Obrazy na stronie
PDF
ePub

AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOC TOMO CXXXIII CONTINENTUR.

9 105 513 513 517 639 709 751

858

[ocr errors]

863

879

883

S. ODO ABBAS CLUNIACENSIS.
Elogium historicum auctore Mabillonio.
Morales In Job....
De B. Martino Antiphona XII
Hymni quatuor
Collationes
De Vita sancti Geraldi Auriliacensis comitis
Sermones quinque
Opuscula de Musica.

CAPPIDUS STAVRIENSIS.
De Vita sancti Odulfi presbyteri . .

MARINUS PAPA II. Epistolæ et privilegia .

COSMAS JAPYGUS MATERIENSIS. Carmen. .

JOANNES ITALUS CLUNIACENSIS MONACHUS. Prologus in Librum suum de Miraculis.

LAURENTIUS CASSINENSIS MONACHUS. Sermo in vigiliis S. Benedicti.

AGAPETUS PAPA II.
Epistolæ et privilegia .

S. ODO ARCHIEPISCOPUS CANTUARIENSIS.
Epistola. ..
Constitutiones
Epistola synodalis

RORICO LAUDUNENSIS EPISCOPUS.
Constitutio.

ARTHALDUS RHEMENSIS ARCHIEPISCOPUS. Epistola ad synodum apud Ingelheim congregatam

ODALRICUS RHEMENSIS ARCHIEPISCOPUS. Sententia contra fures sacrilegos .

SIGEHARDUS MONACHUS SANCTI MAXIMINI TREVIRENSIS. De miraculis sancti Maximini .

FRIDEGODUS BENEDICTIN US MONACHUS. De Vita sancti Wilfridi.

885

[ocr errors]

889

945 946 949

[ocr errors]

951

958

[ocr errors]

965

965

979

JOANNES PAPA XII.

Epistolæ et privilegia

1013

[ocr errors]

SANCTUS ODO

ABBAS CLUNIACENSIS.

PROLEGOMENA.

S. ODONIS ELOGIUM HISTORICUM AUCTORE MABILLONIO.

(Acta Sanctorum ordinis S. Benedicti, sec. V, pag. 124.)

CAP. I. - Vita scriptores, cjusque parentes A riem temporum factorumve ordinem satis observat. et patria.

2. His incommodis occurrere volens Nalgodus 1. Etsi res a sancto Odone gestas scripserint monachus, Joannis lucubrationem in compendium auctores duo, Joannes scilicet atque Nalgodus, • melioremque ordinem redigere aggressus est, ambo monachi Cluniacenses ; multa nihilominus quod item præstitit de sancti Maioli vita. Nalgoab ipsis prætermissa sunt, quæ in commentarios dum Odonis « discipulum » appellat Petrus de referri merentur. Quapropter ne viri de re publica Rivo in chronico Cluniacensi, eumque esse tradit Benedictina quam optime meriti facta segniter ex- qui post decessum ipsius sancti Odonis vitam quisisse videamur, duobus illis scriptoribus elo- ejus et miracula luculenter descripsit. » Godefrigium ejus historicum præmittere juvat, in quo res

dus Henschenius in Maio id interpretatur de vita ab eis intactæ, aut non satis explicatæ expo

sancti Maioli, cujus discipulum fuisse Nalgodum nendæ sunt.

