Obrazy na stronie
PDF
ePub
[ocr errors]

sublimarent, qua de re etiam hic conqueritur Cæle- A dici suo inter ejusdem pontificis decreta. I'aque ea stinus. Verum de illa Coelestini ad Tuentium epistola ipsa sunt Capilula ad quæ Hormisdas summus ponnihil aliunde nobis innotescil.

tisex Possessorem episcopum remitiit, ut ex iis quid Hæc vero qua episcopos hortatur Coelestinus, ut de gralia et libero arbitrio credendum sit ediscat : Angustini doctrinæ ac famæ detrahentibus obsiste. cujus verba legere est in epistola apud Fulgentium rent, mortuo demum sancto Doclore scripla palet ex 15 episcoporum Africanorum in Sardinia exsulum ad his verbis supra relatis, Augustinum sanctæ recorda- Joannem et Venerium, num. 18, pag. 275 : De arbitionis virum : et paulo supra, Nec lamen mirari pos- Irio tamen et gratia Dei quid Romana, hoc est, calho. sumus si hæc erga viventes hi nunc audent lensare, qui lica sectetur el servet Ecclesia, licet in variis libris beati nituntur eliam quiescentium fralrum memoriam dissi- Augustini, et maxime ad Prosperum et Hilarium abunde pare ( Pag. 262). Ergo anno 431, vel 432 ineunte, cognosci possit, lamen et in scriniis ecclesiasticis exquo etiam Cælestinus e vita migcavit. Fuit bac apud pressa CAPITULA continentur. Postremi horum capituli antiquos notissima; Jamqúe ab inno A33 ali 43verba mullam disputationis materiam eruditis prænon a Prospero solom libro contra Collaiorem capile buerunt, in quo agitur de profundioribus difficiliorialias 42, nunc. 21, citata.. Per. hunc.wum (pis hic::bosque partibus incurrentium quæstionum, quas la. loci Prosper:).ingri Galias isiis ipsis:qui sancige : nozi Buvøs pertractarunt qui hæreticis restiterunt

, quasque moriæ Augastiri scripia reprehendunt maleloquentiæ Collectionis auctor, quisquis ille sit, nec audet conest adempla libertas : quando consulentium actione sus- temnere, nec necesse habet astruere. Nec forie valde cepta, el librorum qui errantibus displicebant pietate

necessarium duci debel magna contentione inquirere laudata, quid oporteret de eorum auctoritate sentiri quid significare voluerit is qui mentem suam clare sancto manifestavit eloquio, evidenter pronuntians quan- aperiendam non censuit, neque ex loco obscuro alilum sibi præsumptionis istius novitas displiceret, qua

quid adjumenti ad rem difficilem explanandam duci auderent quidam adversus antiquos magistros insolenter

licet. Unde notatu dignum, exortis nono sæculo cominsurgere, et indisciplinata calumnia prædicationi ve- pluribus de gratia controversiis, nullam lunc opinioritatis obstrepere : Augustinum inquiens sanctæ recor- nem ab aliquo auctoritate hujus capitis fuisse rejedationis virum etc., quæ supra jam cilata leguntur;

ctam. Neque ipsi Semipelagiani quidquam inde erronec a Prospero tantum, sed etiam a Vincentio Liri- ribus suis quod faveret eruere ausi esse dicuntur. nensi laudala est. Hanc suo Canonum Codici Diony

Illud vero vel ex hoc ipso capite certum est, nihil sius cognomento Exiguus inseruit. Commemorat boc ad ea atlinere que necessaria sunt ut gratiæ etiam Photius Cælestinum pro Augustino scripsisse divinæ operi ac dignationi nihil penitus subtrahatur. ad episcopos, et adversus eos qui Pelagianorum hæ- C Neque ea intelliguntur verbis istis quæ sive ipsa col. resim instaurabant.

