Obrazy na stronie
PDF
ePub

condonet, loquentem in nobis, atque perhibentem A dicentes cum David: Revela oculos meos, et consimagnalia fidei per doctrinam sanctorum Patrum, quos adversarii calumniantur quotidie. In prophetis namque (Idem sanctus Mart. cons. 1) habetur: Propter Sion non lacebo, et propter Jerusalem non quiescam, donec egrediatur ut splendor justus ejus et salvator ejus ut lampas accendatur (Is. LXII). Profecto catholica Ecclesia, quæ vera consistit Sion, et civitas Christi cœlorum regis, per tot annorum spatia expugnata ab aversantibus verba fidei, qui neque Deum timent, neque hominem reverentur, sed incassum perducentibus pias et canonicas de hoc verbo doctrinas, dum a diversis tantisque, scripto et sine scripto, contestationibus invitati fuissent corrigere propriam et a se pellere hæresim, sicuti et per anteriorem cognitionem luculentius demonstratum est, tam per libellos, quam per suggestiones reverendissimorum sacerdotum, et venerabilium abbatum, apostolo protestante nobis, ut hominem hæreticum post primam et secundam correptionem evitare debeamus, scientes quia hujusmodi subversus est, et delinquit proprio judicio condemnatus (Tit. m), nullo modo oportet nos deinceps tacere, aut quiescere, ne quoquo modo iniqui judicemur, odibilem Deo pacem amplectentes: quoniam scriptum est: Zelavi in peccatoribus, pacem peccatorum videns: et dicat etiam de nobis: Sacerdotes mei contempserunt legem meam, et polluerunt sanctuaria mea: inter sanctum et profanum non habuere distantiam, inter pollutum et mundum non intellexerunt (Psal. LXXII; Sopho. m; Ezech. xx11): sed consurgere cum Deo, et consistere prompte, induentes arma C spiritus, adversus malignantes contra fidem ejus, ut approbemus spiritus sapienter, id est, verba corum, si ex Deo sunt. Scriptum est enim in Jeremia: Probatorem dedi te in populo meo robustum, et scies, et probabis viam eorum (Jer. vi). Multa nanique nobis necessaria est vigilantia; et tanta divinæ sapientiæ rimatio, quæ occulta tenebrarum revelat, ad requisitionem hujusmodi, rei et scrutationem, quoniam latet quodam modo et absconditur, visque comprehenditur dolosa existens malitia, pro eo quod sibi pietatem callide blandiatur, ut valeat scrutantium mentem la. tere. Quod utique sciens beatus Apostolus ait: Nam hujusmodi pseudoapostoli et operarii subdoli, transfigurant se in apostolos Christi (II Cor. x1). Sed non mirum, quoniam et ipse Satanas transfigurat se velut an- D gelum lucis. Et ideo non mirum, si ministri ejus transfigurantur, velut minister justitiæ, quorum finis secundum opera eorum. Sed et Dominus in hoc præmuniens nos, ait : Attendite a falsis prophetis, qui veniunt ad vos in vestimentis ovium, intrinsecus autem sunt lupi rapaces. A fructibus eorum cognoscetis eos (Matth. vn). Ergo in idipsum ex toto corde referentes ante omnia super tali quæstione deprecationem, et

