Obrazy na stronie
PDF

punctum, eisdem restitueretur,nisi rescissa sententia quæ in illum lata fuerat. Hinc Innocentius Alexandrum Antiocher, um patriarcham,etAcacium Berrhoensem episcopum apostolica communione prius non donavit, quam fìemoriæ Chrysostomi fecissent satis, ejusque nomen in sacra diptycha retulissent, ut patet ex epistola 17 Innocentii ad Alexandrum,et ex épistola {{) ejusdem Innocentii ad Acacium Berrhoenisem, idem decernentis. Hinc Gelasius papa ad episcopos Dardaniæ scribens, epistola 13, Chrysostoimum solius sedis apostolicæ judicio absolutum testatur absque ulla synodo. Denique Facundus lib vi docet Chyrsostomi damnationem ab Innocentio fuisse rescissam. Quæ probatio ex appellatione Chrysostomi deprompta, eo majoris est roboris ad probandum appellationum usum post concilium Sardicense, quod ejus causa non esset fidei, sed meræ disciplinæ. Quare non admittenda distinctio, quam aliqui viri eruditi excogitarunt inter causas fidei,et eccle§iasticæ disciplinæ : dum priores ad sedetú apostolicatu semper deferri potuisse, per appellationem episcoporum, dejectQrum confessi sunt ; non autem posteriores. Hunc enim usum invaluisse in Ecclesia tam 0rientali, quam 0ccidentali, pluribus post concilium Sardicense sæculis, demónstrat Natalis Alexander laudatus. Advertendum tamen cum eodem viro erudito arte 1, sæculi v, cap 4, de Conciliis Nationalibus et ÉÉÉÉÉÉ 2, Innocentium eam Chrysostoini appellationem decretoriojudicio voluisse in synodo decumenica judicari,omnemque dedisse operám, ut ea congregaretur, propter periculum schismatis imminens, si cum solis Itáliæ, aut totius etiam 0ecidentis episcopis causam tam gravem judicaret. Cum enim Orientalium maxima pars episcoporum, Areadius imperator et Eudoxia imperatrix, Chrysostomum ut legitime depositum haberent, Arsaciumque,ac deinde Atticum in ejus sedem intrusos, ut legitimos antistites Constantinopolitanos venerarentür, timendum erat, ne Orientis Ecclesia communionem cum 0ccidentali penitus abrumperet,si Romanus pontifex Arsacium, ac deinde Atticum invasores Constantinopolitanæ sedis in ordinem redegisset, ac in Theophilum, aliosque episcopos ipsi nequitia et iniquitate consiliorum fœderatos,eanonum quos impune violaverant, severitatem distrinxisset : sed provisorio nihilominus decreto, synodum prædatoriam ad Quercum rescidit Innocentius; ac tandem decretorio,cum Oecumenicæ synodi celebrandæ nu!la spes superesset,orientales compellens ad memoriam Joannis Chrysostomi inter Constantinopolitanos episcopos in Ecclesiæ dypticha restituendam, nec prius suspensam redintegrans cum Orientalibus communionem, quam id exsecutioni mandassent; pluribus deinde probat communionem 0rientalis Ecclesiæ cum Occidentali suspensam potius fuisse, quam abruptam, nec ad schisma usque negotium illud processisse: sed solum formatarum litterarum commercium fuisse interturbatum. Linea 5. — Et damnavit eos. Sub Innocentii pontificatu contra eam hæresim coactum est concilium Carthaginense anno quadringentesimo decimo sexto, in quo Pelagii et Cœlestii ejus discipuli errores anathemate confossi sunt. Statim synodus quoque Numidiæ Milevi celebrata, cui intérfuit Augustinus, exemplo synodi Carthaginensis eosdem errores damnavit, licet Patres utriusque synodi Pelagii ac Cœlestii personæ pepercerint, forsan quia in synodo Dióspolitana in Palæstina anno quadringentesimo decimo quinto habita Pelagius absolutionem suffuratus fuerat, vel potius per crebra mendacia damnationem declinaverat; nam synodus Diospolitana ab Augustino aliisque gelebratur, veluti prima de hac hæresi victoria, £um tantum ab$it, ut in ea absolutus fuerit Pelagius, ut potius suo semet ore damnarit,

D léndas Februarii aiini

A quod frequenter Pelagianis exprobat Augustinus.

Utraque illa synodus, nempè Carthagiiiensis et Yiilevitana, discusso negotio, relationem misit ad Innocentium papam,ut ipse sua auctoritate firmaret,quod episcopi censuissent de damnando Pelagio £t Cœlesti9, eorumyqu£ hæresi. Retulerunt, inqüit Marca ip Dissert de Veter Collect canon,cap 14, ad |''; Innocentium, ut ipse summo jure décernat.

a'c enim sunt verba syiiodi Carthaginensis: Censuiuus hujusmodi persuasionis auctores, Pelagium et Cælestium gjathematisgri oportere. Definiunt quid agendum videatur, sed non pronuntiant : id súminæ sedi reservaut, cujus auctoritas per universam Ecclesiam expausa porrigitur.Quod docent sequentia verba : « IIoc itaqae gestum, domine frater, sanctæ charitati tuæ intimandum duximus,ut statutis nostræ mediocritatis, etiam apostolicæ sedis adhibeatur auctoritas, pro tnenda Š multorum, et quorundam etiam perversitate corrigenda. %

