus illustrari possit, id quod a

nemine que ea veterum testimonia proferre in medium, ex hactenns præstitom esse, utut mirati sint multi, quibus evidenter pateat S. Henrici cum Ottone III nemo certe impleram rerum silvam complanare consanguinitas tam propinqua, ut et ipsum ex Oltoansus est. Sed hic prius exsequenda sunt quæ in nis magni genere fuisse oporteal, cujus rei testis titulo proposuimus.

synchronus, et omgi exceptione major est AdelbolPATROL. CXL.

1

[ocr errors]

non

[ocr errors]

dus Ultrajectensis episcopus de rebus gestis S. Hen- A neque alios in ea disceptatione citari solitos, quo- **
rici apud Grestserum, pag. 432, nobis infra in nova rum omnium auctoritas ad Adelboldum, Dilmarum, 1:"?
editione, num. 5. Ubi, præmisso de Ottonis III præ- Sigebertum et Chronographum Saxonem comparan
matura morte luctu, sic subjungit: « Dolor esset da non est, saltem apud eos qui veritatis historicæ post
etiam insanabilis, nisi superstes ei exstitisset Hen- momenta probe norint expendere: nam de Hezilo-
ricus dux gloriosus, et vir ad regnum suscipiendum nis cognomento Henrico Bavaro S. Henrici parenti
strenuus. Is tunc temporis ducatum in Bavariensi adjecto (quem verius Rixosum, sed et pium dixeris,
regno tenebat, populum pacifice regebat, pacem am- quidquid adversus Ottonem II molitus sit, ut habes
pliticabat, ecclesiarum facultates augebat, leges et in Vita S. Godehardi, iv maii num. 7, pag. 504): de license
religiones magnificabat. Tandem sic in ducatu vixit, Hezilonis, inquam, appellatione, unde Raderus varia
quod omnibus placuit, ut de ducatu transduceretur

colligere nititur, nulla mihi altercatio ; apud veteres ad regnum, de vexillo extolleretur in solium heredi

deest omnino aftictus character, atque ex adductis tarium. Hereditarium dicimus, quia, ut ab his qui scriptoribus indubitatum

scriptoribus indubitatum omnino est, dicendum genealogias computare noverant audivimus, a Ca- ipsum Ottonis magni ex fratre nepotem, adeoque rolo magno ex parte patris decimam septimam, es S. Henricum ejusdem Ottonis in eadem linea prone

B parte matris decimam sextam lineam propagationis potem ; quo spectat Ottonis Il diploma, apud Grettenebat. Insuper tertius Otto forte, tertii Ottonis] serum pag. 13, in quo Henricum Bavarorum ducem, post obitum in regem eligebatur, et ipsi TERTIUM AD hujus, quo de agimus, patrem, culrum nepotem apINVICEM CONSANGUINITATIS GRADUM TENEBANT. » Hæc ibi. pellat, intellige patrnelem, ut bene explicat Gretse

4. Rursus in eamdem sententiam loquitur Adel- rus pag. 8t, ubi genealogiam hanc nostram egregie boldus paulo post pag. 43t, ubi, recensitis S. Hen- confirmat. Ne diutius de re explorata disseram, rici æinulis, inter quos erat Theodoricus Lotha- consule Vitam B. Mathildis xiv Martii cap. 5, pag. riensis, de eo ait quod, « Henricum ducem in regno 366, S. Henrici jussu scriptam ipsique dicaiam, et esse scieas heredein, noluit incipere quod

dilucidam invenies Sancti nostri genealogiam, ac de posset finire. » Mitto hic quæ Hofmannus et alii imperio cjus vaticinium ; quæ omnia dubitare non as-erunt, de reducta ab Otlone III ad septem sinunt quin S. Henricus ab Henrico Aucupe per synelectores imperii, regis Germaniæ (uti tunc loque- onymos patrem et avum originem traxerit. bantur) electione, cun satis certum videatur, ad 6. Pluribus igitur hic supersedeo, neque ea omS. Henricum usque hereditariam successionem locum nia operosius adducere aut refellere lubet, quæ a habuisse ; Sanctum vero eo jure regnum adipisci C variis excogitata sunt, nationali potius spiritu non potuisse, nisi ex