derabo mirabilia de lege tua: Lucerna enim pedibus meis verbum tuum, Domine, et lumen semitis meis; quoniam ipsius est, sicut ait B. Daniel propheta, sapien. tia et fortitudo. Dat sapientiam sapientibus, et scientiam intelligentibus disciplinam. Ipse revelat profunda et abscondita, et novit in tenebris constituta, et lux cum eo est, qui sapientiam, inquit, et fortitudinem dedisti mihi, et ostendisti mihi, quæ rogavi te (Ps. cxvm; Dan. 11), cum ope divina, uniuscujusque personæ conscripta eorum, qui pro novitatis commento accusati sunt, de venerabili scrinio nostro obsecundantibus, et nobis rationabiliter offerentibus solertius intendamus; ita ut qui hæc præsumpserint prævaricari, primum quidem subjaceant judicio terribili omB nipotentis Dei, deinde autem qualemcumque (Typus Constantis Aug. cons. iv, conc. Later. sub sancto Martino) regalem indignationem revereantur, per quam, si quidem episcopi aut clerici sunt, a sui sacerdotii, sive a cleri sui ordine modis omnibus excidant: si autem monachi sunt, segregentur, et alieni sint de suis locis. Si autem dignitatem, aut cingulum, aut militiam habeant, nudentur eis. Si autem sunt privati, si quidem nobiles existunt, suarum subs!antiarum proscriptionem patiantur. Si autem ignobiles, nou solum in corpore verberentur, sed exilio perpetuo castigentur: ut omnes timore Dei compressi, el comminata eis digna supplicia reverentes, immobilem et sine turbatione pacem sanctarum Dei ecclesiarum custodiant. Data rom. VIII Kalendarum Junii, Asclepio et Deodato viris clarissimis consulibus (Consules ficti ad libitum). Gloria Christo Jesu Domino nostro; pax vobis. Amen (1).

(1) Consules huic epistolæ superadditi, eam de fide suspectam arguunt: nusquam enim corum nomina fastis alibi adscripta invenire potui. Ultimo loco hanc epistolam unicam in tomis conciliorum prioris editionis extantem huc retuli: quia anteriores omnes secundum ordinem temporum collocavi. Hæc si a

DECRETA LIBERII PAPÆ,

Desumpla ex codice vetusto 16 librorum,
lib. x, cap. 9.

Quod in diebus jejunii nulla jurgia esse debeant.

In his jejuniorum diebus nulla lites, nullæ con tentiones esse debent, sed in Dei laudibus et opere necessario persistendum. Arguit enim eos, qui contentiones et lites quadragesima tempore faciunt, el qui debita a debitoribus exigunt, Dominus per prophetam dicens: Ecce in diebus jejunii vestri invenitur voluntas vestra, et omnes debitores vestros repetitis. Ecce ad lites et contentiones jejunatis, et percutitis pugno impie.

EJUSDEM CAPITE DECIMO.

Ut in sacris diebus jejuniorum conjugati a conjugibus se abstineant.

Abstinendum est in his sacratissimis quadraginta

Liberio scripta est, eam vel sub Juliano vel sub Va lente scripiam fuisse oportuit. Est enim responsoria ad epistolam Athanasti, qua scribit, se ab Arianis ad mortem quotidie queri. Sitne utraque A hanasii ad Liberium, et contra Liberii ad Athanasium, pert: fidei, doctiores judicent. Sever. Bivius,

SUS

[ocr errors][merged small][ocr errors]

diebus a conjugibus, et caste et pie vivendum, ut A sanctificato corde et corpore isti dies transigantur, donec perveniatur ad diem sanctum Paschæ : quia peue nihil valet jejunium, quod conjugali opere polluitur, et quod orationes, vigilia et eleemosynæ non commendant.

ANNO DOMINI CCCLXVI.

EJUSDEM CAPITE DUODECIMO.

Si evenerit fames aut inequalitas aeris, quid agendum. Si evenerit fames, inæqualitas aeris, pestilentia, vel talis qualiscumque tribulatio, statim jejuniis eleemosynis et obsecrationibus, Domini misericordia deprecetur.

POTAMIUS

EPISCOPUS ULYSSIPONENSIS.

PROLEGOMENA,

DE POTAMIO EPISCOPO ULYSSIPONENSI.

(Galland., t. v, Proleg. p. xvn.)