lectione, sive ipsius epistolæ corpore comprehendan· Cælestini epistolam excipiunt collecte aliquot Ro- tur, aut quæ cum his necessario connectantur : nec manorum pontificum, Africanorumque conciliorum etiam suspicari licet has voces aut ad initiuin fidei, a Romanis præsulibus approbatorum sententiæ, sub aut ad prædestinationem sanctorum referendas, qua boc titulo : Præteritorum sedis apostolicæ episcoporum de re Semipelagianos inter et Prosperum certamen auctoritates, de gratia Dei et libero voluntatis arbilrio. erat institutum : cum pontificem Cælestinum constet Quæ collectio ideo contexta fuit, ut Semipelagianis huic favere, illos reprobare. De quo si quid dubilanegantibus se alia secuturos quam quæ ab apostolica tionis superessel, id omne prorsus lolleretui a ponsede judicata essent contradictionis ansa tolleretur.

lilice Hormisda declarante loco ante pauca cilato Ea autem ab epistola Cælestini tum stylo ipso, lum ( Conc. tom. IV, p. 1532 ), Ecclesiam Romauam præeuntis epistolae clausula disjuncta esse convinci- ab iis potissimum libris quos de prædestinatione lur. Quo fit ut eam Cælestino abjudicet Sirmondus, sanctorum ad Prosperum et Hilarium scripsit Auguel vel Prospero, quod una cum eo alii quoque sen- slinus suam de gratia doctrinam pelere. Quæ omnia liuni, aut Leoni, ut P. Quesnellius, ascribere malint. lum fusius, tum accuratius a P. Quesnellio dispulala Id autem sciri ut non facile potest, ita non multum D legi possunt in una ejus de S. Leone diatriba; neque interest, cujus potissimum manu exarala suerit, cum indiligenter eadem tractata sunt a Lud. Ellies Dupin, eam jussu Cælestini confeclam el in Gallias missam doctore Sorbonico meritis et scriptis notissimo (Duo facillime judicari queat. Siquidem laudatur lamquam pin. tom. IV, p. 90, 91). pars ipsiusmet epistolæ a Perro Diacono et aliis ad Cælestini epistola (Inter epp. Cæl. nostro lom. L) beatum Fulgentium et aliquot alios episcopos Christi universe quidem ad Galliæ episcopos data est, noconfessione decoralos tunc in Sardinia exsulantes,

minatim tamen ad Venerium, Marinum, Leontium, His congrue, inquiunt illi, beatissimus Cælestinus in Auxonium, Arcadium, et Philtanium, seu Sillucium: epistola ad Gallos dala : Cum enim, inquit, sanctarum de quibus pauca bic notari non ingralum forle leplebium præsules, etc., quæ totidem verbis habentur clori videbitur (Infra, p. 271). cap. 8 Collectionis de qua est sermo, alias cap. 11

Erat vero Venerius ille non quidem, ut quibusdam epistole collectioni junclæ : a Cresconio quoque et placuit ( Dupin. 1. IV, pag. 78), Mediolanensis epivariis noni sæculi scriptoribus, ac demum ab uni- scopus : cum lunc temporis episcopus Mediolanensis vcrsis veleribus. A Dionysio Exiguo inserta est Co- Galliarum episcopis non accenserelur, et in cathedra

1

f

Mediolanensi sederet anno 431 Martinianus, qui Ma- A ditur, Filtanius vero Aplensis : quippe qui sanctum rolio Venerii alterius decessori successor fuerat sub- Castorem exceperit ante annum 426. rogatus; sed, uit verisimilius apparet, Massiliensi

ARTICULUS VIII. Ecclesiæ præerat Venerius, de quo Gennadius in Ca

Sanctus Prosper scribit adversus Cassianum. talogo virorum illustrium capite 79. Eteniin Massi

Redux in Gallias S. Prosper, epistola Cælestini liæ potissimum Semipelagiani, duce Cassiano, vige

pontificis, ut credere promplum esi, munitus, magna bant. Ex inscriptione quadam habemus illum in mo

spe animabatur sore ut turbas omnes pondus auctonasterio versatum esse una cum Rustico, qui anno

ritatis tante comprimeret. Verum hac in occasione 430 ad Narbonensem episcopalum assumptus fuit,

experlus est quam id verum esset quod ipse taula ambosque simul presbyteros Massiliæ ministrasse.