Ottoniano genere prognatus quam studio veritatis. Raderus ipsc, post tam mulia fuerit, quod clarissime semel et iterum hic pronun- in Bavarorum gratiam ex insignibus gentilitiis et tiat Adelboldns. Neque obscure consentit Dilmariis, aliunde collecta, tomo demum quarto Bavariæ suæ dum S. Henricum in libri sui quinti prologo, natum sanciæ, pag. 34, rei evidentiæ postliminio cedens de stemmute regum affirmat ; idemque, libri istius hæc verba inserere non dubitavit : « Henricum quinti initio, apud Leibnitium, pag. 365, jus here- epim sanctum Saxonem origine jam volumus, ut ex ditarium plane agnoscit, maxima procerum multi- Dilmaro liquet, » atque etiam ex aliis, quos jam tudine una voce respondente : « Henricum Christi abunde dedimus. Qui ambas sententias, nescio an adjutorio, et jure næreditario regnaturum. » Adde serio, componere nituntur, aut nihil agunt, aut mere Sigebertum Gemblacensem, cujus hæc sunt verba in vocibus ludunt, et ad inanes verborum commutaad annum 1002: « Fuit quippe (S. Henricus) filius tiones omnia revocant. Non hic de patria pugnaHenrici ducis, qui fuit genitus de Henrico, fratre mus, ut pro Homero Græciæ civitates, nam S. lenprimi Ollonis Imperatoris. » Unde restituendus ricuin in Bavaria et Abudia natum , ultro et Mabillonii lapsus in Annalibus Benedictinis, pag. o libenter concedimus: ast avito sanguine, aut ex 159, num. 25, dum S. Henricum scribit, « filium prioribus illis Bajoariorum dynastis aut ducibus Henrici ducis, Ollonis magni fratris ; »

ex dictis

originem duxisse, &que negamus atque certum est enim liquido patet legendum : Ottonis Magni er Caroli V Cæsaris progeniem, in Augustissimo Impefratre nepotis. Huc revoca Chronographi Saxonis ratore nostro Carolo VI superstitem, non Hispaad dictum annum 1002, satis expressus terininos : nam genere, sed Austriacam et Germanicam agno« Præfatus dux Henricus nepos regalis in regnum scendam esse. Hinc ad reliqua in paragraphi titulo eligitur. »

præfixa tuto procedimus. 5. Plura huc non congeram testimonia, quæ 7. Nominis Henrici etymon, ut ex Aventino recte apud eumdem Chronographum an. 683, et alibi re- notavit Gretseras, pag. 80, Germanicum est ab currunt, cum jam adducta abunde sufficere vi- Dain vel Daim, quod est domi, et Reich, dives, et deantur ad eam, quam hic dare prælendimus, regnum atque imperium : inde Dainreich, Daimveram et exactam Henricianæ stirpis notitiam, quid reich, etc. Veteres Honoricum dixere; ast in usu est quid adversus eam pugnet Raderus aut alii, ex va- Henricus, llungari (pergit ex Aventino Gretserus) riis insignibus sive Bambergæ sive alibi exstantibus. Hæmericum, et, absque aspiratione, Æmericum voSalleri nostri syntagma de stirpe S. Henrici non vidi, cant. Fuit Filius S. Stephani regis Hungarorum et

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small]

Giselæ sororis S. Henrici Imperatoris. Significatur A choro, rem divinam patrare conspicatus, simul ab hoc nomine prudens et bonus pater familias, et qui Evangelio recitato, angeli manu librum ad se serri colit regnum et imperium. Sub Henrici nomine noti vidit, osculo de more libandı:m; atque eo in ostento sunt reges Germaniæ seu Imperatores septem ; Fran- exiisse de mentis potestate, sensibus alienatis : ciæ reges quatuor, limata nomenclatura in Henri ; An