opinatur. Verum annis post Odonem « fere ducenEt primo quidem ordiri decet ab istis duobus tis, » post Maiolum paulo minus, vivebat Nalgoauctoribus, quorum primus Joannes fortunam dus, id quod ipse diserte asserit num. 29, nimirum suam ipse commemoravit sparsim in tribus de Urbano secundo pontifice, aut certe post ipsum, ex Odone libellis, quos in duos contrahit codex com- B num. 23. Auctoris istius scriptionem tribus Joannis pendiensis. Fui: is natione Italus, patria Romanus, libellis minutiori charactere subjicere statuimus professione canonicus, quem Odo Romam anno propter nonnullas de morte et sepultura Odonis 939 profectus, secum inde adduxit Ticinum usque, aliasque circumstantias, quæ apud Joannem non ibique monachum instituit, ex lib. i num. 2 et 4. leguntur. Odonis cum laude meminerunt multi alii Tum eum in peregrinationis socium assumcns, auctores, quorum indicem exhibet Chesnius in nodein priorem ordinavit, ut legitur non semel in tis ad bibliothecam Cluniacensem. In his fuse de lib. II, nempe num. 4, 7 et 10, Cluniaci, an Roma sancto Ocione agit Petrus Equilinus in lib. x, cap. 8. ad S. Paulum, quæ dubitatio oriri potest confe- 3. Antequam de Odone Cluniacensi dicere incirenti num. 10 et 21. Denique Joannes se Neapolim pio, non ab re erit observare, duos alios præter « monasterii sui cogente necessitate missum » ipsum eodem ævo exstitisse illustres ejusdem nofuisse testatur num. 21. Biennium computat in lib. minis abbates, unum Masciacensem, alterum III, num. 5, totum illud temporis spatium, quo sancti Maxentii apud Pictones. De Masciacensi apud Odonis socius fuit. Per istud intervallum quidquid Biturigas cenobio revocanda sunt ea quæ in eloin Odonis de ipso dictis quidquid in factis (sic gio Bernonis abbatis superius diximus. Isti loco enim fere præfatur) observare potuit, postea litte- post Bernonem suffectus Odo Cluniacensis, proabris mandavit, aliis rebus omissis, quas tum ab batem ibi constituit sibi cognominem, qui « anno Arnulfo magistro suo, tum ab Hucberto Tiburtino 935 abbas ordinatus » memoratur in chronico episcopo, tum a Landrico monacho et Hildebranno Masciacensi apud Labbeum in tomo II Bibliothecæ præposito suo de Odone resciverai. Nempe in novæ. De cujus secundi Odonis obitu ibidem suismet duntaxat oculis atque Odonis relatui fide- etiam hæc leguntur : « Anno 967, viii Idus Junii bat, utinam minus suspiciosus de fide aliena. Hanc hic obiit Odo abbas bone memoriæ, et Arduicus jacturam utcunque sarcire conabimur. Cæterum monachus Nonis Septembris. » Diem sequentem opus suum Joannes dedicat Salernitanis mona- signat Kalendarium sanctorum Thuano-Colbertichis, nescio an cænobii sancti Petri Salernitani num num. 99 his verbis : « vii Idus Junii Odonis « subtus et prope Fistulam, » quod a Petro epi- abbatis Masciacensis. » Alter Odo fuit abbas apud scopo ante annum 958 conditum fuisse Ughellus sanctum Maxentiurr., nempe anno 963, cui Ramprobat in tomo Vii Italiæ sacræ col. 503. In digres- nulfus abbas successit anno 968. testante chronosiones aliquando exspatiatur Joannes, nec se- grapho Malleacensi apud eumdem Labbeum. PATROL. CXXXIII

1

)

)

12339:2

>)

)

[ocr errors]

His præmissis, venio ad Odonem seu Oddonem A famulis dignum non denegabit patrem. Quod sciabbatem Cluniacensem, cujus patriam et parentes licet sane considerantibus sole lucidius patet, dum primum investigare necesse est. Patri nomen vita et conversio douni Heymardi satis abunde fuisse Abboni, militari ordine prædito, ex Joanne experimentum præbet. Hucusque siquidem monacho aliisque constat, apud quos nulla mentio tanti viri laudanda nobilitate brevi peroratum de nomine Odonis matris. Abbonis elogium Joan- sufficiat, quatenus ex hoc intelligatur, quantopere nes ex Odone commemorat initio libri 1. Ctrum- oportet nos inherere illius scitis, quem pro merito que parentem filii monitis ad monasticam vitam non ambigimus insertum angelorum cuneis. » Hacse recepisse Nalgodus habet ex Joanne, qui reci- tenus vetus auctor, qui tempore Odilonis abbatis, tato miraculo de micis in margarilas conversis, id est post annos ab Odonis obitu centum, hoc hæc subdit in lib. I, num. 33 : « Ex illo jam tem- elogium chartis sub Odone conditis præmisit in pore cæpit infra seipsum estuare propler genito- chartario Cluniacensi. rum suorum ereptionem, quatenus eos posset ab CAP. II. Odonis pueritia et adolescentia, vita hujus sæculi nexibus subtrahere. Unde factum est,