mentis constantia tuebatur, nisi gratia ipsa intus in Proculio illi celebratissimo successisse creditur, qui

animis operelur, vanum et irritum esse quidquid anno adhuc 418 vivebat. De Paulo enim eo qui me

præsidii ac luminis aliunde advenerit. Cum ergo Audius inter utrumque à Guesnäo mira de eo prædi

gustini doctrinam ac fidem verbis generalibus tantum cante recenselur, ne verbum quidem exstat apud

laudasset probassetque Cælestinus, el librorum pro Pseudo-Destrum. Quapropler à Sammarthanis pre

quibus in epistola papæ actum est non expressus esset termittitur. Cælestinus certe in epistola sua, vi B vitulus, nec specialim libris ab eo novissime scriptis kal. Augusti anno 428 data, Viennensis ac Narbo

speciale discretumve perhibuisset testimonium ; aunensis provinciæ præsulibus permillit causam Mas

debant quidam inferre quod hinc eos appareat non prosiliensis episcopi, qui fratris sui nece usque eo lla

balos, et istam in sanclum Augustinum laudationen tus fuisse arguebatur, ut intersectori ab ejus cæde

pro anteriorum scriplorum meritis fuisse collalam. Sed redeunti obviam prodiisset. Quid id rei sit nobis non

præterquam quod talis cavillatio superflua eral nulloliquet. Necatus quidem fuit Patroclus Arelatensis, at

que pixa fundamento; satis habuissent Augustini anno 426.

discipuli si Semipelagiani, qui proxime editos libros Venerius inter Galliarum episcopos qui ad beatum

Augustini refutabant, anterioribus ejusdem adversus Leonem anno 451 scripserunt ordine tertius appella- Pelagianos scriptis acquievissent, et iis quæ prius tur: quibus kalend. Februarii anno 452, Leo rescri

pro gratia Christiana fuerant scripta consensissent. psil. Narral Gennadius in Calalago cap. 79, de Mu- In his enim eorum errores damnari facile agnitum sæo, Massiliensis Ecclesiæ presbytero, viro in divinis

fuisset. Sed non faciebant: Sciebant enim, ut recte Scripluris docto, et in earum sensibus subtilissima

observat S. Prosper, omnia Pelagianis esse contraria, exercitatione limato, lingua quoque scholastico, seu, ul habet alia lectio, omnia Pelagiana, id est, quod horlalu sancti Venerii episcopi exscripsit ex C

contra Pelagianos directa, sibi esse contraria; et sanctis Scripturis lectiones totius anni festivis aptas

nihil sibi posse compelere ad consequentium resolutiodiebus, responsoria, etiam psalmorum capitula tem- nem, si confiterentur in præcedentibus consistere veri. pori et lectionibus congruentia. Quod opus (subdit latem. Itaque sublato e vivis Cælestino, anno Domini ille) lam necessarium à lectoribus in Ecclesia pro

432 Augustinum calumniis proscindere, gratiam ab batur, ut expetitum et sollicitudinem tollat et mo- eo male defensam clamitare, pacemque victricis Ecram, plebique ingerat scientiam, celebritatem, et clesiæ inquielare non desierunt, resumptis hostium decorem. Quo opere videtur originem dedisse Eccle- ejus armis, instauratisque damnatorum querelis ac siastico precum cursui, cui postea Breviarii nomen maxime procacissimis Juliani conviciis. est indilum. Venerium excepit Eustachius.

Cum ii qui immoderatis calumniis libros Augustini Marinus qui proxime post Venerium à Coelestino contra errorem Pelagianum conditos impetere non appellatur, is fortasse est ad quem anno 419 scripse- quiescebant, essent hujusmodi, ul nec ordo eorum in rat Bonifacius. Quænam vero fuerit ejus sedes non

Ecclesia, nec ingenia despicienda viderentur, siquidem indicatur. Inde judicare licet Venerium, qui huic habentes speciem pietatis in studio, cujus virtutem præponitur, anno saltem 419 episcopatu fuisse insi

diffitebantur in sensu, trahebant ad se mullos inerudi

D gnitum.

los el non habentia spirituum discretionem corda conLeontius ille profecto est celebris Forojuliensium turbabant ; malum hoc ab occultis parvisque seminibus episcopus, qui anno demum 432 obiit.

augebatur quotidie, et ab orlu suo lalius longiusque Commemorant Sammartbani (Gal. Chr. tom. III, distendebatur. His rebus adductus fuit sanctus Prop. 786) Auxentium Niciensem. At illum sancio Va- sper ut eorum conatibus iterum obsisterei, quo illaleriano qui anno 455 superstes adhuc erat posterio- tum tum Augustino, lum reliquis omnibus, ac prærem.

