Obrazy na stronie
PDF
ePub

AQUILEIENSIS PRESBYTERI

OPERA OMNIA

QUÆ DE SUO ELUCUBRAVIT,
COLLECTA, ORDINATE DISPOSITA, AB ALIENIS SEJUNCTA, AUCTA, ET AD
Mss. CODICES QUAMPLURIMOS NECNON VETUSTIORES EDITIONES CASTIGATA,

NOTIS ATQUE OBSERVATIONIBUS CONTINENTER ILLUSTRATA,

[blocks in formation]

APUD GARNIER FRATRES, EDITORES ET J.-P. MIGNE SUCCESSORES,

IN VJA DICTA AVENUE-DU-VAINE, 189, OLIN CHAUSSÉE-DU-MAINE, 127.

1878

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

Horum hæreticorum memorantur lantum opera alibi a nobis edita.

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

ANNO DOMINI CCCCX.

RUFINUS

A QUILEIENSIS PRESBYTER.

NOTITIA EX SCHOENEMANNO *

(Bibliotheca Patrum Latinorum historico-litteraria).

§ 1 Vita.

A et amore innutritam et animis officiosissimis conCognomen diversissime scribi solet Toranus, Tur. glutinatam.Sed antequam baptismum Rufinus susciranius, Tyrannius. Annus natalis ejus a Blondello

peret, hic in Orientem profectus est, cujus visendi scriptus est 345. Fontavius, quem nos in adum

desiderio etiam Rufinus flagrabat. Opportune igitur branda hujus doctoris vita potissimum sequemur',

accidit ut S. Melania, nobilis Romana, Hierosolymam nullum definire audet, Concordiam tamen patriam

proficiscendi consilium cepisset, cui comitem se tribuit cujus rationes non magis expeditas esse

eodem quo baptizatus erat anno Rufinus adjunxit quam anni nativitatis de Rubeis censet. Adulta ætate

Roma anno 371 relicta, Alexandriam anno 372, Aquileiam se contulit, monasticæ vivendi regulæ in

vivente adhuc Athanasio, applicuerunt. Hinc monamonasterio quod Athanasii institutionibusprimordia

chos Ægypti in visit Rufinus, cujus nuntium semel debebat nomen daturus, ibique post aliquot temporis iterumque ad se in eremum perlatum Hieronymus in spatium litteris et fidei Christianæ formulis addi

Ægypto moranti significat .. Et cum Ariani, Athascendis consecratum baptizatus est a Chromatio

nasio mortuo, duce Lucio Alexandrinæ sedis invapresbytero, digniorem forte tunc inter Aquileiensis

sore, nefanda immanitate et omni facinorum genere Ecclesiæ presbyteros locum tenente, ministrante

in orthodoxos Alexandriæ et per eremum sævirent, archidiacono Jovino et susceptore Eusebio diacono, B Tandem,sex mensibus in Ægyptocum Melania trans

ipsum quoque furentis tempestatis calamitas feriit". qui antea catechesi illum imbuerat 6. Intra hoc tempus cum S. Hieronymo, qui et ante iter in Gallias ali

actis, cum eadem monachos confessores exsilio quantisper in eodem monasterio commoratus esse

mulctatos in Palæstinam comitatus est, ubi ulli quividetur, et post reditum ibidem substitit, arctam

dem circa Diocæsaream consederunt. Melania brevi amicitiam contraxit mutuæ virtutis contemplatione post anno 373, post v Cal. Apriles, ut Fontanino

Just. Fontaninus, archiep. Ancyranus, Historia Ita Rubeus, cap. 2, p. 8 sqq., verba Rufini inlitteraria Aquileiensi, quæ quinque libris constat, et vect. 1, n. 4, apte et ritibus Ecclesiarum convenienpost mortem auctoris Romæ 1742-4, publici juris ter interpretatus est additque,incertum esse, qua de facta est, optime et copiosissime de Rufini rebus causa Valerianus episcopus abfueril, sed non dubitangestis, scriptis eorumque codicibus Mss. et editis

dum quin post baptismum Rufinus ad illum adductus disseruit. Non pauca tamen diligentius excussit et fueril, sacro chrismale ungendus. Secus Fontaninus, explorata retulit Joan. Franc. Bernard. Maria de baptizatum a Valeriano ep., susceptoribus baptismi Rubeis accuratioris doctrinæ laude insignis in libro Chromatio, Jovino et Eusebio, scribit. inscripto : Dissertationes duæ, quarum prima de Tur

Ep. 1, al. 41; 2, al. 5. runio seu Tyrannio kufino monacho et presb., altera de vetustis liturgicis aliisque sacris ritibus; Venetiis, C orthodoxorum stragem cruentis coloribus describit,

Ruf. Apol. I. II, cap 3, ubi horrendam istam 1754-4. Utrumque invicem non sine molestia contulimus, quæque Rubeus certius vel verisimilius expli

et se quoque oppressorum in passionibus socium

fuisse dicit. casset, aut adoptavimus statim, aut adnotare non negleximus.