1. Superiore sæculo edidit Acherius, monachus Be- B guæ per quam blasphemarat, in via moritur, nullos

fructus fundi vel visione percipiens. Et justo quidem
Dei judicio nam hæreticus homo, ut satis innuit
Phœbadius Aginnensis episcopus (4), eam confecisse
traditur fidei formulam in prafata synodo Sirmiensi
editam, quæ septima numero recensetur ab Atha-
nasio (5), quæque tanta fuit impietate referta, ut eam
blasphemiæ nomine appellarit Hilarius (6). Quin et
ejusdem in primis Ariani præsulis opera magnum
Hosium accersitum ad Constantium regem, minisque
perterritum dedisse manus impietati, ex modo laudatis
presbyteris Luciferianis erudimur (7).

nedictions, ex codice Abbatiæ sancti Ebrulfi (1) epi-
stolam Potamii ad Athanasium episcopum Alexandrinum
de consubstantialitate Filii Dei, ut habet ejus inscrip-
tio relata in indice chronologico, tomo 1 editionis
novæ præfixo; ubi et conscripta narratur circa annum
555. At eo loci quo eadem exhibetur epistola, aliter
effertur ejus inscriptio, ex codice quidem ms. ut vi-
detur desumpta. Sic enim ibi: Epistola Potamii ad
Athanasium ab Arianis (impetitum) postquam in concilio
ariminensi subscripserunt. Uri vero inscriptioni fides
adhibenda; quo demum quis fuerit Potamius ille
epistolæ auctor, definire quodam modo valeamus?
Existimarim equidem nullam posterioris inscriptionis
habendam esse rationem, quippe quae ab imperito po-
tius librario quam ab ipso auctore profecia esse vi- C
deatur. Quum enim ævo athanasiano neminem alium
floruisse Potamium præter Ulyssiponensem agnosca-
mus; ejusmodi sane epistolam Athanasio haud in-
scribere ille potuit post ariminense concilium, hoc est
anno 360 sive ut citius 359, qui scilicet ante quatuor
aut quinque annos ad Arianorum castra transierat,
quique potissimum in secunda synodo Sirmiensi anno
357, coacta inter primipilos Ariomanitas censebatur.

III. Quæ quum ita se habeant, scripserit ergo Po-
tamius ad Athanasium epistolam quam vulgavit Ache-
rius, dum adhuc esset fidei Nicænæ strenuus vindex,
circa annum videlicet CCCLV, ut prior præfert inscrip-
tio. Neque porro est, cur eamdem epistolam ingenti
suspicione laborare, jure censeat el. Montfauconius (8) :
in primis si attendamus, ipsius Potamii librum contra
perfidium Arii ms. exstare in bibliotheca monasterii
sancti Vedasti Atrebatensis, teste Antonio San-
dero (9), ut annotavit Schoettgenius (10). Cæterum
Latine scripsisse hanc epistolam, prout nunc exstat,
Hispanum episcopum, nos dubitare haud sinit Atha-
nasius siquidem verba faciens sanctus Doctor de for-
mula fidei Sirmiana blasphemiæ nomine insignita,
cujus auctor fuisse putatur Potamins, ut modo memi-
nimus: Et hæc, inquit, Sirmii latine scribunt, quæ
a græce translata sunt : » καὶ γράφουσι ταῦτα ἐν
Σιρμίῳ Ρωμαϊστί μὲν, ἑρμενευθέντα δὲ Ελληνιστί : ut
propterea minus recte existimarit novus Archeriani

Il. Nimirum, ut ex Marcellino et Faustino intelligimus (2), Potamius iste primum quidem fidem catholicam vindicans; postea vero præmio fundi fiscalis quem habere concupiverat, fidem prævaricatus est. Quo factum, subdunt iidem scriptores, ut hunc Osius de Corduba apud ecclesias Hispaniarum ct detexit et repulit ut impium hæreticum. Neque tamen Potamio bonis D tanta impietate partis frui licuit: dum enim (3) ad fundum properat quem pro impia fidei subscriptione ab imperatore meruerat impetrare, dans novas pœnas lin

(1) Acher. tom. 11, pag. 366, sive tom. 1 edit. nov. pag 299.

(2) Marcell. et Faust. Libell. prec. pag. 13, edit. Oxon. 1678.

(3) lidem, ibid. pag. 17.