cumque quid secum ageretur ille quidem nesciret, gliæ reges octo: atque in Hispaniam usque transiit, ha- angelum, collaudata ejus pudicitia, et castimoniæ buitque synonymos reges quatuor sub Henrique no- studio, tetigisse nervum femoris, atque inde claudimine, quod Itali Errico pronuntiant. Nota præterea care cæpisse. At comperior equidem in ecclesiæ Gretserus cognomenta habuisse Henricum impera- Fuldensis membranis iis quibus munificentia ejus torem, sancti a sanclitate, pii a pietate, claudi, a regia describitur, primis regnandi exordiis, cum se luxato femore. Frequentes vero fuisse hujusmodi exerceret venatu, graviter a fera saucium, nomen appellationes regibus et Imperatoribus adjectas, vul- inde populari jactatione Duffchols (grallator seu ligo notum est. Hinc Auceps ille, Henrici sanoti proa- gno saliens), id est claudi tulisse. Quamobrem ex vus, quod aucupio delectaretur, et Humilis etiam hoc fere incursu claudicasse potius, cum majoribus dictus, quod coronam Imperialem detrectasset. credere liceat (quam] ex angeli contactu, si illi

B Ottoni || Rufi cognomen adhæsit, Ottoni III Pueri, viso sua fides testificationem retulisse conjugalis quod puer regnare capisset : Henricus II Niger abstinentiæ pudicitiæque. · Clara hæc plana et sadictus est, Conradus ejus pater Salicus. Nec in Fran- na sunt: neque vero prodigiis opus fuit ut, quod incia defuere indita facillime cognomenta, ut habes in ter mortales adeo obvium est, S. Henricus ex recte Carolis Calvo, Crasso, Simplice, Sapiente, etc., ut ad gradiente claudus redderetur. Hinc ad Sancti ætaGræcos non accedamus, quibus non minor fuit liber- tem, obitum et cultum progredimur. tas Imperatores suos agnominandi.

§ II. Sancti ætas, annus et dies obitus, cultus, clogin. 8. Et de pii quidem et sancti cognomentis S. Henrico 10. Ætatem S. Henrici nec ab Adelboldo nec a Dittributis, res in comperto est, potissima imo sola quæ- maro repeti posse perspicuum est; prioris enim stio vertitur de claudi appellatione, quam miris mo- imperfectum est opus, desinens in anno 1004, alter dis ei inditam narrant scriptores, quos inter is qui autem Sancto non supervixit, præmature e vivis Sancti aliqualem vitam scripsit monachus, opinor; ereptus anno 1018. Monachus anonymus, quem Vitæ sed huc usque anonymus in fragmento Bambergensi, qualiscumque auctorem supponimus, cap. 30 sic ait: addendo capiti 22, longam historiam memorat, quam « Defuncto itaque beatissimo Dei famulo anno regni ut sugillare prorsus nolim, potiori tamen auctorita- C sui xxiv, vitæ ill, imperii vero ix, » etc. Ast hic in tis pondere præditam vellem, et majori veterum primo charactere erat, cum Sancti exordium antea consenso firmatam, tradentibus aliis apud laudatum innexuerit anno 1001; verum ab VIII Idus seu vi Gretserum. S. Henricum, in bello Longobardico con- Junii 1002 ad diem obitus xiu seu viv Julii non tra Arduinum seu Hardwigum. « captum, cum,

de- potest reperiri nisi annus xxm inchoatus ; quocirca ceptis custodibus elapsus, de muro se præcipitasset, ab aliis rotundo numero solum regnasse dicitur annis luxato fractove crure, postea claudicasse, unde Clac- xx11, ut Imperator vero annis x: quæ omnia facile Di cognomentum habuerit. » His adde, si lubet, intelliguntur: non item quod mortuus sit anno quæ in eamdem rem congessit Hofmanuns, in cita- MIXT, uti plures scripsere quos hic recitare non vatis suis Annalibus, col. 38 et 39, et novissime Bur- cat, nedum refutare, non magis quam alios regni chardus Struvius in Syntagmate historiæ suæ Ger- initia figentes anno millesimo. Omnium instar hic sit manicæ, parte 1, pag. 372. Neque prætereundus est

aucior Vita S. Meinwerci in nostra editione, ad laudatus etiam supra Gaspar Bruschius, tomo de diem v Junii, cap. 13, num. 101, ubi dicitur: «S, HenMonasteriis Germaniæ, ubi, pag. 87. Montem Mona- ricus cum totius Christianitatis inestimabili morochorum, de quos nos abunde locuti sumus ad Acta re anno vitae suæ lil, regni sxii, imperii x, Domi

D S. Ottonis die secunda Julii, describens, alia obtru- nicæ Incarnationis uxxTV defunctus ; quod plane dit, minus etiam credibilia, ut diversissima illa ejus. confirmat Chronographus Saxo ad dictum annum dem rei diversimode narralæ adjuncta, inviium 1024, et terminis paulo expressioribus Annales lliletiam quemlibet de veritate ancipitem hærere com- desemenses, quorum hi sunt characteres: pellant.