P Lodem tendit synodica concilii Milevitani, quæ

episcoporum culpæ imputandum fore ait, si quæ sunt suggerenda sedi apostolicæ pro Ecclesiæ cómmodo tacuerint. Quapropter de nova hæresi ad Innocentium Fescribunt, ut, ipse pastoralem diligentiam inagnis periculis adhibeat: « Quia te Dominus gratiæ suæ præcipuo munere in sede apostolica collocayit, talemque nostris temporibus præstitit, ut nobis potius ad culpam negligentiæ valeat, si apud tuam venerationein, quæ pro Ecclesia sunt suggerenda, tacuerimus, quam ea tu possis vel fastidiose, vel negligenter accipere,magnis periculis infirrnorum inembrorum Christi pastoralèm diligentiam, quæsumus, abhibere digheris. Nova quippe hæresis et nimiujn perniciosa tentat assurgefe inimicorum gratiæ Dei. » Præter synodicas concilierum Carthaginensis et Milevitani epistolas, quinque episcopi, scilicet Aurelius, Alypius, Augustinus, Evodius, ac, Possidius

C. alias litteras familiares communi nomine eidem

Innocentio scripsere, quibus Pelagii causam apud illum exposuere, asserentes ipsius Innocentii præsertim interesse, huic tanto malo mediri,propterea quod in Urbe plurimi essent Pelagiani dogmatis sectatores. Augustinus in epistolis ad Valentinum 215, alias 47, et 186, alias 106 ad Paulinum, eas litteras non synodicas, sed familiares appellat. In priori quidem, quando ait : « Quod scriptüm est ad papam Innocentium Romanæ urbis episcopum in concilio provinciæ Carthaginensis, et de Concilio Numidiæ, et aliquanto diligentius a quinque episcopis, » etc. In posteriori vero quando num II, ait : Scripsimus etiam ad beatæ memoriæ papam Innocentium, præter conciliorum relationes, litteras familiares, ubi de ipsa causa aliquanto diutius egimus. » Ad laudatas conciliorum Carthaginensis et Milevitani synodicas, et epistolam familiarem quinque episcoporum rescripsit Innocentius papa sexto Kauadringentesimi decimi se)timi.Et primo quidem Patres dictorum conciliorum Íï', quod olim in hac causa pronuntiassent, nempe adversus Coelestium,tum quòd nunc venerationem debitam sedi apostolicæ conservent, eam consulendo, et omnia ad ejus judicium referendo, quod a Diospolitanis Patribus omissum miratus Innocentius, qui postea addit discussam fuisse ab episcopis quæstionem, hæresim quoque damnatam, sed nondum promulgatam sententiam, quæ decreto sedis apostolicæ procul dubio egebat,ut ómnes teneret.Tandem Innocentius post longam disputationem duo quædam constituit,ac primum quidem nefarium Pelagii dogma condemnat, ut regulæ fidei contrarium : Quisquis erqo huic assentiens videtur sententiae, in q.to dicat vuljutorio nobis mom opus esse divino, inimicum se catholicae fidei, et beneficiis &#. indignum,inquit in epistola ad synodum Carthaginensem. Deinde auctores hæreseos a communione Sein re$cripto ad concilium , Mileyitanum : « Quare Pelagium Coelestiumque, id est inventores vocum novarum, quæ, sicut dicit Apostolus, ædificationis nihilum,sed magis vanissimas consueverunt parere quæstiones, ecclesiastica communione privari apostolici vigoris auctoritate censemus, donec resipiscant a diáboli laqueis,a quo captivi tenentur secundum ipsius voluntatem, eosque interim Dominico ovili non recipi, quoad ipsi perversæ vitae, quam secuti sunt, tramitem deserere voluerint. » Quia verò quinque episcopi superius nominati epistola familiari eum monuerant, Pelagii causam a pluribus in urbe foveri,et Diospolitanam synodum ab eo delusam ambigua gratiæ significatiQne, adjicientes quoque consilium suum, ut aut Pelagium Romam evocaret, aut cum eo litteris ageret, ut responderet quam intelligeret gratiam ; huic epistolæ réspondit Innocentius, ut refert Marca laudatus, nescire se an in Urbe sint, qui Pelagii doctrinæ faveant, saltem latere, nec similia jactare; quod attinet ad purgationem Pelagii in 0riente actam, habere se quidem gesta episcopalia a laicis hominibus ad se perlata, sed dubitare an vera sint. Nullam Innocentius Actorum Diospolitanæ synodi rationem habet, Pelagiumque non habet pro absoluto et purgato ab accusatione, quam Gallicani episcopi – instituerant, etsi a synodo Diospolitana íïìùs fuisset. Noluit autem Pelagium Romam evocare, aut cum eo per litteras agere, ut monebant quinque episcopi, sed suo ipsius libro convictum communione privavit. Nefas putabit aliquis et alienum ajudiciorum ordine, prosequitur Marca, inauditum hominem damnare.Sed si quis expendat veterem usum, inveniet sceleris alicujus, homicidii puta, per testes convictum, statim communione abstentum, nulla admonitione prævia,qua vocaretur ad se purgandum; ut censura illa coactus, ad episcopum accederet, aut innocentiam suam probaturus, aut confessione crimen agnoscens, beneficium pœnitentiæ petiturus. Quod tanto accuratius observandum erat in hæreseos crimine,quanto diligentius huic morbo occurrendum. Recte itaque et juxta vetustum illum morem subjungit Innocentius de Pelagio loquens : « Qui si confidit,novitque non nostra dignum damnatione,quod dicat jam hoc se totum refutasse quod dixerat, non a nobis accersiri, sed ipse debet pótius festinare, ut possit absolvi, » scilicet ab excommunicatione, qua illum Innocentius percellit. Garnerius has omnes epistolas ab Innocentio in Africam missas, in '; synodo Romana ab eo coacta,datas putavit in Dissertatione de synodis in causa Pelagianorum habitis,hoc fundamento nixus, quod prædecessoribus, sive successoribus ejus solemne fuerit, decretales epistolas, de dogmatibus præsertim,in concilio scribere,et inde in universum orbem mittere.Quod idem censet Marca lib. vii,de Concordia cap. 12, num. 5. Sed quia hujus synodi Romanæ nullus Antiquorum meminit,neutri hac in re assentitur Baronianæ criticæ auctor, dicens Augustinum lib.iv ad Bonifacium cap. 12, respondentem ad Pelagianos, qui postquam a Zosimo papa damnati fuissent, provocabant ad concilium, sèribere : « Aut vero congregatione synodi opus erat,ut aperta pernicies damnaretur : quasi nulla hæresis aliquando nisi synodi congregatione damnata sit : cum potius rarissimæ inveniantur,propter quasdamnandas necessitas talis exstiterit.Multoque sint,atqueincomparabiliter plures, quæ ubi exstiterunt,illic improbari, damnarique meruerunt, atque inde per cæteras terras devitandæ innotescere potuerunt. » Imp ipsi Pelagiani,postquam ab Innoceiitio,etpostea a Zosimo hæretici declarati sint,de Romanis clerigis tantum quæsti inveniuntur, ut videre est apud Augustinum lib.il ad Bonifacium cap. 3 et seq. rosper in carmine de Ingratis, innuit sedem