cipue apostolicæ sedis pontificibus, qui Augustini Narrant jidem Ausonium Vivariensem, qui sedem dogmata sua fecerant, injuriam propulsaret. Quo cpiscopalem ex urbe Alba a Croco Vandalo, ut aiunt, effectum est ut cautius diligentiusque altenderet devastala Vivariam transtulit. Crocus quidem per quid sentiendum de illis doctrinæ emendatioris pa. Gallias grassabatur imperante Gallieno, ut habet tronis, qui censores agebant ejus viri, quo duce viGregorius Turonensis. At de Vandalis in Gallia ante ginti amplius annis contra inimicos graliæ Dei caannum 407 nonduin fieri mentio cæperat.

tholica acies pugnare et vincere consueverat. Arcadius quidem Venciensis Episcopus suisse cre. Unius potissimum definitiones, quem non dubium

erat illis omnibus in sanctarum Scripturarum studio A lentio quam desperanda correclio, ut donec Dominus præstare, impugnandas suscepit. Quas etiam ob hoc per Ecclesiæ principes, el legitimos judiciorum suorum solum in disceptationem assumi oportere credidit,

ministros, hæc quæ per paucorum superbiam et quoquia utrum ila se haberent non poterat dubitari. rumdam imperitiam sunt turbata componal, nobis Deo Scriptæ enim erant, et auctoris sui editione public adjuvante sit studium quiela modestayue patientia odiis catæ : nec jam, an essent quærendum erat, sed quid dilectionem reddere, el ineplorum vilare conflictus, docerent ipsi incumbebat demonstrandum. llius veritatem non deserere, nec cum falsilale certare ; semquidem nomen non exprimit; at dubitat nemo, quin perque a Deo petere us in omnibus cogilationibus, in Cassianum fama nolissimum, lunc temporis adhuc

cmnibus voluntatibus, in omnibus sermonibus atque superstitem significet. Librum ergo edidit, in quo actionibus nostris ipse teneat principatum, qui dixil se ipsamet Collationis tertiæ decimæ viri hujus, cujus esse principium. prænolatio est de Protectione Dei, verba referens,

ARTICULUS IX. errores omnes quibus illa scalet refellit, ostenditque

De aliis S. Prosperi Operibus , deque ejusdem Chronico. quantum ab Ecclesiæ dogmatis discreparet, et quam Quid rerum egerit Prosper ab anno 432, quo in ipsum sibi non constaret bujusmodi Opusculum. Cassianum scripsit, ad pontificalum usque S. Leonis,

De hoc Prosperi nostri Opere pro ingenio suo sic B qui anno 440 inchoatus est, nusquam occurrit, lloc loquitur Gennadius in Catalogo, cap. 84, qui est de fortasse lemporis intervallo nonnulla quæ etiamnum Prospero; Legi et librum adversus opuscula , sup exstant scripta composuit. Utraque hæresis Nestorii presso nomine Cassiani : quæ Ecclesia Dei salutaria et Pelagii ab Ephesina synodo anno 431 proscripta probal, ille infamat nociva. Re vera enim Cassiani fuerat, cum epigramma quoddam scripsit Prosper, et Prosperi de gratia Dei et libero arbitrio sententiæ quod utriusque hæreseos epitaphium appellavit. in aliquibus sibi inveniuntur contrariæ. » Sed fru. Nempe in hoc utraque consentiebat , quod altera al stra est quæ priori allati loci parle de Ecclesiæ firmaret Christum labore ac operibus suis divinitatem sensu profert Gennadius, quem hac in parte Ecclesia conseculum fuisse, altera de justitia fidelium idem ipsa non obscure improbavit. Etenim Concilium prædicaret. Quare aiebat Prosper Nestorianam hæRomanum, Gelasio pontifice, ut quidem creditur, resim, quæ gratiam in capite destruebat, Pelagianæ anno 494 habilum, Prosperi scripta probat, Cassiani genitricem, quæ eamdem gratiam in membris ejus vero reprobat (Conc. 1. IV p. 1263, 1265). Cassio everlebal : elsi alio sensu filia dici deberet, utpote dorus quoque (Inst. c. 29, p. 245), minime parcus quæ damnatis demum Pelagianis prodiisset. Hoc licet Cassiani laudator, dum ad ejus lectionem mo idem epitaphium a Prospero nostro utriusque hærenachos alumnos suos cohortatur, eosdem tamen ad-C sis lumulo appensum negaral Jo. Garnerius in cap. 7 monilos vult illum caute admodum legendum in his dissert. 7 ad Marii Mercatoris Opera; simile quiddam quæ habet de libero arbitrio, de quo fueral a bealo ænigmati proferri contendens, cum dicilur alleram Prospero merito redargutus. Idem laudibus ornat hæresim alterius suisse matrem simul