11. « MXXIV, Indict. v. Heinrichus Imperator 9. Claudicationem equidem admitto, at, ut verum Nativitatem Christi Babenberg, Pascha Parthenofatear, in nullam adductarum a scriptoribus illis poli, Pentecosten vero Goslare honorifice celebravit. causarum multum inclinor; magis placent ea quæ

Qui postea Gruna venit, et ibi languore correptus habet Browerus noster in Antiquitatibus Fuldensibus,

decubuit; et cum totius regni mærore ah! ah! i lib. III, cap. 13, pag. 255, his verbis : « Hic idem Idus Julii hominem deposuit : sed xxii annis, hebdoHenricus (sanctus) cur Claudi cognomen tulerit, madis v et uno die regnavit. Anima ejus requiescat inquiri video. Nauclerus fama exceptum perhibet, in pace. Det requiem animæ qui cuncta gubernat

objecto Regi cælitus viso id evenisse, cum Romæ ubique. » Rectas est calculus, exclusis die vi Junii, in ecclesia D. Mariæ Majoris Christum Jesum, sum- quo rex declaratus. et xii Julii, quo vita functus mum sacerdotem, Matre Sanctorumqne stipatum est ; supersunt enim dies xxxvi, qui per septem di

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]
[ocr errors]

visi pleno numero reddunt hebdomadas quinque et A hac receptiori celebritate illustranda censuimus, ea diem unum. Atqne hæc quidem satis pervia et ob- quæ ad ejus gesta et cultum pertinent hic prosecuvia sunt, habeturque tota vilæ periulus ad annum turi, præmissis Usuardi nonnullis auctariis in quibus ætalis quinquagesimum secundum proclucta, et re- et XIII et Xi Julii collocatum invenimus, nam apud trogrado ordine numerando figendus omnino est antiquiores nulla exstare potuit memoria Sancti, auuus nativitatis ante mensem Junium DccccLxSU. quem scimus undecimo primum seculo ad Superos Sic igitur rectissime in annotatis ad Vitæ prædicta evolasse. cap. 30 computavit Gretserus in hunc modum : « Mo- 14. De cætero satis certum est inclytam adeo

1 ritur Imperator Henricus anno unXIV, ulius Julii. fui-se, et per totum orbem catholicum pererebuisse Nalus est anno DCCCCLxxt Ratisbone » (locum alium S. Henrici virtutuin, pietatis et miraculorum fainam, non procul inde dissitum, Abudiacun), notavit Ride- ut non diu post obitum pro Sancto haberi coperit rus lucu supra citato) a pridie Nonas Muil, ut ex colique a fidelibus, præsertim a Bimbergensibus, Ditmaro notit Fabricius in Originibus Saxonicis. • quos continno in-lilisse existimo, ut fundatur sous Frustra hic pluribus discutias quod in dubium non in cælitum album reserretur. quamvis, ut fit, ob revocatur.