arat, donec resipiscant, qu9§ nominatim appellat A apostolicam primam fuisse, quæ damnaverit Pela

[ocr errors][merged small]

gianam hærésim, his versibus :
Pestem subeuntem prima recidit
Sedes Roma Petri, quæ }$; bonoris
Facta caput mundo, quidquid non possidet armis
Relligionie tenet. Non segnior inde Orientis
Rectorum cura emicuit :

Non facile est explicare hos versus,cum Aurelius Garthaginensis episcopus anno, quadringentesimo

• duodecimo, quinquennio ante Innocentium, Pela

gianam hæresim proscripserit. Varii viri eruditi et inter eos Baronius et Garmerius in diversas hac de re sententias abierunt,quibus omissis existimo veriorem esse Marcæ opinionem,qui in dissert.de veter.Collect.canonum cap. 15 ita gifficultatem §olvit; arbitratur enim, a sedé apostolica primum Pelagii atque Cœlestii dogma proscriptum,tanquam catholicæ fidei contrarium generali decreto.Nam Carthainensis synodus sub Aurelio repulit quidem Cœestium a presbyterio et ab Ecclésiæ cómmunione, quod errrres spärgeret.Sed hæc erat privata in eum hominem censura,quam ille appellatione ad Romanam sedem sese elusisse putabât,ipsique adeo Africani ad eam referendum tnnc quoque censuerant, a qua proinde totius rei definitio exspectabatur. Itaque Prosper non immerito Romanæ sedi primam Pelagianæ hæreseos damnationem tribuit. Majus negotium facessit quod subjungit ÉÉÉ; Palæstinorum episcoporum in Oriente judicio,id est synodi Diospolitanæ, dogma quoquePelagianum condemnatum, quod cum actum fuerit anno quadringentesimo decimo quinto et rescripta Innocentii ad synodos Africanas promulgaeta sint anno quadringentesimo decimo septimo,primi yidentur episcopi illi hac de re decrevisse. Sed facilis est responsiö, inquit Marca laudatus; Pelagium illi non condemnarunt,absolverunt per ignorantiam facti; et quamvis gratiam Christi probarent,seque illius vindices gererent, non damnaverunt ignotos sibi per Pelagii versutiam errores.Eorum itaque cura prófuit $. siæ ad asserendam gratiam,sed nullo eorum decreto hæresis ignota proscribi diserte potuit. Gravior est quæ procedit ex unico apud Prósperum verbo difficultas,a qua se eruditissimus Petavius expedire non potuit.Videtur enim significare,post damnatam Pelagii hæresim, in Oriente Palæstinos episcopos judicasse, Inde 0rientis rectarum cura emicuit, cùm gertum sit judicium, Diospolitanum antecessisse duobus annis Romani pontificis decretum.Inde hoc in versu nQn tempus,ut putant, sed locum significat. Scribebat Prosper in Occidente, et habiía ratione climatis ait : Inde 0rientis rectorum cura emicuit; ac si diceret: Hinc in 0ccidente pestis adversus gratiam recisa est, et Inde in Oriehte ejus quoque rei curam gesserunt episcopi Palæstini. Š 0mnia ex Marca exscripta.Qui plura de hæresi Pelagiana volet, legat Mafcam laudatum, cardinalem Norisium in Historia Pelagianorum, Garnerium in dissertationibus ad Marium Mercatórem et Auctorem eriticæ Baronianæ, ex quo præcipue superiora narravlmus. Post Siricium Anastasius,ac dein Innocentius vicariam suam potestatem episcopo Thessalonicensi per Illyricas provincias cómmisere. De Anastssio £onstat ex epistola Innocentii ad Anysium Thessalonicensem data,in qua apud Holsteiiium in Collectione Romanaid diserte asserit.Innocentius autem, Anysio mQrtuo, eam commisit Rufo ejusdem sedis episcopo de sede apostolica bene merito,his verbis apud eumdem Ilolstenium ibidem pag. %8 : « Divinitus ergo hæc præcurrens gratia ita longis intervallis disterminatis a me Ecçlesiis discat `consulendum, ut prudentiæ gravitatique tuæ committendam £ìram causasque, si quæ exoriantur, per Achaiæ, Thessaliæ, Epiri veteris, Epiri nOVae „? Cretæ, Daciæ ripensis, Mœsiæ, Dardiniæ, et Prævali Ecclesias Christo Domino annuente censeam.Vere enim