[blocks in formation]

Spicilegii editor, dum e græco esse versam epistolam, A sore, dum Judææ finibus salutaria fœneraret, sepultus semel iterumque insinuavit (1).

IV. Porro hujusmodi Potamii epistolæ ad Athanasium, duos sermones præmisimus ab eodem auctore conscriptos; quorum alter de Lazaro inscribitur, alter vero de martyrio Isaiæ prophetæ. Eos autem olim sancti Zenonis episcopi Veronensis tractatibus intextos eruditissimi fratres Ballerinii, cum ex Veneta Zenoniana editione, tum ex mss. omnibus lectione unius loci ad sermonem 1, restituta (2), genuino parenti Potamio asseruerunt (3) qui tamen alium ab Ulyssiponensi Potamium, incerta latinæque urbis episcopum quærunt; inhærentes nimirum, cunctabundi licet, posteriori epistolæ Potamian inscriptioni. Unum tamen cum epistolæ, tum sermonum auctorem agnoscunt et stylus quidem utrobique admodum obscurus implexusque unum eumdemque scriptorem referunt. Ceterum accuratam horum opusculorum editionem Veronensem secuti sumus, notasque simul Ballerinianas quibus illustratur subjecimus.

est et humatus: hoc est, ut inciperet esse quod fuerat, lutum scilicet; dum desinit esse quod erat, forma vel fabula. Hic quippe per graves tenebrarum globos el nigri horroris umbracula, hoc est per quatuor dierum circulos, succidua incrementi et decrementi vicissitudine renascentes, octo (ut ita dixerim) cum (10) carulis noctibus dies pendulo mandibularum rictu, elisis in ore dentibus, foetido ore sic jacuit. Vere quia de terrena labe confectus, putris gleba marcesceret; et nervorum traduces cum corporis qualitate miserabili tabo infelix sepultura damnaret. Contractis igitur membris inter jejunas et numerabiles costas pellis tetra distenditur, et humoris rivus qui de gurgite viscerum relaxatur, fotenti jam sentina per soBlum cadaveris teter et cæruleus labebatur. Heu quando non poterat cadaver quatuor diebus, et quatuor noctibus per totum oris, fellis et (11) phlegmatis fumina sentinarum, corruptis artubus fœtentia pulmonis spiramenta conflare? cum ipsa etiam rosa pudoris et venustatis fragranti folio in suo sibimet parato balsamo (ut ita dixerim) pretiosior, contra si fuerit de rosario falce pollicis vellicata, marcenti morte tristis albescat, ita ut (12) et colore floris careat, et odore? Aqua ipsa, si de flumine rapta sit in quo vivit, perit, natura dum desinit esse quod vixit. Mox ergo, quia elementi sui, dum rapitur, substantia caret; ubicumque jacuerit, limum liquor (13) abducit : mox et fœtore sordescit. Nemo ergo mirari debet, si (14) hominis, quem spiritus sapientiæ sale conditum redoClenti aura servaverat, et ex cœli suavitate anima (15) vivacitate nectarea, et balsami generositate melliflua (16) rexerat, ne fieret divortio recedentis spiritus lutea moles (17) et pigra glebositas, caduca linea defunctorum repugnantibus fabricæ qualitatibus, corpus omne ad fœtoris maculam sui de putredine (18) relaxetur.

POTAMII EPISCOPI TRACTATUS DUO: QUIBUS ACCESSIT EPISTOLA AD S. ATHANASIUM.

TRACTATUS 1. DE (4) Lazaro.
(Gall. t. v, p. 96.)