canonica, studia. ut non multo post accepta licentia ad patrem suum 5. Odo alitus est puer partim apud Fulconem, abiret, eumque ad monasterium duceret, atque B ejus nominis secundum, Andegavensem comitem, monachum ordinaret : matrem vero indui fecit sa- quem ob id collactaneum suum in epistola vocat, cro velamine, cujus vitam, si licuisset scribere » partim « intra domum Guillelmi ducis Aquitaniæ,» (utinam vero libuisset), « magis historia videretur teste Joanne initio libri primi. Qui Guillelmus, coesse quam schedula. » Talibus itaque parentibus gnomento Pius, « eo tempore Aquitaniam, Gutiamnatus est Odo anno 879, siquidem anno Christi 939 que suo jure tenebat, » is quem Cluniacei:sis mosexagenarius erat, ex Joanne initio libri i, num. 4. nasterii fundamenta jecisse diximus in elogio Ber

4. Natalem ei sedem fusse apud Turonorum ur- nonis. Sane apud ipsum Guillelmum multæ aucbem colligere licet ex innata patris ejusque devo- toritatis erat Ubbo Odonis pater apud Joannem ibitione erga sanctum Martinum, cui ab ineunte dem num. 5. Hic Odonem ablactatum « cui«lam adolescentia sese devovit, apud Joannem num. 9. suo presbytero, qui in remotiori manebat loco, traConjecturam auget id quod idem auctor in lib. 11, didit educandum, et litterarum studiis imbuennum. 16, memorat de parvulo Odonis nepote rapio dum, » num.7. Sub hæc in aula Guillelmi « militariper Nortmannos, cum « Turoniæ fines » devasta- bus exercitiis » applicatus, ad sanctiorem militiam rint. Ergo in Turonia versabatur ejus nepos. Atta- a Christo Domino vocatus est in Natali Domini, men in veleri chartario Cluniacensi legitur Odonis « instante sexto decimo ætatis suæ anno, » dolore

с elogium, quem auctor ex pago Cenomannico or- capitis per biennium in patriis edibus afflictatus. tum «licit. Elogium hoc Odilonis abbatis tempore 6. Postmodum sancto Martino semetipsum ex pascriptum est ab eo, qui ejus jussu chartas supe- tris voto addicens anno ætatis nono decimo, qui riorum abbatum in ordinem rellegit. Præcipua Christi fere undenongentesimus erat, clericus ibielogii hæc summa : « Fuit igitur, ut veridica prio- dem atque canonicus factus est in frequenti cirum relatione fertur, nobili prosapia satus, Cino- vium et magnatum cælu. « Inter hos vero adfuit mannica regione exortus, artium liberalium ap- comes Fulco, qui eum nutrierat, » eique « mox prime regulis ir butus, almi Martini Turonensis cellam juxta B. Martini tribuit ecclesiam, et quotibasilicæ ædituus, sermone clarus, etc. Delibutus dianum victum ex eadem canonica acquisivit, eiproinde odore virtutum, quem id temporis Clunia- que concessit. » Fulconi, Bono cognomen erat, de censis rumor (imo Balmensis) pretiosorum more quo multa præclara in gestis consulum Andegaaromatum, longe lateque profuderat, mente promp- vensium in Spicilegii tomo X, pag. 402 et 434, ubi ta quod diu concupierat, tenebrosi reliquit rura, hæc verba pag. 135: « Boni ipsius mores domi et lugente cive in patria, lætante Christo in gloria, di- militiæ colebantur : jus bonum, concordia maxivinc jugo mitia supposuit colla. Tirocinio denique ma, minima avaritia in ipso erat. » Tum de Odone: suæ conversionis non segniter peracto, precatione

