Obrazy na stronie
PDF
[graphic][subsumed][ocr errors][subsumed][ocr errors]
[graphic]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

młodym wieku; pochowany podług Paprockie-
go w Przemyślu: Bielski zaś mówi, że w Prze-
worsku). Rytmy albo wiersze Polskie. Po je-
go śmierci zebrane i wydane r. 1601. Wyszły
powtórnie w Pozn. 1827 r. staraniem Józefa
Muczkowskiego. Między nagrobkami, napi-
sami, sonetami i psalmami znajduje si
Pieśń o cnocie szlacheckiej, O. Fryderyku Her-
burcie, który pod Sokalem zabit od Tatarów r.
tanisławie Strusiu zabitym na Ra-
stwicy od Tatarów; także: Pieśń Stefanowi Ba-
toremu. Zapomniany, przez wieki prawie nie
znany, dziś poczyna być cenionym, nawet spór
się wszczyna, czy go z J. Kochanowskim rów-
nać lub nadeń stawiać. Zdaje się, że Kocha-
nowski utrzyma się przysławie zapracowanej
ędzie przyznana wyższość co do myśli i na-
tchnienia.
SEBASTIAN FABIAN Klonowicz. (Ur. około 1551 -
w Sulimirzycach, miasteczku w woj. Kaliskiém;
według podania miejscowego, ojciec jego był
tu wójtem. Uczył sie w akad. Krak. i zyskał
stopień doktora filozofii; r. 1584 został mie-

[ocr errors]

i psalmami znajduje się:

szczaninem Lubelskim, sprawował tu radziectwo i pisarstwo przy wójtostwie, tudzież sęstwo (1595-7) w dobrach Benedyktynów Sieciechowskich, za co mu ustąpiono w posiadanie wioski koło Radomia; około r. 1600 był wójtem a r. 1603 wrócił do radziectwa. i pisarstwa, i powierzono mu rozsądzanie spraw Zydowskich. Lecz w domu dręczyła go żona, a za domem był wyśmiewany, iż nie ciągnął nieprawych zysków z urzędu, i prześladowany ża swe pisma, ledwie iż nie wygnany z kraju, ł 1608 w szpitalu ś. Łazarza w Lublinie). Obeznany z klasycznością wyléwa swe pienia po Łacinie i po Polsku jako wielki myśliciel; głównie i prawie wyłącznie wnikał w stan i życie spółeczności i ostro smagał bezprawia. Prócz nic nieznaczącego Pamiętnika książąt i królów Polskich w epigramatach, wydał: Źle nagrobne na śmierć JKochanowskiego, Krak. r. 1585; Flis: To jest spuszczanie statków Wisłą i t. d. b. m. i r. (1595); Pożar i upominanie do gaszenia, czyli wróżka o upadku mocy Tureckiej, b. m. 1597; Worek "Judaszów: To jest złe nabycie majętności b. m. i. r. (1600); a wszystko to w zbiorze p. n. Dzieła t. 2. w Krak. r. 1829 i Lips. r. 1837. Łaciński poemat w 44 pieśniach: Wictoria Deorum; jest właściwie głównem jego dziełem, niejako skupieniem tego, co w Polskich rozrzuconem"

Kasper Miaskowski. (Ur. r 1549 z Zofii z Szelkowa. Naprzód mieszkał w Włoszczonowie pod Gąbinem a potém we wsi Smogorzewie, należącej do parafii Wielkiego Strzelca, i tu nagrobek jego się znajduje. Pojął był za żonę Zofią ze Szczodrowa;+1622). Płody jego wyszły dwa razy p. n. Zbiór rytmów w Krak. r. 1622. W Pozn. 1622. r. To wtóre wydanie mieści w sobie

[graphic][ocr errors][subsumed][ocr errors][subsumed][subsumed][subsumed][merged small][subsumed][subsumed]

sem i rzewnością, jednak w przekładach a nie

we własnych utworach. Babie koło, tj. satyrę na tych, którzy r. 1600 ubiegali się o biskupstwo Krakowskie, napisaną językiem ludowym, stawia A. W. Maciejowski - najwyżej, wydałje po piérwszy raz w Piśm. Polskiém. Ze względu na język pospolicie odbiéra pochwały.

g) Szymon Szymonowicz BeNDosku Ur. r. 1557 we Lwowie z Szymona radzcy miejskiego, męża w Grecczyźnie i Łacinie biegłego, rodu Ormiańskiego. Po ukończeniu nauk w akademii Krakowskiéj, zkąd wyszedł z przyjaźnią nauczyciela swego Jak. Górskiego, znalazł wstęp do Jana Zamojskiego, który stał się dla niego przyjacielem i dobroczyńcą. Około r. 1594 obdarzył go pośiadłością wiejską w okolicy Zamościa a później i drugą. Zamojski umiérając polecił mu był wychowanie syna Tomasza.

Papież Klemens VIII przysłał mu r. 1593 wieniec a Zygmunt III szlachectwem zaszczycił granicą zarobiwszy sobie na sławę znakomitego piewcy, f 5 maja 1622). Jak Kochanowski tak też i Szymonowicz ze znajomością dokładną i mistrzowstem w językach umarłych przeszedł na pole poezyi Polskiéj. Jeszcze sielska nie była dotąd uprawianą, jako miłośnik wsi wziął się do niej. Tak urosło 20 sielanek, bądź własnych, bądż tłumaczonych i przerobionych z Teokryta, Moschusa, Biona i Wirgilego. Byłto ostatni wieszcz złotego wieku, który rozumnie brał się do rzeczy i miłe dźwięki z lutni umiał wydobyć. Prócz Sielanek wydanych piérwszy raz w Zamościu r. 1614, i kilku innych wiêr. szy, które osobno wyszły, A. Bielowski znalazł inne jego jeszcze płody w rękopisie.

« PoprzedniaDalej »