ejus sacratissimis monitis lectissimæ sinceritatis A charitatem vestram obsecro, ut provocetur ad condeliberare,quomodo synodus œcumenica congregari A Chrys6stomi causam etiam post ejus Qbitum. Justisollicitudine invigilat in 0ccidente tum disciplinæ A jus ecclesiasticum de labofactis causis eum,

tuæ providentiæ ac virtuti hanc injungimus sollicitudinem; non primitus hæc ita statuentes, sed prædecessores nostros apostolicos imitati, qui beatissimis Acholio et Anysio injungi pro eorum meritis ista voluerunt. » Paulo post addit : « Arripe igitur, dilectissime frater, nostra vice per suprascriptas Ecclesias, salvo eorum primatu curam; et inter ipsos {√°; primus, quidquid eos ad nos necesse fuerit mittere non sine tuo postulent arbitratu. Ita enim aut per tuam experientiam quidquid illud est, finietur, aut tuo consiiio ad nos usque perveniendum esse mandamus. »

Hic non omittendum Innocentium multas ecclesias Novatianis Romæ degentibus ademisse. Socrates enim lib. vii, c. 9, scribit : « Anastasium deinde excipit Innocentius: qui quidem primus Novatianos Romæ degentes persequi cœpit, multasque eis ecclesias ademit. » Cœlestinus postea omnes alias ecclesias eis abstulit, et eorum episcopum clam in privatis ædibus plebem colligere compulit, ut in eo pontifice dicemus.

Linea 19. — Cervum argenteum ad fundemulum aquam. Liber Pontificalis, præter superius initio hujus pontificatus narrata, scribit : Innocentium fecisse ad ornatum baptisterii cervum argenteum ad fundemdam aquam pensantem libras quindecim : quia scilicet, cum benedicta semel aqua multitudini batizandorum, quæ ad plura hominum millia, in magnis præsertim civitatibus exsurgebat, sufficere iion pösset, statim ut pontifex baptizandum in sacrumi fontem mergere cœperat; deducta per canales aqua in ipsum continuQ influebat. Fecit, et ex eodem Anastasio, vas ad oleum chrismatis argenteum pensantem libra$ quingue, £t alia quæ{lam apud ipsum legenda. Porro hæc fecit in ecclesia §. Gefvasii, et Protasii, quam dedicavit.

SOMIER.

Num. 57, linea 2. — Constitutum fecit de omni Ecclesia. Somier lib. iv, cap. 6, pag. 37. _ . .

Pontificatus Innocentii eju§ nominis primi abundat eventibus, quæ testatam faciunt sanctæ sedis auctoritatem. Definitiones de fide ab hoc pontifice prolatæ contra hæreses et hæreticos ætate sua subortos, leges disciplinæ ab eodem constitutæ in Ecclesiis $ui patriarchatus Occidentalis, judicia , ab ipso exercita in causis episcoporum aliorum patriarchatuum, quos constituunt Orientales Ecclesiæ, illam auctoritatem demonstrant. Ordiamur ab actibus jurisdictionis ab ipso exercitis supra Orientales Ecclésias, supra illas [scilicet, quæ primæ contra auctoritatem `sanctæ Romanæ sedis turbas excitarunt.

Notum est, S. Joannem Chrysostomum episgopum Constantinopolitanum injustè dep9situm, fuisse in conciliabulo'ad Quercum factione Theophili £piscopi Alexandrini imperialis aulæ favore subnixi. Primum ea de re nuntiuim Romam perlatum est per clericum Alexandrinum a Theophilò missum cum litteris ad Innocentium. ut certiórem hunc faceret de Joannis depositione. ÉÉÉtifëx Theophili temeritate, et facti indignitate perculsus ne responso quidem dignandas esse censuit ejusmodi litteras facti seriem n0n exponentes. Posi diem tertium tres aliæ epist9læ ip$i $unt redditæ, una a Joanne Chrysostomo, altera ab episcopis quadraginta ipsi adhærentibus, tertia a clero Constântinopolitano perscriptæ, quas episcQpi quatuor, ac diacohi duo ab ips9 Joanne ad eum legati detülerant. Ex his epistolis plenam ngtitiam Innocentius percepit rerufm factarujn in conciliabulo ad Quercum, et perturbationum inde consecutarum. Chrysostomus in suis significabat Qmnia expositum iri fiitidius ab illustribüs ablegatis, ut quantocius consulere sanctitas sua posset afflictis Ecclesiæ rebus. « Verum ea quæ pérperam fiunt, inquit, non solum deploranda, sed `et corrigenda sunt : et ideo