Grandi, fratres, stupore grandique miraculo per ambiguas curas hinc inde in concavo vertiginis (5) sinu pronis fluctibus torqueor. Lazarus mortuus est, Deo hic familiaris (6), ut ferunt, teste Evangelio apud Joannem (Joan. 11, 24), cum quadragenaria (7) voluntatis gestu carnis detrimenta pensasset. Nam sub occasu jam propero, quod terrenis artubus debelatur, hoc est ipsi humo (8) magis, quam homini, ut nobis ipsis juxta librum Genesis (Gen. 1), optimus futi (9) liquor in causa est, longe alibi Christo cen

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]
[ocr errors]

Inde est, quod per (1) distantiam rerum in unam A resurgere possit Lazarus, cujus fœtor (12) jam longius glomerationem compacta omnis membrorum natura torpescit. Recedente igitur anima quæ corporis floriarium recolebat, tota materies liventi gena in putredinem relaxatur; et pro voce cadaveris nigri fellis teter (2) mortui fœtor hauritur. Terra igitur, humore, frigore et calore composita corporis fabrica, quæ quatuor partes (3) semper sibimet repugnantes corpus criminum in procella subvertunt (calor frigus non amat, et frigus calore torquetur, contraria contrariis mancipantur : terra nimio humore vitiatur, et humor de terra sordescit) his quadriformibus elemenlis in unum quadripartita mole constantibus (4), dissociato per divortium mortis auriga, qui quatuor istis partibus loca dederat, ne quisquam (5) mobilitatem sui vehementius tolleret, et dominante flagro B divisis in unum concordanti junctura finibus agitabat (6); hæ, inquam, quatuor partes, recedente anima, in globum corporis viduati, excusso societatis auctore, miscentur. Sed quia istum juvenem (Lazarum loquor) Dominus sæculo dilexerat, præscius futurorum Apostolis suis dormisse Lazarum dixit (Joan. x1, 11 et seqq.), quem promisit, si ad illam civitatem accederet, protinus excitandum. (7) Hunc ergo Lazarum, cui liventi errante connixu per cærulas vegas membra tabuerant, quem loculatum in specu incise rupis, immani objectus ex pondere lapis perenni valva, gravis libra detruserat, resurgere (8) posse, si ista crederent, sacratissima vera Dei pietas intonabat. Mox sorores constipatæ (9) turba, ejulatu, æstu, jejuniis, lacrymarum ubertatibus ebriatæ, Dei C genibus stratu totius corporis miserandæ jactantur, et hebræas voces (10) græcessando fractis in unum sin. gultibus mixtas Salvatoris in laudibus expiabant. Quantus illic, rogo vos, populi festinatus? Quæ spectantium turba? Qualis tanti miraculi potuit esse concentus, ubi essent plangentes puellæ, mortuus frater, et Christus hominem promitteret excitandum? Convenerunt (credo) ad hoc spectaculum servanda memoriæ sempiternum milites, Judæi, gentiles, proselyti, clarissimi senatores, nobiles judices (11), servi, et omnis pene civitas certatim occurrit, ut viderent, an

de sepulcro populos feriebat. Quo viso, tota civitas mirabatur. Qualis illic eras, Christe Jesu? quam croceus, quam decorus, fonte purior, nive candidior, sole candentior, et luna species clarior? Heu me, quid interrogo, quem tunc videre non merui? Nune tamen, quis quantusve sis pietate, cognovi. Ecce inter hæc Jesus Christus Salvator humani generis flevisse narratur (ibid. 15) (13). Age, age, Potami, servus Dei vivi: si aliquid prævales, de laudibus Domini vel pauca narrato. Flebat Deus mortalium lacrymis excitatus; et cum Lazarum potestate sua fretus mortis de vinculo revocaret, præstabat pietatis officium solatio lacrymarum. Flebat Deus non quod ante se mortuum periisse cognosceret, sed quod sororum (14) fletus temperaret. Flebat Deus, quod eos quibus omnia donaverat et in potestatem redegerat, paradiso etiam, floribus et filiis sine ullo labore præposuerat, diabolus docendo peccatum de omnibus pene (15) fecit extorres. Flebat Deus, quod eos quos fecerat innocentes, diabolus per malitiam fecit inveniri nocentes. (16) Heu tenuis aura de cœlo corpus quod rexeras, succiduis artibus deserebas. Sed non te, Pater, non Filius aliquando despexit. Pro tua morte factus est et Christus ipse mortalis. Harum ad lacrymas, (17) et sparsam erinis miserandi cæsariem Salvator pietate commotus, fletus fletibus (18) recontrabat. Et quia ipse sororum fletibus (19) movebatur, lacrymis filii sui Salvatoris nostri inter ipsos cœlos (20) ejus pa

[blocks in formation]

dunt nautæ, servi, etc. In duobus primis codicibus vox nobiles non legitur.