* Nonnulla in hac Notitia emendare vel etiam resecare necesse habuimus, quæ Schønemannus ex suo in catholicam fidem odio expressisse videtur. Edır. PATROL. XXI.

1

337

placet ·, Hierosolymam contendit, Rufinus autem A Hieronymus non solum ut respuere se Origenis Alexandriam repetiit. ibique sex annos in consortio hæreses omnibus testatum faceret, S. Epiphanio et institutione Didymi et aliorum tunc Alexandriæ (Origenis et Joannis adversario) adhæsit, sed per florentium doctorum versatus est, Origenisque in monachos etiam Bethleemiticos, quod monasgenium adamare cæpit, tametsi non omnem ejus terii unius conditor esset Epiphanius, in partes doctrinam amplexatus videri debet.Rediit Hierosoly ejus pertrahebatur. Rufino autem, cui per septem mam, si cum Fontanino calculum ponereinstitueris, fere annos cum Joanne familiaris consuetudo interanno 377; hic enim sextus currebat a primo ejus in cesserat, quique ab eodem haud dubie presbyter Ægyptum adventu “, rediitque eo animo, ut totum ordinatus erat, non temere licebat ab eo revelli. Lise deinceps vitæ monasticæ traderet, cellulasquein tigatum est utrinque animis infestis, aliis alia suppehabitavit in monte Oliveti, quæ ab aliis etiam quam tente irascendi causa. Nam Epiphanius tanquam Oriplurimis monachis frequentabantur. Hierosolymisin genistam Joannem insectari ; Joannes ordinatione varias adjacentcs regiones ad visendoseximios viros Pauliniani fratris Hieronymi in presbyterum ab excurrit, fortasse etiam Alexandriam iterum cum Epiphanio in parecia sua facta juri suo inique deMelania, quam circa idem tempus Ægyptum teten tractum esse, urgere; Hieronymus non vanam omdisse constat. Dein plures annos cum Melania in nino fuisse suspicionis de Origenis hæresi in se exfaomnis generis hominibus illuc pietatis causa adven

B

miliaritate cum Rufino aliquando subnatæ causam tantibus liberaliter excipiendis impendit. Interea stomachari, idque impense dolere, quod hominem Hieronymum ipsum et amicos veteri ac diuturna amicitia sit prosecutus, qui occulte hæresibus desnecessitudine copulatos mutuoque alrerius videndi ponsum habuisset animum. Addita est indignationi desiderio, dum propius invicem admoverentur, sus huic fomes epistola ab Epiphanio deordinatione aliepensos, mira quædam casuum et eventuum con no loco a se facta ad Joannem Hieros. scripta, quam nexio identidem distraxit, non aliter ac si occulta Hieronymus in Eusebii Cremonensis Græci sermonis aliqua vis hac ipsa divisione animorum con ignari gratiam inque privatos usus ut homini in mojunctioni prospexisset, quam ruptam iri ipsorum nasterio suo versanti latinam reddiderat, sed quæ congressibus præsentiret. Nam cum primum in l'a furto ablata ad Rufinum pervenerat eique occasiolæstinam Rufinus adventasset, adhuc in eremo de nem dederat in interprete si non malignitatem regebat Hieronymus, sed litteras amicitiæ veteris, prehendere,certe desiderare veritatem.Hieronymus quam Aquileiæ olim strinxerant, testes anno 373 autem ægrius hoc pati, quod Rufinus hæreseos ac æstate media ab Hieronymo scriptas ibidem recepit. dogmatum perversionis insimulalus nihil respondere Dum in Ægypto litteris operam navaret Rufinus, ali- Causus sit : interpretem laceraret, de syllabis calumniaquandiu Antiochiæ Hieronymus substiterat, unde retur et totam defensionem sui putaret, si tacenli deConstantinopolim profectus erat eo ipso tempore quo traheret. Interclusus erat ad animos reconciliandos fortasse Rufinus ad breve tempus, si Rubeo assen aditus, cum pro se quisque pænam ab altero posceseris, Palæstinam repetierat. Reverso denique anno ret, et dolum sibi a conciliaturis metueret. Hinc 385, post tres annos integros Romæ traductos, Hie frustra a Theophilo Alex. et Archelao Palæstinæ ronymo, nullum est dubium quin Hierosolymis comite pax inter eos tentata, inseditque per trienobviam sibi facti pristinæ pietatis ac officiorum me nale spatium hic rancor animis . Quo auctore moriam instauraverint, nunc ad breve tantum dura tandem extinctum sit diuturnum illud dissidium, turam.