[ocr errors]

dolendum, faciendumque omnia, quo mala hæc sistantur. y Inter remebia proponit ét enixe rogat, ut scripto declaret, auctoritate sua a se irriium et inane reddi judicatum illud, quod contra absentem justoque judicio se sistere non recusantem injuste pronuntiatum fuit: iniquos judices pœnis canónicis multandos decernat : litteras communionis nunquam interruptæ cum apostolica sede ac cæteris, sibi concedat, et ecclesiæ suæ restituat expulsum. « Auctoritate, inquit, vestra decernite, quod hæc tam inique facta, et absentibus nobis, et hon declinantibus judicium non habeant robur, sicut neque natura sua habent. Illi autem qui inique egerunt, pœnæ ecclesiastiearum legum subjacent.T Nobi§ vero, qui nec convicti, nec redarguiti, nec habiti ut rei, litteris vestris, et charitate vestra, aliorumque omnium, quorum scilicet et antea societate fruebamur, frui concedite, et ecclesiis nostris jubete restitui. » « Ad hæc rescripsit beatissimus papa Innocentius, ait Palladius, communioneque utriu$que partis admissa, Theophili judicium cassum, atquè irritum esse decernit : dicens oportere conflari Taliam irrerehensibilem synodum Occidentalium, et Orientaium sacerdotum, cedentibus concili9 amicis primum, deinde inimicis. Neutrarum quippe partiüm, ut plurimum, rectum esse judicium. « Paucis post diebus advenit Petrus quidam Theophili presbyter una cum martyrio Ecclesiæ Constantinopolitanæ diacono, ipsius epistolas deferens, et quædam simul commentariola,in quibus videl)atur Joannes a triginta sex damnatus épiscopis, ex quibus viginti novem Ægyptii, septem alii ex aliis regionibus erant. Ea commentaria cum legisset papa Innocentius, comperissetque, neque culpas esse graves, neque præsentem Joannem fuisse, neque in faciem reprehensum, insaniam Theophili magis ac magis exhorruit, quod contra absentem adeo sævam immitemque sententiam evomuisset. His igitur a se dimissis cum litteris gravibus,» etc. Paulo post Romam advenit Theotechnus, presbyter Ecclesiæ Constantinopolitanæ, afferens litteras ab episcopis stantibus prò Joanne, qui frequentes in concilio fuerant numero viginti quinque circiter aut triginta, et Innocentio significabant expulsum fuisse ab Arcadio Augusto Joannem e sua sede Constantinopolitana, et relegatum Cucusam. Innocentius universis illis episcopis litteras communionis transmisit, et ut patiénter adversa tolerarent rogavit : dolens levámen a se præstari non posse quod vellet, validissimis adversariis conatus suos oppugnantibus. A suo tamen conspectu removit emissarium episcoporum factionis adversantis Chrysostomo, struendarum calumniarum causa adventantem, ne responso quidem dignatus ejus temeritatem. enerunt denique in Urbem episcopi ac presbyteri complures, aliique ecclesiastici viri suis

D ab ecclesiis' expulsi ob servatam communionem

Joannis. « Venit secundo Demetrius episcopus Pessinuntis, ait Palladius, qui peragrato Oriente prædicaverat communionem Ecclesia, Romanæ cum episcopo Joanne, testibus papæ Innocentii litteris : afferens epistolas ab episcopis Cariæ, quibus Joannis amplectuntur communionem : ab Antiochenæ ibidem Ecclesiæ presbyteris, ubi Romanorum sequuntur disciplinam, laudantes integritatem judicii, et ordinationem apud se factam de Porphyro ut illicitam, ac nefariam exsecrantes. » Innocentius tam Joanni, quam cleri sui fidelibus ipsi adhærentibus respondit. Illi quidem, ut constanter ageret pro justitia, « cum conscientia bona firmum revera munimentum sit adversus omnes casus immeritos, » etc. His vero significat seipsum cruciari cum illis. « Declarat Atticum, in sedem Joannis expulsi,violenter intrusum,contrà NicænoscanQnes, ejüsque ordinationem irritam : se autem multum

