Obrazy na stronie
PDF

tając w lot istoty skrzydlate, uwieczniły ich powietrzne życie.

Odbudowawszy tę katedrę o milionie szyb barwnych i wymownych obrazów, Curmer wystawił kapliczkę fundatorce. Pod jego opieką wyszedł w czterech tomach wydany wspaniale przez pana Le Roux de Lincy Żywot królowej Anny Bretonki, żony dwóch królów francuzkich, Karola VIII i Ludwika VII.

Uważana ze stanowiska historycznego, Anna nie jest sympatyczną. Zadna królowa francuzka nie okazała się mniej Francuzką jak ona. Ostatnia księżna Bretanii była uosobieniem uraz téj prowincyi i jéj wyłącznego patryo. tyzmu: Anna na tronie francuzkim, pozostała zawsze Bre. tonką. Troszczyła się jedynie o odebranie i zachowanie księztwa, które pomieniała na koronę. Chętniejby go ustą. piła Austryi niż zostawiła Francyi; szczęściem, nie udało jéj się ożenić ze swoją córką Karola V: wtedy bowiem, by. laby niechybnie wydała klucze Francyi, nieprzyjacielowi

Wielkie zalety okupywały w niej ten brak miłości oj. czyzny. Rzecz dziwna! owa bretońska dewotka, z ciasnym a nawet zakutem zmysłem politycznym, miała dla sztuk i literatury gorące serce księżny włoskiej: prótegowała pisarzy, zgromadziła najpiękniejszą bibliotekę swego czasu; lubiła niezmiernie obrazy, muzykę, klejnoty i dywany. Książka nabożna, o której mowa, do uwiecznienia jej a stycznej pamięci wystarcza.

Na wzór greckiej Pallady, dzierżącej w dłoni zwycięstwo, artyści średniowieczni wyobrażali swoje królowe trzymające w ręku kościoły, które wzniosły ku chwale Bożéj; Anna Bretonka przejdzie do potomności niosąc swój Zloty ołtarzyk: taka książka za pomnik stanie.

Biblioteka użyteczna została przyjętą na wystawę Londyńską, gdzie będzie pomieszczona w dziale obejmującym książki i narzędzia wychowawcze. Anglia się przeko. na, że we Francyi siłą prywatnéj inicyatywy, dokonano dzieła pożyteczniejszego podobno niż Lewiatan.

– Edgar Quinet wydał Historyą kampanii 1815 r.

- Wyszła nareszcie dziesięcio-tomowa powieść Wiktora Hugo: Les Miserables.Dzięki zabiegliwej staran. ności redakcyi Gazety Polskiej, publiczność polska pierwej niż francuzka zapoznała się z tém dziełem. Wypadek ten, bezprzykładny w dziejach literatury świata, uwalnia nas od kreślenia tu rozbioru nowego utworu autora Notre dame de Paris. Powtórzymy tylko, co czytelnicy nasi już zapewne spostrzegli, iż różna zupełnie manierą i cerą od starszéj siostry swojéj, nowa powieść niby w niczem do niej nie podobna, z nią jednak całość stanowi: Notre-Dame de Paris jest czarną nocą przeszłości, Nedzarze wschodzą. cą przyszłości zorzą; tam Hugo wskrzesił wicki średnie, tu opisał życie i wskazał obowiązki XIX go wieku, z ukoje. niem i prawdziwie ewangeliczną słodyczą.

Nieposledni przykład daje ludzkości ten wieszcz sprawiedliwy. Wygnaniec zapędzony na skały nagie, struty rodzinnemi i publicznemi klęski, zapomniawszy o sobie, tylko o bliźnich dolę się troszczy, a zwróciwszy od niebios, gdzie im tak dobrze było, swe orle źrenice, wlepia je w nędznych i wydziedziczonych téj ziemi. Sam zraniony, opatruje rannych; sam strapiony, pociesza.

- Dnia 25 marca odbył się w Paryżu pogrzeb Froman. tala Halévy, zmarłego tydzień pierwéj w Nicei. Mistrz ten sztuki muzycznej potrafil zdolności swoje skupić w je. dném arcydziele: Zydówka graną była na wszystkich scenach świata i pozostanie na nich pomiędzy Tellem i Hugonotami. Człowieka tyleż tu żałowano co artysty: czystość jego charakteru dorównywała talentowi. Dawno nie widziano w Paryżu równie wspaniałego i licznego pogrzebnego orszaku, jak ten który odprowadzał Haléviego na izraelicki cmentarz Montmartre.

- Hrabia Montalembert wydał po francuzku i angielsku studyum pod napisem: „Le Père Lacordaire". .

- Juliusz Gérard wydał nowy tom opisów myśliwskich. Są to opowiadania łowów indyjskich. Książka nosi tytuł ,,Le Mangeur d'homme".

- Jouvencel wydał ważne dzieło naukowe pod na. pisem: „La Genèse selon la Science.

- Karol Hugo wydał osobno powieść: „Une Famille tragique", która była poprzednio drukowana w dzienniku

la Presse. Nie jestto utwór pospolity. Prócz tej wyszło parę ładnych powiastek, jak naprzykład bezimiennie napisana pod tytułem: „Le Manuscrit de ma Cousine"; pana Arnoulat szkic obyczajowy p. n. Contes si l'on veut i pana Fremy powiastka: „Toujours tout droit. Wszystko to karzelki obok „Nedzarzy”, ale nie każdy ptak orłem, nie każdy pisarz geniuszem.

Pan Ludwik Chassin, uczeń Quineta i wydawca dzieł jego, w skutek senackich rozpraw o wolności, a raczej rozwiozłości druku, wydał książkę ważną choć nie wielką, pod tytułem: „La Presse libre selon les principes de 1789". W książce tej podaje uchwalone w 1789 prawa drukarskie, oraz wszystko co w tym względzie powiedzieli pajznakomitsi mówcy na francuzkich mownicach; w końcu za. mieszcza rozdział śmiały, pod tytułein: Note pour servir à (histoire de la liberté de la presse en 1861". Na tę książkę przypominającą paragrafy konstytucyi, powołują się nie ustannie ciemiężeni nieco redaktorowie dzienników wol. nomyślnego obozu.

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors]
« PoprzedniaDalej »