filiam : quæ episcopum quemdam qui Cassiani libros emendave- ingeniose quidem dicta fatetur, sed vere fuisse nerat, ipse quoque novis curis simili labore perfunclus gal; hincque probare nititur quod a tertio sæculo fuisse narratur (Ado in Chr. i. VII, p. 356 ). De hoc per deliria Samosateni Nestoriano errori præiudi vero quod ait Gennadius, suggillans plane Prospe- cæperit : subjicitque dandam eo faciliorem venjam rum quod adversus Cassianum scripscrit, cujus Opera Poelæ nostro, quod ipse quoque Cassianus in eodem falso jactat ab Ecclesia catholica esse probata : Quæ- peccaverit, et suam in sententiam traxerit Leonem nam isla est, inquit Baronius (An. 466) locum Gen Magnum aliosque postmodum plures eorum auctorinadii confulans, Ecclesia Dei, quæ ut catholica pro talem seculos. Quibus non obstantibus lale Opuscubat Cassiani Opuscula ? Certe non dicenda catholica, lum Prospero asscrit Antelmius dissert. 9 in Opera sed Pelagianorum Ecclesia. Non æquo animo sert SS. Leonis et Prosperi; lum propter auctoritatem Labbeus si quis socielalis suæ scholam Cassiano ad Cassiani et Leonis Magni, quibus si hoc licuit serio versus Prosperum favere dixerit (Scr. Eccl. 1. II, pag. D disserentibus, multo indulgentius Poetæ condonan. 254). In congregationibus de auxiliis hoc inter dum, non tam ad historiæ normam loquenti, quam ulrimque contendentes sine ulla controversia conve consepultis erroribus laxatis habenis inflatisque, ut nit, ab Ecclesia rejici ac reprobari Cassiani opiniones. aiunt, tibiis illudenti. Maxime cum liæc utriusque Ad darnnandum eum conditi sunt non pauci Arausi hæreseos comparatio non semel ab eo usurpata decanæ synodi canones.

prehendatur : sed et in Chronico ipso narret quod Concludit Prosper his verbis memoratu quam apud Ephesum Nestorius cum hæresi nominis sui, et maxime dignis (Infra, pag. 369 et seq.) : Sufficien cum multis Pelagianis, qui cognalum errori suo juter, ut arbitror, demonstratum est, reprehensores san vabant dogma, fuerit damnatus: et hanc ipsam utriuscli Augustini et vana objicere , el recta impugnare, el que erroris contesserationem Cassiano exprobret prava defendere ; peremplorumque armis intestinum libri adversus eum scripli cap. 21. Per hunc virum bellum moventes , dictis divinis atque humanis consti (Cælestinum) eliam Orientales Ecclesiæ gemina peste tutionibus rebellare. Quorum tamen , dum adhuc non purgate sunt, quando Cyrillo Alexandrinæ urbis Ania sunt a fraterna societale divisi, toleranda magis est in tielili ad exsecrandam Nestorianam impietatem , apo

stolico auxiliatus est gladio, quo etiam Pelagiani, dum A pora jucunda quadam brevitate deduxit. Eusebii cognatis confoederantur erroribus, iterum prosterne- quidem ad annum usque 326, Hieronymi vero ad rentur.

