Obrazy na stronie
PDF

Raki').

Folgujmy paniom, nie sobie — ma rada,
Miłujmy wiernie, nie jest w nich przysada,
Godności trzeba, nie zanic tu cnota,
Miłości pragną, nie pragna tu złota,
Miłuja z serca, nie patrzają zdrady,
Pilnują prawdy, nie kłamają rady,
Wiarę uprzejmą, nie dar, sobie ważą,
W miarę, nie nazbyt ciągnąć rzemień każą.
Wiecznie wam służę, nie służę na chwilę —
Bezpiecznie wierzcie, nie rad ja omylę.

Na nabożną.

Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,
Czego się miła! tak często spowiadasz?

Na Konrata.

Milczysz w obiad mój panie Konracie!
Czy tylko na chleb gębę swą chowacie?

Do Jakuba.

Że krótkie fraszki czynię, to Jakubie! winisz;
Krótsze twoje nierównie, bo ich ty nie. czynisz,

Na stryja.

Nie bądź mi stryjem, Rzymianie mawiali,
Kiedy się komu karać nie dawali;
Bądź ty mnie stryjem przedsię po staremu,
Jeno nic nie bierz synowcowi swemu.

') Tytuł wiersza „Raki", oznacza, iż cała tę fraszkę odwrotnie czytać można. t. j.:

Rada ma. sobie nie paniom folgujmy,
Przysada w nich jest, nie wiernie miłujmy,

Na gospodarza.

Posadziłeś mię wprawdzie nienajgorzej,
Aleby trzeba mięsa dawać sporzej;
Przed tobą widzę półmisków niemało,
A mnie się ledwie polewki dostało.
Dyabłu się grodzi takowa biesiada, —
Gościem, czy świadkiem ja twego obiadaf

Za pijanieami.

Ziemia deszcz pije, ziemię drzewa piją,
Z rzek morze, z morza wszytki gwiazdy żyją.
Na nas, nie wiem. co ludzie upatrzyli?
Dziwno im, żeśmy trochę się napili.

O prałacie.

I to być musi do fraszek włożono,

Jako prałata jednego uczczono.

Białychgłów młodych i panów niemało

Za jednym stołem pospołu siedziało;

Siedział też i ten, com go już mianował,

Bo dobrej myśli nigdy nie zepsował;

Mnich wedle niego, a po drugiej ręce

Pani co starsza. Słuchaj że o męce:

Na pierwszem miejscu pannę całowano,

Także do końca podawać kazano:

Więc tego nie raz, ale kilka było,

A prałatowi by kąska nie miło:

Bo coraz to go baba pocałuje,

A on zaś mnicha; więc mu się styskuje').

Miał czyściec prawy jeszcze na tym świecie,

Bodaj wam taki, co go mieć nie chcecie.

') Przykrzy

O Staszku.

Gdy co nie g' rzeczy usłyszy mój Staszek,
To mi wnet każe przypisać do fraszek.
Bracie! by się to wszystko pisać miało.
Jużby mi dawno papieru nie stało.

Do Baltazara.

Nie dziw, żeć głowa Baltazarze! chora,
Siedziałeś wedle głupiego doktora.

O szlachcicu polskim.

Jeden pan wielmożny niedawno powiedział:
W Polsce szlachcic jakoby też na karczmie siedział,
Bo kto jeno przyjedzie, to z każdym pić musi.
Żona pościel zwłócząc, nieboga się krztusi.

O śmierci.

Śmiesznie to rzekła jedna białogłowa,
Słuchając pieśni, w której są te słowa:
„Radabym śmierci, by już przyszła na mię", -
Proszę, kto śmiercią? niech go też mam znamię.

Na Ślasę.

Stań ku słońcu, a rozdziaw gębę panie Ślasa!
A już nie będziem szukać inszego kompasa;
Bo ten nos, co to gvby już ledwie nie minie,
Na zębach nam ukaże, o której godzinie?

O Koźle.

Kozioł, kto go zna, piwszy do północy.
Nie mógł do domu trafić o swej mocy;

[ocr errors]

Nie uciekaj przedemną dziewko urodziwa!
Serce jeszcze nie stare, chocia broda siwa;
Choć u mnie broda siwa, jeszczem nie zganiony:
Czosnek ma głowę białą, a ogon zielony.

Do Mikołaja Firleja.

Jeśliby w moich książkach co takiego było, Czegoby się przed panną czytać nie godziło. Odpuść, mój Mikołaju! — bo ma być stateczny Sam poeta. — rym czasem ujdzie i wszeteczny.

Na Mateusza.

Mateusz wąsów, lepiej rzec; bo wielką kładziemy Rzecz pod małą, kiedy wąs Mateuszów mówiemy.

Na hardego.

Nie bądź mi hardym, chociaś wielkim panem;

Jam nie starostą, ani kasztelanem —

Ale gdy namniej podweselę sobie,

Siła mam w głowie panów równych tobie.

O doktorze Hiszpanie.

Nasz dobry, doktor spać się od nas bierze,
Ani chce z nami doczekać wieczerze;
Dajcie mu pokój, najdziem go w pościeli,
A sami przedsię bywajmy weseli.
Już po wieczerzy, pódźmy do Hiszpana;
Ba, wierzę pódźmy, ale nie bez dzbana.
Puszczaj doktorze, towarzyszu miły!
Doktor nie puścił, ale drzwi puściły.

« PoprzedniaDalej »