(12) Jam abest a ms. Pomp. et in eodem codice populum pro populus.

(13) Integra hæc sententia ab Age usque ad narrato ex mss. omnibus et editione Veneta restituta est, quam cur abjecerint editores Veronenses, ignoramus, nisi ex eo forte præjudicio, quo bune tractatum, Zenonis foetum habendum putabant: hæc autem sententia Potamio aperte tribuit. In mss. quidem Phota mi vel Photami per Ph scribitur: sed græcum per P sæpe reddi, vel promiscue per ph, vel p, multis exemplis patet. P autem prætulimus contra scriptionem codicum, quod hi tractatus auctorem habere videantur eumden Potamium, cui inter monumenta ab Acherio edita ejusdem styli epistola vindicatur. Itaque vel ibi Photamius scribendum, vel Potamius hoc loco reddendum fuit.

(14) Ms. Rem. et editiones Veneta ac Veronensis fleD tibus. Cod. Pomp. idem scribit, sed in margine, fletus, quod in editione patavina receptum fuit.

(15) Ms. Urb. fecit invenire extorres. luferius quidem paulo absimiliter legitur in omnibus et mss. et editis, fecit inveniri nocentes.

(16) Tria sequentia membra ·in edit. Veronensi omissa ab Heu usque ad mortalis, restituimus ex omnibus mss. et edit. Veneta. Solum tenus pro tenuis scribitur in ms. Rem. texeras pro rexeras in ms. Urb. artubus pro artibus in mss. Pomp. et Zen. et deferebas pro deserebas in ms. Vat.

(17) In mss. Pomp. Zen, et edit. Ven. et particula deest.

(18) Mss. Rem. Vat. Urb. Pomp. Spar. Zen. cum edit. Ven. et Veron. recontabat. At in edit. Patav. recontrahebat emendatum est.

(19) Ms. Pomp. commovebatur.

(20) Sic omnes mss. et edit. Ven. At editores. Ve

ternitas flectebatur. Mox ergo Jesus Christus ad se- A sionibus celebritatem advertite; qualisque illic fuerit

pulcrum Lazari accessit. Statim jussione ejus revolvuntur saxa; secretarium patescit horroris. Curiosi affatim in specum gementium populorum oculi (1) mittebantur. Visus est Lazarus tecta facie, manibus pedibusque constrictus : et ad documenta virtutum (2) ipse se mortuus, et adhuc pedibus vinctus, ut Christus jusserat, suis manibus resolvebat. Quæ, rogo vos, fratres (3), illic voces? Que pressura videntium? Quam curiosa mirantium lumina ? Qualis in cervicibus prævenientium multitudo pendebat? Qui fletus? que gaudia? quale murmur? quam novum et cœleste miraculum? Mors vincitur, homo redditur, infernorum catenæ franguntur, et post quatriduum Lazari lingua movetur, manus officio præparantur, oculi suis in orbibus currunt, vestigia gressibus explicantur, auribus B castidici juvenis laqueata commercia, sonus (18) buc

martyrii nobilitas, quam præclara, quam fortis. Cum in capite, hoc est, collecte sensualitatis umbilico serra viam faceret, et stridore reciproco sulcos dentium (13) duceret, labebatur (credo) lamina, dum dentes infigit, et per messem capillamenti, crassumque tegminis velamentum, vel callosæ glutinum cutis Hebræas capitis litteras textum verticis (14) mersit. Mox se ut ad cubile cordis (15) concinnamenti nisu sector sollicitus defixisset, fontis fluenta purpurei laxatis venarum lapsibus, ne venas vermiculatim pollice (16) profanus intenderet, croceus se affatim imber infudit, ut tecta gurgite sanguinis venarum pictura (17) non tremeret, neque miraretur, quale esset illud unde victus erubescere cogeretur. Patuerunt quippe internorum viscerum

renovatur auditus, acies dirig tur in parentes, cognatio redivivis obtutibus (4) numerator, frigida poscitur, non respuitur panis, domus petitur, Christi miracula referuntur (5).