378, Chronica seculus. In eo consules enumerat ab Scripsit præter hæc sex supra centum epigramma- ulroque Gemino annoque Tiberii 15, qui est æræ ta, quæ effata et sententias totidem ex Augustino, ut

communis 29. Exstabat solum postrema pars bujus præfert titulus, depromptas exhibent (Infra, pag. Chronici, ea scilicet quam ab anno 378 deductam 615 et seq.). Has primum prosa oratione, deinde ver- Hieronymiano Prosper addiderat; anno vero 1657, sibus exprimit, Cum in loto opusculi hujus decursu integrum et absolutum editum est a Philippo Labbeo Prosperi ingenium facile agnoscitur, tum in eo po- in primo novæ suæ Bibliothecæ mss. lomo. tissimum quod ex Augustini dictis collectum sit (An- Ad conficiendum Chronicon suum Prosper videlel. Diss. in Op. Leon. p. 417, 418). Ad illud elabo- tur ter accessisse, illiusque tres, ut ita dicamus, randum ideo accessit, ut mentem sacris loquelis exer- editiones adornasse, annis videlicet 453, 445 et ceret, cælestique animum pane pascerel (Infra, pag. 455. Quod ex eo conjicitur, quia in pluribus libris 615, in Præf.):

ibidem legitur chronologise totius compendium.

Alterum quidem legitur Chronicon, quod Prospero Necnostræ boc opis est(inquit)sed ab illo sumitur hic ros, Qui siccam rupem fundere jussit aquas.

B nonnulli ascribunt. His autem id unum concedi poUt quod in affectum cordis pietale magistra

test, Chronicon illud esse quidem Prosperi nostri, sed Venerit, hoc promat Carmine læta fides.

ab altero corruptum et depravalum, qui et in histoQuibus verbis præludii instar toti Operi appositis, ria rudis fuerit et peregrinus, et tam invidus Auguqua mente susceptum a se fuerit Opus indicat, et stini laudum oblreclalor, quam Prosper studiosus quidquid recti in eo fuerit, quidquid aliqua laude illius culior fuil. Is sub nomine Tironis Prosperi, dignum reperialur, totum illud ad supernum fontem quo primum appellatus est, licet immerilo, a nonunde effluxerat refluere velle se protestalur.

nullis interdum citalur. Videlur quodam in loco (Infra, pag. 651 et seq.), Refert Gennadius in Catalogo cap. 87 conditum id est, epigrammatis 65 et 66, Eutychianos impugnare, a Prospero fuissc Cyclun Paschalem, post Theophinegantes Christi carnem ejusdem cum nostra esse lum quidem, Eusebium, et Hippolytum, sed ante substantiæ. Unde hoc Operis sub Chalcedonensis con- Victorium, hoc est inter annos 380 et 457. Si ille cilii, anno 451 habiti, tempora compositum fuisse 84 annorum cyclus sit anno 382 conditus, ut Bucbenon immerito quis colligat, cum Prosperi vitam rio videlur, nullatenus ab Aquitano Prospero, qui etiam ulterius produci oporleat, ut postea vide- anno 453 adhuc scribebat, editus fuit. Sin minus, bimus.

C salis probabile fuerit Prosperum, quem alia nulla Aliam insuper edidit Collectionem sententiarum ratione designat Gennadius, illum ipsum esse quem 392, alias 388, ex Augustini Operibus, tum iis quæ quarto ante capile appellarat: præsertim cum ecm etiamnum exstant, tum iis quæ interciderunt. Illius hujusmodi computationibus operam dedisse indicio nonnumquam mentem exprimit potius quain voces sit ejus Chronicon, in quo non semel cyclum illum refert. Liber ille existimatur esse instar compendii 84 annorum commemorat. Neque vero aliunde mulcujusdam theologici, quod in proprium usumn Prosper tum nolus est ille cyclus : quo tamen Ecclesia Ro. contexuerat, ut præcipua Augustinianæ doctrinæ ca- mana Leonis Magni ælale usa videtur. Bucherius, pita sibi notiora el magis familiaria redderet. Aliquot licet incertus, ita tamen argumenta deducit, quasi ex hoc libro sententiæ inter Arausicani secundi con- cyclum illum Prosperi esse abunde perspectum hacilii canones relatæ sunt, et permultæ sub Prosperi beret. nomine citantur a Floro.