possit, per quam divina voluntate turbulenti isti motus consopiri possint. » Revera pontifex ad Honorium scripsit, et impetravit, ut mandaretur episcopis Occidentalibus, ut ad synodum convenirent. Concilium in Italia habitum,« Congregati Italiæ episcopi imperatorem orant, ut scriberet Arcadio fratri suo, ut juberet Thessalonicæ conciliuin fieri, quo facilius possen! utræque partes {)rientis et Occidentis concurrere. !iis inflammatus imperator episcopo quidem Romano scribit, ut mittat episcopos quinque, presbyteros duos ltomanæ Ecclesiæ, diaconum unum, qui ipsius ad fratrem epistolas ferrent.» Innocentius hac legattone adornata una cum litteris Honorii ad Arcadium commonitorium adjunxit Occidentalium episcoporum, quo mandabatur ut Joannes episcopus non antea judicio se sisteret, quin prius in propria sede constabilitus foret, et communioni cum omnibus Orientalibus restitutus. « Accepto commonitorio Occidentis concilii (totius Occidentis ait Pallaudius). Erat autem commonitorium hujusmodi: Non oportere Joannem judicium ingredi, nisi illi prius ecclesia communioque redderetur, ut omni dilationis occasione sublata sua sponte concilium ingredi posset. » Recentiores nonnulli vocem illum Commomitorium reddunt Instructionem. Quo revera sensu accipi solet ac debet in quibusdam casibus; quemadmodum accipitur dum quis ablegat aliquem, et memoriæ causa methodum rerum agendarum illi de scripto tradit, ne mandatorum obliviscatur. Hic tamen Commonitorium sonat idem ac legem a mandante præscriptam ut exsecutioni mandetur tanquam quid consultum ac deliberatum ab illo qui potéstatem degernendi ac jubendi habet, quo sénsi ab auctoribus passim accipitur. Casusiste speciatim citatur a Du Cange in Lexico inter plures éjusdem significationis. Hoc ÉÉÉ judicium manifesta est comprobatio illius jurisdictionis, quam Occi/lentalis Ecclesia obtinet supra Orientalem. Cur autem Occidentalis ita præpollet Orientali, nisi quia pontifex Romanus, qui utrique præest, sedem suaim obtinet in 0ccidente? Adversarii Joannis certiores facti de legatione, ut eam frustrarentur, legatis in itinere insidias struunt, e9sque injuriis affectos re infecta redire cogunt, abreptis violenter litteris quas deferebant. Chrysostomus ab exsilio suo hæc gesta percipiens secundam epistolam dedit ad Innocentium : « Perpetuas, inquit, gratias agimus vobis quod paternam erga nos benevolentiain declarastis. Nam quantum in vestra pietate situm fuit, jam res omnes sedatæ, et emendatæ et sublata omnia scandala fuissent, gauderetque Ecclesia tranquilla et sincera pace, et essent plane secunda omnia, neque contemptæ leges, neque violatæ Patrum constitutiones forent. « Convertitur deinde ad precandam pro hostibus propriis clementiam piissimius exsul, nè segregentuí a éoetu fidelium; ea $cilicet causa permotus qüa prævidebat plurimum periculi omnibus Ecclesiis ihde consecuturum, cum universns ferme orbis in partes adversas diyideretur. « Ne affligantur, inquit, neque e cœtu abiiciantur, considerata tanti operis mâgnitudine. Certamen enim illud ferme`0rbis tótius est. » Hostes Chrysostomi miris in itinere malis et calamitatibus affectum sanctum antistitem maturato exitu vita defungigurant. Ferunt Innocentium papam illius mortis nuntio percepto Arcadium Augustum et Eudoxiam segregasse a cómmunione fideliiim: quod factum alii negant, præsertim critici recentióres, qui supposititias esse litteras ejus rei testes arguunt ex vitiosa Chronologia aliisque characteribus documenti non genuini. Quidquid statuatur de postremo hoc asserto certum est a beato Innocentio nunquam desertam

tiam enim quam viventi administrari plenario in concilio non përmisit mors Joannis acèelerata, pafam ejus memoriæ præstari Innocentii constantia evicit. Pro statione enim sua vir apostolicus strenue decertans, nulli Orientalium se communicaturum edixit, qui contra Chrysostomum certarent, nisi œcumenica in synodo putrida membra eorum qui ista gessere, curarentur. « Est autem hæc (ait Palladius), Ecclesiae Rornamæ sententia, non communicare in fingj usque Orientalibus episcopis, maximeque Theohilo, donec Dominus universalis synodi tribuat ocum, ac per eam curet putrida membra quæ ista gesserunt. » Frustra enim Patres Africani concilii pro Orientalibus intercedebant. Neque Innocentius, neque uJlus 0ccidentalium episcoporum animum induxit ad concordiam ineundam cum Ę AEgypti, et Orientis, et Bosphori, atque Thraciæ, nequie cum Antiocheni patriarchatus, priusquam in diptychas ecclesiasticas nomen Chrysostomi non retulissent, in quas de more episcoporum in communione Ecclesiæ decedentium nomina referebantur. Alexander Antiochenus antistes primus omnium exsecutioni mandavit hanc sedis Romanæ jussionem (Theodoreto attestante lib. 5, c. 35). Cum enim defuncto Porphyrio, qui fuerat Ghrysostomo infensus, electus fuisset successor, confestim adornata ad Innocentium legatione ita « pacem postulavit et meruit, ait Innoeentius (epist. 140 ad Bonif.) ut Evagrianos suis ordinibus ac locis intemerata ordinatione quam acceperant a memorato (Evagrio Porphyrii decessore, et pro Chrysostomo stante) susciperet..... Promittens ipsius civitatis episcopus frater meus Alexander nomen episcopi memorati(Joannis)intes quiescentes episcopos recitaturum.Cui rei nos noveris tradidisse manus, frater charissime, et eos in nostra viscera recepisse : ne diu membra, quæ requisierant sanitatem, ab unitate corporis haberentur aliena. » Eqdem Alexandro intercedente, Acacius quoque Berrhoensis antistes ea lege ad optatam communionem decernitur admittendus, si Alexandri exempla secutus. « omnes inimicitias, omnem æmulationem tam de nomine S. Joannis mirandi episcopi,quam de omnibus ejusdem communionis participibus de sua animositate longe abigat,etc.,et omnia quæ his actis firmata sunt, apud mediatorem nostrum amabilem Alexandrum, ore prQprio ut communicantem convenit, fatearis, » ait Innoc. (Ep. 19, ad Acac.) Acacius huic legi obtemperans non modo pro se consecutus est gratiam ab Innocentio, sed etiam pro Attico Constantinopolitano laboravit,eumdem ad parendum suadens apostolico decreto. Pro ejusdem Egceptione scripserat etiam e Macedonia episcopus Maximianus : cui ita respondit Innocentius (epist. 166): «Communio suspensa restituitur demonstranti causas, quibus id acciderat, jam esse detersas, et profitenti conditiones pacis impletas. Fidem facimus, èt magno tramite omnibus eamdem (pacem) postula