D

a Iste nutrivit sanctum Odonem, et ei cellam juxta patris circumventus, cujus institutis fuerat manci- beati Martini tribuit ecclesiam, et quotidianum patus, volens nolensque, ut verius dictum sit, no- victum ex eadem camera, qui postmodum magislens, totius fraternitatis ad regendum suscepit ter scholæ et præcentor ejusdem ecclesiæ eodem examen. Quanta denique acrimonia excelsos ani- consule adminiculante constitutus est. » mos sternere, qualive cautela virtutes inserere stu- 7. Joannes deinde a num. 12 narrat Odonis siudia duit, non ignorat Italia, protestatur Burgundia, si- et virtutes, profectionem Parisios, ubi præceptore mulque refert Gallia. Prophetiæ denique gratia suf- Remigio Autissiodorensi monacho artes liberales, in fusus ex hoc certissime approbatur, dum suprema his Augustini « dialecticam Adeodato filio missam,» sorte præventus, contatione fratrum requisitus, quis didicit. Turonos reversus, moralia Gregorii Magni ex tanto collegio ceteris præficeretur ; alto flami- in Job in compendium redegit, quod compendium ne afflatus sic al cos respondisse fertur : Nostra studio domni Martini Marrerii, monachi apud sanein hac, o filii, vacillante censura, Christi Domini tam Martinum de Campis,lypis vulgatum est Parisiis larga non deerit prudentia, quæ et domui sum anno 1617. Joannes ait id operis ab Odone suscesanctum providebit pastorem, et vobis rogantibus plum suisse rogatu fratrum, id est concavonicorum

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

(

[ocr errors]

suorum ; eumque restitantem viso ad hoc anima- A composita. Res in pejus abiit post secundam ejus tum, tametsi Odo in præfatione sua duplici, pro

loci basilicæ combustionem, de qua sermonem saica videlicet ac metrica, nihil tale commemorat, edidit Odo jam monachus rogatu canonicorum. forsan modestiæ causa : sed istud quasi sua sponte « Nam post illam, » inquit, “pridianam succense aggressum fuisse innuit his verbis : « Cum sionem, muris cum ingenti studio compactis septa juxta capacitatem parvitatis meæ seculo lectioni monasterii communistis, hoc nimirum præcavere sacrue operam darem ; quadam die manibus pau- volentes, ne sancta domus ultra posset ab hostipertatis meæ liber adhæsit, a B. Gregorio editus in bus ladi. Sed non satis attendentes, in quanta historia sanctissimi Job. Is etenim doctor egregius reverentia sanctus iste locus ab antiquis temporibus divino afflatus spiramine, atque de fonie polatus effulserit, protinus religione relicta commune diversuperno, ceu rutilans flumen in praefati viri histo- sorium esse permisistis, ita ut feminis ad haurienriam diflundens, tanto eam facundo protelavit dam aquam et ad discurrendum quo voluerint poreloquio, ut ex ea velui clarificos soles, triginta et tarii non resistant: cum viderimus,quod nulli intra quinque ediderit libros, quos in codicibus sex arc- monasterii portas vel parum intrare licuerit, etc. » tare decrevit. At dum ego ex his primam legendo Huc spectat Leonis papæ VII epistola ad Hugonem percurrerem partem, nimio accensus amore, pel- B principem et abbatem, edita in Spicilegii tomo II, lectusque ita est animus dulcedine quadam, ut sancientis, « quatenus per totum veteris muri amtotum sagax vellet, si posset, mandere librum. Is