haud liquet. Id constat, Hieronymum ac Rufinum Prima discordiæ semina inter ipsos sparsit Ater more solemni in Anastasi, templo Hierosolymitano, bius quidam, qui Hierosolymam perlatus Rufinum post sacrificium missæ in gratiam rediisse, illumque tanquam Origenis commenta sectantem carpsit, ea Rufinum nullius erroris compertum agnovisse. demque criminatione Hieronymum tanquam Rusini amicum et Origenis laudatorem traduxit. Tunc pri

Pace rerocata, revertendi in Occidentem cura Rumum alienatior a Rusino factus est Hieronymus. Mox

finum invasit. Profectus est a. 597, mense Augusto (a. 394) uterque in causam Epiphanii Salaminis

Dvel Septembri. Discedentem Hieronymus pace inviepiscopi et Joannis Hierosolymitani involvitur. Nam

cem data et accepta prosecutus est d. Romam non

d

• Anno 373 cadenti vel appetenti aut currenti etiam an. 374 de Rubeis cap. 7, assignat. Pendent nimirum hæc ex diversa anni emortualis Athanasii notatione. Nimirum Fontaninus dicto loco et peculiari etiam dissertatione Historiæ Aquileiensi litt. subnexa mortem Athanasii an. 372, 11 Maii alligit, Baronii sententiam tuitus, Rubeus contra laudatæ dissert. cap. 4, 5 et 6, nova discussione facta, anno 373 ascribendam docet.

Octennium, interposito aliquo intervallo, in Ægypto eum degisse, Rubeus ex Codice Guarneriano contendit, ejusque rationes ita subducit, ut prima vice Alexandriam an. 375 repetiisse ibique usque

ad. an. 380, vel insequentem inceptum aut adultum mansisse statuat. Hinc negotii vel Melaniæ visendæ causa in Palæstinam profectum ponit,atqueinde alte ra vice in Ægyptum rediisse ac tandem aliis insumptis annis ante annum 385 remeasse Hierosolymam. • De Rubeis, cap. 9, n. 6, p. 65.

Permultoruin ea sententia est non solum, sed cum Melania in Italiam hoc anno Rufinum rediisse: ita Fontaninus, Baronio et Pagio consentiens. At plurium auctoritate, inter quos Lebrunus etiam in Vita Paulini, reditum Melaniæ an. 402 illigant, quam plane sententiam argumentis novis astruit de Rubeis C. 10, p. 70.

[ocr errors]
[ocr errors]

continno appulit, sed ad monasterium Ursei Abbatis A amicis speculatoribus, quæ Rufinus procuderat, in loco Pineti, in agro Romano devertit. Ibi tum transmissa erant, et vixdum absoluta ea et Aproplurimi rerum Orientalium curiosi et scriptorumavidi niano inscripta cum amicis qui Hieronymi maxime circumsteterunt, percontantur, narranti auscultant, verbis læsi erant, Rufinus communicaverat: cum postremo, ut Græca Latine sibi legenda reddat, flagi duo jam illius Apologio libri contra tria istius volutant. Erat inter hos ipse abbas Urseius, cui percon mina nondum plena, sed summatim tantum accepta tanti quænam in Oriente monachorum esset obser prodeunt. Horum exemplar Aquileiam per negotiavatio, quæ instituta servarentur, cum respondisset torem transeuntem perlatum biduoque tantum conBasilii, efflagitari se ab eo magnam ab Occidentali cessum brevem Rufino responsionem extorsito. Si. bus gratiam ei habitum iri pollicente sivit, ut Latini mulintegros Apologiæ libros Hieronymo legendos tate eam donaret.Similiter Macarius,monasterii istius mittit. Reddita fuisse videnturan. 402. Eodem certe monachus, ut Fontanino visum, seu Romæ degens, anno mense Martio vel Aprili, tertium Apologiæ liut Rubeus contendit, Pamphili Apologiam Origenis brum Hieronymus effudit, licet pridem a Chromatio ab eo impetrat, quam Romæ,quo a. 397 exeunte esset commonefactus ut contentioni Christianorum vel ineunte 398 se contulerat, transtulit, addito de animos offendenti silentio finem imponeret. Quid suoprofide sua vindicanda libello de Adulterationeli quod ad Augustinum adeo tanquam moderationis brorumOrigenis .Cumquein Pamphili Apologia Ori- Bsuæ testem postremam hanc Apologiam misit, Rufigenis libros de Principiis identidem laudari obser niana maledicta, quo nomine ejus Apologiam vocat, vasset Macarius, iterum Rufinum rogavit ut Roma in Africa studio ipsius dudum perlata esse ratus. Ad nis auribus accommodaret. Nec in hoc quidem quæ ille, a nescire se quæ scripta maledica super quanquam prævideret quantum sibi invidiæ confla nomine ejus Africam pervenerint, contabuisse autem turus esset hac obsequendi facilitate, morem ei ge dolore, et timore obriguisse legentem quæ illis malerere recusavit, sed primun duo priores edidit atque dictis respondisset:exanimatum iri siin manus suas in præfatione haud dixerim bona fide an invidiæ forte venirent, quæ a Rafino tam effrenata libidine in declinandæ causa. Rufini auctoritatem prætendit, sejacta nuntiasset.» Cuman. 400 Theophilus Alexanquod iu præfatione ad homilias duas Origenis in drinus episcopos ad exstirpandam hæresim provocasCanticum canticorum tam magnificede auctore locu set; Anastasius etiam et,impulsu ejus, Mediolanenses tus esset, ut cuivis legendi ejus desiderium com etAquileienses episcopi Origenis dogmata damnarant moveret et plurima se ipsum posthac translaturum At Anastasius, cui, cum ipse Romam proficisci non promisisset. Interea evenit quod metuerat. Ingen- potuisset, brevem fidei suæ Apologiam Rufinus mise. tes per totam urbem rumores suborti,æstusque plane rat, ejus causam a causa Origenis plane diversam in turbinem editis duobus posterioribus libris cessit.