D turis ostendimus, si modo quæ discússa suht atque

completa etiam ipsi se pro $uo loco fecisse,vel complesse aliquando monstraverint, communionemque, ut isti (Antiocheni) legatione solemniter destinata sibi rogaverint adhiberi. Exspectamus ergo et professionem memorati de completis omnibus conditionibus, quas diversis tempòribus prædiximus, et petitionem communionis; ut reete et petenti, et probanti se eadem mereri, reddamus.» Tempus diu trivit Atticus, missis etiam legatis, donec memoriæ Chrysostomi justa non redderet: non ante obtinere potuit pacem, quam Joannis nomen in Tabulas retulisset. a Atticum autem, ait Theodoretus, lib. 5 cap. 34, qui succedebat Arsacio, quique sæpe legatos ad eos miserat, sæpeque pacem postulaverat, postea tandem cum Joannis nomen in tabulis scripsisset acceperunt. » Dum hæc ab Innocentio geruntur ad tuendam aut reparandam in Orientalibus Ecclesiis unitatem, pari apostolicae per decretales epistolas conservándæ, tùm fidei catholicae puritati a Cœlestii ac Pelagii contagionibus arcendæ ac liberandæ : ut triplici cx eura ünitatis,disciplinæ, ac fidei per ipsum ubique terrarum exercita revera dicatur a Bibliothecario; Fecit constitutum de Ecclesia.De prima unitatis cura hactenus actum est in Notis Somier. De duobus roximis quæ sequuntur extraximus ex ejusdem É dogm. lib. iv, cap. 8. 9. » Ex cap. 7 circa disciplinam Victricio episcopo Rhotomagensi in Gallis« Romanæ Ecclesiae normam magnopere postulanti digestas vitae et morum probabilium disciplinas transmittit Innocentius (epist. 2) suis litteris, per quas advertant Ecclesiarum reÉ populi, quibus rebus et regulis hristianorum vita in sua cujusque professione debeat conteneri: qualisque observatur in urbis Romæ ecclesiis disciplina. Erit dilectionis tuæ per plebes finitimas et cónsacerdotes nostros, qui in illis reunc librum quasi didascalicum, atque admonitorem sedulo insinuare : ut et nostros cognoscere,et ad fidem confluentium mores valeant docendi sedulitate formare... Hæc sunt quæ deinceps intuitu divini judicii omnem catholicum episcopum expedit custodire, » etc. Inter regulas caeteras hanc refert de gravioribus causis ad sedem apostolicam referendis : « Si autem majores causæ in medium fuerint devolutæ, ad sedem apostolicam,sicut synodus statuit (Sardicensis) et beata consuctudo exigit, post judicium episcopalem referantur. » Ad Exsuperium Tolosanum (epist. 3) sua Decretali præter disciplinæ normarn, canonem quoque scribit utriusque Testamenti librorum, e numero excludens apocryphas scripturas, quæ falso inscriptae circumferebantur nominibus apostolorum. Patribus concilii Toletani ex Hispanis rescripsit super ordinationibus. Ad episcopos Macedoniæ direxit Decretalem de aliquot regulis sacramentorum Aurelio Carthaginensi Africae primati edicit : « Hæc velim cuncta récitanda per omnes Africanas Ecclesias scripta 'ï;; Decentio Eugubino ista commemorat de traditionibus Romanæ Ecclesiæ.« Quis nesciat,aut non advertat id,quod a principe apostolorum Petro Romanæ Ecclesiæ traditum est, ac nunc quoque custoditur,ab omnibus debere seryari; nec suiperinduci,aut introduci aliquid,quod aut auctoritaiem non habeat, aut aliunde accipere videatur exemplum? Praesertim cum sit manifestum in omnem Italiam, Gallias, Hispanias, Africam, atque Siciliam insulasque interjacentes nullum instituisse Ecclesias, nisi eos, quos venerabilis apostolus Petrus,aut ejus successores constituerint sacerdotes. Aut legant,si in his provinciis alius apostolorum invenitur, aut legitur docuisse. Quod si non legunt, quia nusquam inveniunt, oportet eos hoc sequi, quod Romana Ecclesia custódit, a qua eos principium accepisse dubium non est: ne dum peregrinis assertionibus student, caput institutionum videantur omittere.»Felicem Nuêerinum commendat,quod more majorum hinc repetenda esse duxerit dubiarum rerum definitionem. « Mirari non possumus dilectionem tuam sequi instituta majorum; omniaque, quae possunt aliquam recipere dubitationem,ad nos quasi ad caput,atque apicem episcopatus referre : ùt consulta videlicet sedes apostolicâ ex ipsis rebus dubiis certum aliquid faciendum pronuntiet. Quod et mos libenter accipimus,et dilectionem tuam memorem canonum approbamus (epist. 4).» Et ut cæteras prætermittam, zelum disciplinae requirit a Joanné episcopo Hierosolymitano 'Ä. 32), ita illum monens, üt defensioni monasteriorum studeat impensius. à Vide, frater, antiqui hostis insidias, et spiritu boni rectoris pervigila; ut hæc quæ ad nos opinione magis, quam accusatione manifesta delată sunt, vel corrigantur, vel retundantur : ne