bitum usque ad viam, quæ juxta latus basilicæ etenim mirabilis doctor divinis imbribus anctus, aquilonare vergit, nulla femina licentiam habeat studuit luculento enodare affatu, easque in expo- commorandi, sed nec intrandi quidem, nisi solius nendo menti occurrentium sententias Patrum : causa orationis. » Subdit Odo : « Neque hoc paex quibus protensis numerosa in præfatam histo- rum displicet, quod quidam in eodem loco nutriti, riam contraxi volumina, quos nempe norunt, qui- se quibusdam laicalibus vel nimium pomposis bus sacra non latet Scriptura, à sancto viro, Pate- vestibus dehonestent : cum talis esse consueverit rio nomine, mirabili opere abstractas, propriisque eorum conversatio, ut hanc etiam Romæ laudari voluminibus redditas, lueida sibi reposuisse volu- audiverimus, » etc. Nempe canonicos ad meliorem mina. Ex quibus et ipse ante biennium in Regno- frugem revocaverat Odo cum dictis, tum exemplo, rum libro aggregatis omnibus patrum sententiis, apud Joannem in lib. I, num. 17. maxime autem sanctissimi papæ Gregorii, unum CAP. III. Monasticæ vitæ tirocinium, soci, quem non puto temnendum conjunxi libellum.

sacerdotium. Quapropter fragilitatis sensui corporisque mei in

с

10. Cum in suo apud sancti Martini basilicam firmitati, meique similium utilitati consulens, secessu lectitandis meditandisque Patribus opeerexi me contra memet, non fastu arrogantiæ tur- ram insumeret Odo, incidit in regulam sancti Begidus, nec superbiæ spiritu tumidus, ventosis fa- nedicti; ex cujus præscripto per triennium decuvoribus nitens incumbere, Deus scit : sed igne buit nudus, « et necdum monachus monachorum lectionis præfatæ historiæ flagrans, quam toto nisu leve ferebat jugum,» teste Joanne num. 15. Fulcomemoriter, ut intellectum retinere valeam, hunc nem comitem ad suas partes forte invitaverat, operis parvi contraxi libellum. » Hucusque Odo in cum ille necdum tempus esse allegans, Adhegripræfatione compendii sui.

num quemdam militem, armis strenuum, Odoni 8. Post hæc num. 21 sermonem reflectit Joannes designavit conciliavitque. Ambo itaque « parvissiad comitem Fulconem, quem ob sublata ex the- mo tugurio contenti, » ad monastiea vota in dies sauro sancti Martini ecclesiæ duo vascula aurea anhelabant. Sed non occurrebat eis locus, in quo lethali morbo afflictum, atque Odonis precibus sa- vigeret ea disciplina. Missus Romam Adhegrinus, nitati restitutum affirmat. Repugnant nonnulli re- ut aliquem exploraret, in itinere Balmam devercentiores, pietate adducti Fulconis, cui Boni cogno- tit. Arrisit ipsi abbatis humanitas, ac monachorum mentum hæc virtus dedit. At sunt etiam in sole religio : eoque Odonem secum pertraxit, qui

D suæ umbræ, et scriptor libri de gestis consulum << sumptis secum centum voluminibus librorum » Andegavensium, qui tam multa de Fulcone præ- ad istud monasterium commigravit. « Erat autem clara commemorat, etiam hoc factum inserere ætate tricenarius, » cum Christi annus fere 909 non dubitavit ; quod dixerim ad suam Joanni auc- excurreret. Hæc carptim ex Joanne a num. 21. De toritatem asserendam.

