Poezye Edmunda Wasilewskiego

anioła błyszczy błyśnie Bóg burza burzy chociaż choć chwila ciało ciebie cię cóż cudu człowiek czoła Daléj daremnie dłonie duch duchem i ciałem dusza duszę duszy dziecię dziewicy dziś dzwon Edmund Wasilewski Gdym grobie grobów gwiazda Jakby jéj kielich kości kwiat kwiatów leszczynie listek liściem liść ludzi lutni łez łona łódko łódź łza łzą łzę łzy marzenia marzeń marzy mię miłość młodości Młodzieńcy duchem młodzieńcze mój mózg myśl myślą myśli namiętności nieba niebo niebu Niech niechaj niéj piersi pierś pieśni pieśń piorun piorunem piosnkę pleśń pluszcze poranku powieka przecież przeszłości rozum róża róży serca serce sercu skronie skroń słońca słowik starcze swéj szatan szczęścia śmierci śnie śpiew świat cały świecie téj ziemi tém tobie tony twarz twéj twoje uczuć uścisk Wawel wesoło Widziałem wietrzyk więzów rozkował wiosnę wiośnie Wisła Włoczek woła wśród wtedy zioła zuchy źrenicy Żeby życia życie