С

deprehendit, testatusid in litteris ad Joannem HieSed quod longe pejus Rufino accidit, Pammachius et rosolymitanum datis; in quibus, cum aperte Orige Oceanus,schedas Rufini imperfectas et nondumexpo nem damnas set, Rufinum tunc demum se damnare litas, ut forte de manu exciderant,ad Hieronymum ta scribit, si assensum istis quæ interpretatus sit præcito auctoris nomine, ut postmodum ille contendit, buerit, quod ad Dei, non hominum judicium censet transmiserant. Simul novam librorum de Principiis remittendum. Nihilominus in extrema epistola proversionem ab eo expetunt. Eodem tempore Rufinus, cul se a communione sua habere Rufinum signinuntio de obitu matris accepto, Aquileiam proficisci ficat, et hanc ipsam epistolam cum altera, quæ instituit: ad Hieronymum id perscripsit litterisque periit, in rem suam interpretatus erat Hieroformatis a papa Siricio acceptis via mediterranea per nymus, unde neutram pro vera agnoscere voluit Mediolanum eo contendit ". Aquileiæ imprimis con Rufinus. Tandem, reducla cæli serenitate, totus suetudine et benevolentia Chromatii episcopi recrea scribendis aut de Græco traducendis libris vacavit, tus est. Num vero ab eodem Aquileiensi Ecclesiæ plurimamque partem sciptorum intra septennium, aggregatus sit, cum a Joanne Hierosolymitano pre quod adhuc Aquileiæ transegit , confecit. Aquileia sbyter monasticæ professionis esset ordinatus, nemo an.408 relicta, in monasterium Pineti iterum conpro certo affirmaverit. Interea litteræ Hieronymi, D cessit, ibique alterum de Benedictionibus patriarchaquibus Rufinianis respondebat, a Pammachio et rum librum, quem Paulino post primum Aquileia Oceano interceptæ erant; alias, quas ad ipsos dede ipsi transmissum pollicitus erat, absolvit ,Romam rat, in quibus Rufini præfationem refutabat et alie deinde perrecturus. Ingruentibus autem Romæ barnum seabOrigenis dogmate testabatur, una cum nova baris, profugo Piniani cætui adjunctus eodem anno librorumde Principiisversione,Romæ circumferebant in Siciliam transfretavit. Ibi in conspectu vastatæ Ab Aproniano Aquileiam transmissæ ad responden cum cæteris regionibus ab Alarico Calabriæ aliquot dum Rufinum permovent, cui responsioni ab an. Origenis libris, homiliis scilicet in Numeros , quas 399 usque ad an. 401 insudavit. Carptim ei ab Donato alicui inscripsit, et Cantico canticorum ,

in

Cap. 12, p.84.

pervenit, ac integrum pene annum ibi commoratus, Ex calculo Rubei paulo ante Siricii obitum, qui Aquileiam mense Augusto vel Septembri adiit. secundum Baronii sententiam an. 398, Febr. 22, se * Hæc epistola nunc quidem intercidit. Non per cundum Pagium die 26 Novemb. accidit, Romam biduum exaratam esse potuisse Hieronymus objecit.

« PoprzedniaDalej »