Balma dictum in elogio Bernonis. Odo probatione 9. Redeo ad Odonis vitam canonicalem, cujus facta puerorum seu novitiorum curam et educaquænam fuerit eo tempore apud Martinianos disci- tionem in se suscepit, quos « scholæ » nomine plina, paucis exponere juvat. Viguit eo in loco post Joannes designat, ut apud veteres non raro. vitæ monasticæ abdicationem quadam forma regu- 11. Adhegrinus, Odonis socius, « in unam se laris. Trecentorum monachorum numerus ad ceri- coarctavit cellulam, et permittente abbate Bernone tum et quinquaginta canonicos redactus: jugis psal- per triennium mansit in ea.» Postmodum «eremum modia in discretas horas restricta, ut fusius dic- petiit, ibique parva subarctatus est spelunca. Istic tum est in elogio Alcuini num, 46. Servata nihilo- divina post multos angores consolatione dignatus, minus claustro sua reverentia, aditus feminis inter- et dæmonum tentamentis ope sancti Martini libedictus, pleraque denique ad honestatis speciem ratus, ejusdem etiam recreatus est alloquio, apud

>)

1.

)

Joannem a num. 23, qui num. 28, hæc de eo scri- A mus. Id factum, instante anno 926 » scribit chro-
bere pergit. : « Sunt hactenus evoluti, ni fallor, nicon Malleacense : at rationes a nobis adducta
plusquam triginta anni, cx quo intra ipsam ere- aliud suadent : quibus accedit Martyrologium Le-
mum deguit, Dominicis tantum diebus aut præci- movicense a Chesnio relatum in notis ad bibliothe-
puis festivitatibus ad monasterium sancti Petri, cam Cluniacensem. Odoni commissa fuere tria mo-
quod Cluniacum dicitur, quia duobus fere millibus nasteria, luniacense, Masciacense ac Dolense. Wi-
prope est, assuevit descendere, sumpta videlicet doni Bernonis consanguineo quatuor, Gigniacense,
modica farina, ex qua sibi panem conficere solet, Balmense, Æthicense, ac cella sancti Lauteni, ut
et fabæ paucis granis, mox ad eremum revertitur. fusius expositum est in elogio ipsius Bernonis.
Vino nec aliquando utitur : adipe vero vel oleo 15. Præclara omnino ac multa sunt quæ Odo ab-
ejus cibus non conditur. Patitur omni tempore bas gessit. Cluniacensis monasterii perfectio, ej us-
frigus et calorem : calorem inter scapulas, frigus que dedicatio, privilegia, ritus, et exacta disci-
inter manus et brachia. » Præclara omnino de plina, ad cujus normam erecta aut adjuncta alia
Adhegrino quem in album sanctorum relatum monasteria, ex quibus congregationis Cluniacensis
esse Chesnius in notis testatur. Meritum non infi- corpus conflatum est; Romana itinera Ecclesiæ
cior : auctoritatem quiero. Nihil enim de Adhegrino b bono suscepta, concordia principum, charitas in
in Martyrologiis aut Breviariis invenio, nullam de pauperes, aliaque id genus eximia facinora, Odo-
ejus festo reliquiisve apud Cluniacenses nostros nis famam ubique celebrem reddiderunt. Legendi
memoriam. Nescio an ejusdem in eremo socius his de rebus Joannes in lib. i et Nalgodus : ex
fuerit Droco Floriacensis monachus piissimus, qui quibus quædam hoc loco illustrare sufficiat, nem-
in cænobitica conversatione probatus, eremi singu- pe Cluniacensis monasterii ritus ac dignitatem,
larem aggressus est pugnam eo in loco, «qui Balma aliorum monasteriorum emendationem seu insti-
dicitur,» teste Aimoino in superioris tomi, pag. 361. tutionem, Romana itinera. Primum hic expedio :

12. Odoni pro Adhegrino socium Teuthelonem sed prius de monastici ordinis per id tempus in
adjungit chronicon Malleacense : « Eodem tempore Gallia statu agendum est.
adhuc vivente Turpione, Odo et Teuthelo canonici 16. Postquam augusta illa capita, Carolus M. et
sancti Martini illustrissimi, adimplentes evangeli- Ludovicus Pius, de restituendo in melius ordine
cum præceptum, derelictis omnibus suis pauperes

sancti Benedicti serio egissent, eorumque auctori-
pauperem Christum secuti sunt, et Cluniaco sancto tate id effecisset Benedictus abbas Anianensis, ut
habitu et vita induti sunt. Unde nutu Dei Odo abba pleraque Galliæ monasteria sub uno capite veluti
præfuit sanctissimus, sicut sequentibus dicemus :