TRACTATUS 11. DE MARTYRIO ISAIÆ PROPHETÆ.

cinæ ferientis, profunda vivacitas et sicca jejunia voluptatum. Sed (19) Belias, filius Ezechiæ, vir cruentus, et prodigus genealogia, mathematicus catabolicorum, (20) fatidicorum, et (21) pythonicorum antistes, intra loricam sacri pectoris fidei comitium, prædicationis politicæ litterarum curiam requirebat. Et licet jam esset membratim corporis divisa possessio, interna proderet, abdita revelaret, obscura porrigeret, et quale esset illud, unde victus erubescere (22) cogeretur, ut persecutor infamis hominem Dei dentibus discerperet alienis; propheta tamen egregius et illustris inter resupinatos sectores, et pendulos tamdiu immobili inconcussi corporis perduravit statu, quamdiu duo esse inciperent, qui figuras gentium cum suo persecutore damnarent (23).

C

(Indidem p. 98.)

Isaias cum Christum (6) prædicaret, vel cum futuræ damnationis elogium israelitico populo nuntiasset, atroci feritate blasphemantium commota barbaries, sectum a capite duabus eum violento supplicio quasi offulis (7) bifidavit, jussitque a capite per aures usque ad scapulas secari cervicem : quasi parum fuerit si immanitate lymphatica martyrem Dei acuto ense transfoderet (8), aut ip-a lamina insontis viri per jugerum fidiculæ sevientis per costas stridente ictu sulcaret; nisi in unum corpus duas offulas gemini pene cadaveris scisse carnis ruptura truculentus appeteret, el duas de æqualitate juncturæ quasi (9) formulas exsecaret. Sed in tanto cœlesti palestræ miraculo nullus, ut arbitror, spectaculo (10) resultanti, ita videre (11) eum poterit, nisi gesta numerare pertentet. Idcirco sollicitis (12) visibus veteris disciplinæ novam de pasron. pro ejus paternitas supposuere pater; quo autem monumento ignoranius.

(1) Ms. Rem. initebantur.

(2) tu edit. Ver. erat: Ipse qui fuerat mortuus, el adhuc manibus et pedibus vinctus, ut Christus jusseral, resolvebatur. Congruunt hve quidem magis historiæ, ut ab Evangelistis innuitur; ab absunt a miss. et edit. Ven. quorum lectionem inserendam judicavimus. Unus ms. codex Tol. resolvebatur scribit.

[blocks in formation]

(24) EPISTOLA AD ATHANASIUM AB ARIANIS (IMPETITUM),
POSTQUAM IN CONCILIO ARIMINENSI SUBSCRIPSERUNT.
(Indidem p. 99.)
Domino Fratri gloriosissimo ac beatissimo Athanasio
episcopo Potamius.

Tanti carceris fossa crudam illuviem damnabilis

(13) Ms. Rem. duceretur. Pro labebatur ms. Pomp. lavabatur.

(14) Ms. Rem. morsit.

(15) Idem ms. Rem. cum Vat. et Pomp. concinenti nisus sector. Zen, concinenti nisu.

(16) In mss. Tol. Pomp. Zen. Vat. Urb. et Sp. profanatus.

D

(17) Mss. Rem. Vat. Sp Pomp. Zen. et edit. Ven. non tremeret, et quale ess‹t illud, unde victus erubescere (forte erubesceret) miraretur. Patuerunt quippe, elc. (18) Ms. Rem. buccina.

(19) Sed Beliab filius Hiezechia, in mss. Pomp. Zen. Beliab item est in ms Rem. et edit. Ven. Jerechiæ autem in editione Veneta.

[blocks in formation]
« PoprzedniaDalej »