PATROL, CXXVIII,

C.

- - qui non defenderit, præstare compellat. » . Iteferri potest inter constituta de disciplina etiam vicariatus apostolici per lllyricum iteratâ declaratio et confirmatio, Collata primum fuerat a S. [)amaso potestas vicaria Romafiae sedis supra complures IlIyrici provincias S. Ælio episcopo Thessaldnicensi: quo decedente S. Anysus succéssor similem potestatem obtinuit a quatuor Pontificibus Romanis, Damaso, Siricio, Anastasio, et Innocentio. Anyso vita functo sublegitur Rufus successor : cui eâmdem potestatem detulit Innocentius.Utraque collatio Innocentii legitur in epistolis,quarum exemplum superest in Actis concilii Romani tertii sub Bönifacio ejus nominis papa secundo.« Dilectissimo fratri Anyso Innocentius. Cui etiam anteriores tanti ac tales viri prædecessores mei episcopi,id est sanctæ mem9riæ Damasus,Siricius, atque supra memoratus yir (Anastasius) ita detulerünt, ut omnia, quæ in illis partibus gerentur, sanctitati tuæ, quæ

onibus propriis ecclesiis præsident regularum *' plena justitiæ est, traderent congnoscenda : méam

$ parvitatem hoc tenere jüdicium, eamdemque habere voluntatem te decet recognoscere.Neque enim fas erat, ut aut ego contra tantorum bonorüm virorumjudicium venire tentarem,quorum in locum successisse dignoscor, aut tuo merito, cui præclari viri tantam gratiam auctoritatis hujusce cóntulisse videntur, Š denegari videretur. Præ me itaque fero, ut hoc ipsum etiam meæ paryitati reServatum recognoscam,ut pari judicio,similique forma, et bonis adæque, et tuæ charitati tribuam^quod mereris. Dilectissimo fratri Rufo Innocentius. Ita tota miseratione mirabilis Paulus Tito quæ curet apud Cretam,Timothæo quæ per Asiam disponat, conimisit: ut sacrarum epistolarum lectione`cognoscimus. Divinitus ergo hæc procurrens gratia itä longis intervallic disterminatis a me ÉÉ; discat consulendum, ut prudentiæ,gravitatique tuæ committendam , curam, causasque si quiæ exoriantur per Achaiæ, Thessaliæ, Epiri vetèris, Epiri novæ, et Cretæ, Daciæ mediterráneæ,Daciæ ripènsis, Moesiæ, Dardaniæ, et Prævali Ecclesias Christo Domino annuente censeam, etc. Accipe itaque, dilectissime frater nostra vice supra dictas Ecclesias, salvo earum prirnatu curam : et inter ipsos primates primus,quidquid eos ad mos necesse fuerit mittere non sine tuo postulent arbitratu. Ita enim aut per tuam experientiam quidquid illud est finietur, aut tuo consilio ad nos usque perveniendum esse mandamus. Licitum autem, et apostolicæ sedis favore permissum tuæ fraternitati cógnosce, ut cum aliua Ecclesiastica ratio vel in tua, vel in memoratis provinciis agitanda,cognoscendaque fuerit,quos velis episcoporum socios quibuscunque de Ecclésiis assumas tecum : quorum et fide et moderatione j$'; necessitas, causaque flagitaverit, optimus ividas arbiter, et præcipuus : quippe a nobis lectus definias intercéssor, » etc. Ex cap. 99 circa fidem constitutorum damnatio cognoscitur Pelagianæ hæreseos a duobus Africæ conciliis expetita. Octo præcipua errorum capita constituebant summam hæreseos Pelagianæ,« ut non defendendo,sed potius in sacrilegam superbiam extollendo liberum arbitrium, nullum relinquant locum gratiæ Dei, » quemadmodum perscribunt Cathaginensis concilii Patres ad Innocentium in sua synodica. Hos errores fuisse primum a Rgmana sede proscriptos docet auctor æqualis S. Prosper carmine de Ingratis cap. 2 : Pestem-subeuntem prima recidit Sedes Roma Petri quæ pastoralis honoris Facta caput mundo quidquid non possidet armis Religioné tenet. Pestis, seu sectæ Pelagianae nomine,a Roma primum recisæ seu damnatæ,hic Prosper intelligit Jovinianum,Rufinum,et Evagrium Ponticum,quorum

[ocr errors]
« PoprzedniaDalej »