B

varia incidentia, res in proxime sequens sæculum lac 12. De die obitus quæstionem morere possent an- dilata fuerit : quo intermedio tempore in usu esse ctaria Usuardina et recentiora Martyrologia in quo- potuerint, quas olim descrip.it noster Januingiis. rum aliquibus signatur S. Henricus 11 Idus, in aliis « Missæ speciales i pro sanctis virginibus conjugi. pridie Ijus, quo expressissime refertur in hodierno bus celebrari solitæ, quarum hæ sunt orationes : Romano : « Bambergæ, sancti Henrici primi Impe- • Propitiare, quæsumus. Domine, animæ famuli tui ratoris, qui cum uxore sia Chunegunde perpetuam Henrici, et præsta nit, qui de tuis donis in hoc loco virginitatem servavit, et sanctuin Stephanum lun- pervigili cura nomini tuo quotidiana præparavit oh ľ garorum regem cum universo fere ejus regou ad fi- sequia, perpetua cum Sanctis perfrui mereatur la. dem Cliristi suscipiendam perduxit, cujus festivitas titia. Per Dom. » Secreta : «Hanc oblationem. quadie sequenti celebratur, » ut proinde eo die morta- sumus, Domine, ut ei ad salutem proveniat, cujus in litatem exuisse plane censeatur. At pro Gretscro, hoc loco stipendiis nostra tibi servitus vegetala præter antiquos scriptores jam supra laudatos, alius- ministrat, » Postcommunio, etc, enmdem spectant. que, quos recensere superfluum judico, facit eadem Oratio de sancta Cunegunde ita habet: « Præsta, S. Meinwerci Vita, loco citato hoc epitaphium refe- quæsumus, omnipotens Deus, ut anima famulæ tuæ |

C Chunegundæ, omnium peccatorum suorum nexibus

absoluta, cum omnibus Sanctis tuis perpetua perHenric Augustus virtutum germine justus,

frui mereatur lætitia, » etc. Ex quibus certe patet Hæc servat cujus viscera putris humus;

abstinuisse per id tempus pios clientes a Sanctorum Splendor erat legum, speculum, Jus, gemmaque

honoribus ipsis deferendis. Ad cælos abiit, non moriens obiit.

Neque verosimile est, regum,

ante canonizationem S. Henrici nomen in sacros Idibus in ternis vexantem pondera carnis Julius æthereo sumpserat imperio.

Fastos relatum fuisse, et primo quidem xi Julii,

deinde xiv, ut palam facient exempla hic subne13. Hæc litem omnem prorsus dirimere videntur, ctenda. quidquid in variis locis cultus fortasse fuerit S. 15. Inter codices nostros is qui de « sancto HenHenricus xiv Julii, quem recentiores passim omnes rico xit » Julii primus meminit, est lagenoyensis unanimi consensu eo die annuntiant, et nos alibi ad in Germania scriptus, his verbis : « In Babenberg, hunc ipsum vel ad sequentem xv omnia ad Sanctum sancti Henrici Imperatoris confessoris. » Brevius spectantia remisimis, secundum citatum modo Matricula Carthusiæ Ultrajectina : « Henrici inipeMartyrologium Romanum, in quo hodie, ob solem- ratoris. » Elogium concinnavit Editio Lubeco- Colonius S. Bonaventuræ festum, Officium sancti Impe- niensis: « In civitate Babenbergensi, depositio sanratoris dilatum est ad prædictam xv, quod proprio cti Henrici Imperatoris Christianissimi, qui regnadie reponi commode non potuisset, cum S. Anacleti vit xxl annis, sub anno Domini millesimo. Coi festivitate impediatur. Qui acciderit ut in Sancti desponsata fuit sancta Cunegundis, filia Palatini natali consignando variaverint Martyrologia, com- comitis Rheni, virgo devotissini. Qui pariter vir. pertum equidem non habeo, at, nisi multum fallor, ginitates suas Deo voventes, occulte virgines usque modum omnem in ea difficultate occorrentem satis

ad finem vitæ permanserunt. » Paulo aliter Greveapposite dissolvit qui S. Henricum obiisse scripsit nus, in anno obitus exerrans : Civitate Babenberipsa nocte inter xp et si Julii intercurrente, sic ut

gensi, sancti Henrici Imperatoris Christianissimi, ansa ir de facillime accepta sit diversos ejus tran- hujus nominis primi quoad Imperatores, benedictiositui dies assignandi; nisi forte solemnitas canoni- nem imperialem seu coronam assecutos. Cujus uxor zationis, aut aliqua alia ratio intervenerit. Utcum- Conegundis virgo sanctissima, juvenculaque pulque vero id factum fuerit, tametsi hodierna Sancti cherrima, ad hoc virum suum induxit ut communi solemnitas ab Ecclesia, nti diximus, die sequenti, voto inter se perpetuam virginitatem servarent: in seu xv, hoc tempore constanter recolatur, Acla ojils quo statu S. llenricus Christo serviens, anno Du

rens:

« PoprzedniaDalej »