с

una congregatio religiose viverent; sperandum
Teuthelo jubente abbate suo archiepiscopus invitus videbatur eam disciplinam diu substituram, oi
consecratur Turonis, » ctc. Verum id de Teutelone exstincto Benedicto, qui ejus auctor ac præsidium
seu Teotolone falsum esse ex superioribus intelligi- erat, bellorum cum civilium, tum externorum
tur, atque amplius ex consequentibus apparebit. tempestates, et regno universo, et rei tam præcla-

13. Post aliquantum temporis Odonem sacerdotio ræ vastitatem intulissent. Nam cum de summa re-
dignum reputans Berno,« promovit eum ; et accer- rum inter Ludovici Pii filios, nedum Ludovicum
sito episcopo, sine suo velle consecrare eum fecit ipsum, atrocibus dissidiis disceptaretur; ex im-
sacerdotem. » Rem explicatJoannes num. 37, sed proviso Nortmanni ex Septentrione in Galliam ir-
episcopo haud nominato. « Bisuntinensem archie- rupere, qui rempublicam, jam bellis domesticis
piscopum » suggerit Nalgodus, sed perperam. violatam, per annos sexaginta misere labefacta-
Constat siquidem ex Joannis loco præcitato, Odo- runt. Tunc quippe pagi in solitudinem redacti, ur-
nem rogatu episcopi ordinatoris sui ac præcepto bes expugnatæ et incensæ, ecclesiæ in prædam
abbatis composuisse tres libellos de sacerdotibus datæ, pessumdata monasteria, monachi partim ne-
« ex Jeremiæ vaticinio, » id est, tres collationum cati, partim fugati, qui collectis sanctorum reli-
libros, qui Turpioni episcopo Lemovicensi inscripti quiis aliisque sarcinulis, quo belli impetus verte-

D
sunt. Is ergo episcopus Odoni sacerdotium contu- bat, inde se proripientes, ad tutiora, si quæ occur-
lit paulo ante abbatialem dignitatem.

rissent, loca declinabant, aut palabundi vitam mi-
CAP. IV. - Abbatialis dignitas, monastici ordinis
-

seram traducere vix sinebantur. Sicubi vero eis tan-
status.

tisper respirare concessum erat, casas pro modulo
14. Nam «per illud tempus exitiali languore cæpit ac tempore sarciebant, in quibus non tam normæ
decumbere pater Bernus, » qui « mox vicinos epi- regulari, quam vitæ ac saluti prospicere cogeban-
scopos accersivit, et ab omni ordine se deposuit. tur. Quibusdam in locis, ubi monastici ordinis in-
Rogabat inter hæc verba fratres, ut sibi quem vel- colæ deficiebant, pauculi sese collegere clerici, qui
lent, patrem eligerent. Tunc manibus fratrum, » in- veterem monachorum possessionem insederunt,
quit Joannes num 37, « pater noster captus, et quasi eamque rebus etiam serenatis sibi retinuerunt. Hinc
violenter constrictus, ac proclamantibus omnibus factum est, ut sæculo decimo ineunte, cum Odo de
ut ordinaretur, coram abbate suo vi est ductus : » monastica vita cogitare cæpit, pauca superessent
et « superatus tandem episcoporum ,excommuni- cænobia monachorum, atque in paucis illis sincera
catione, ordinatus est » abbas paulo ante obitum religio desideraretur, ut ex Joannis lib. 1, num.22,
Bernonis, quem ineunte anno 927 contigisse dixi- et ex præfatione nostra compertum est.

« PoprzedniaDalej »