ARTICULUS X Ejus expositio in postremos unum et quinquaginta Sanctus Prosper scribit adversus Eulychianos pro psalmos pariter ex Augustino tota ferme excerpla

S. Leone. Ejus mors. Non fuit episcopus. est. Videtur Psalterium integrum simili ratione ex- Sanclus Leo dum in Galliis versaretur anno 440, planasse, siquidem prætermisso psalmo cvii, remit

D

in summum pontificem assumptus, inde fortasse lit ad ea quæ de Lvi et lix dixerat. Ad psalmum Prosperum nostrum una secum abduxit, cujus conCaliV disertis verbis negat duplicem esse in Christo siliis uteretur et calamo, interrogantibus consulenpersonam : qua de re cum nibil hoc loco dicat Au. libusque Ecclesiis responsa daturus : quemadmodum gustinus, manifestum est Nestorii bæresim hic a Dainasus Hieronymum ad idem munus adhibuerat. Prospero refelli : quo fundamento id Operis anno ci- Ait enim Gennadius, Prospero alioqui non satis tius 434 assignandum putamus. In hoc libro depre- æquus, 1 epistolæ quoque papæ Leonis adversum henditur nervosum illud concisumque dicendi genus, Eutychen de vera Christi Incarnatione ad diversos quæ propria est Prosperi nota. Ibidem quoque fa- dalæ ab ipso dictatæ creduntur. » Quod etiam a cile animadvertas sanctum virum non in sola circa Marcellino ad annum 469 exscribitur. Id autem Christi gratiam doctrina, sed etiam in aliis omnibus potissimum de celebri illa ad Flavianum epistola capitibus magni Augustini discipulum.

solet intelligi : estque extra dubium omne posilum, Aliquantum etiam nomen suum commendavit ex refragantibus licet Bellarmino et aliis quibusdam. Chronico, quod ab orbe condito ad sua usque tem- Poluit autem Prosper illarum litteraruin argumenta

et quasi materiam suppeditasse, quam recognitam A sacrumque ejus corpus asservat in percelebri abba-

Leo stylo suo el oratione vestierit, venustiore qui lia a comitissa Mathilde instituta : quo tamen ex alia

dem illa et ornaliore quam Prosperi : quamquam ejusdem urbis basilica ab ipsomet in honorem

hic in id quoque fortasse incubuerit, ut ad pontificis S. Apollinaris exstructa allatum jam inde a regis

cui operam suam præstabat stylum ac scribendi ge Luitprandi temporibus narratur. Hujus epitaphium

nus conformarel suum. Hac de causa ab Adone (An. a Vossio (Hist. Pelag. l. 1, c. 18) referlur, quod ideo

458) aliisque sequioris evi scriptoribus dicitur fuisse

compositum fuerat, ut novo inscriberetur tumulo

Leonis Magni notarius, seu amanuensis. Fieri enim

qui propterea constitulus fuerat, quod veterem lur-

potest ut illi in scribendis lum epistolis, tum etiam ris cujusdam ruina comminuisset. At illud epila-

concionibus famulatus sit. Certe in libro ante 900 phium in æde Carmelitarum conspici idem affirmat.

annos manu exarato Prosperi nomen præ se Jlabetur apud Surium (25 Jun.) Vita S. Prosperi

seri sermo quarlus in die anniversario assumptionis Regiensis a Flaminio proprii ingenii libidine meris-

Leonis ad pontificatum, et fortasse alii. Inde existi que conjecturis ducto conscripta, ait Labbeus (Scr.

mare licel eum magnam partem sustinuisse eorum Eccl. loin. II, p. 249). De ea severius etiam est Norisii

quæ gessit in Pelagianos Magnus Leo : videlurque judicium (Pist. Pel. I. 11, c. 13). Is censet Prosperum

Ado pariter illi tribuere quæ a Leone fuerant lum B hunc forsitan esse auctorem libri de Promissionibus

in Eutychianos, lum in Pelagianos scripta ; neque et Prædictionibus : cujus rei nullum peculiare sup-

buic contradicit cardinalis Norisius (Hist. Pelag. l. pelit argumentum. Flaminius et Ughellus statuunt

11, c. 13). Illud vero in historia non omissum, quod eum a S. Leone episcopum suisse creatum, annoque

cum Romæ nonnulli Pelagianam hæresim denuo su 466 mortuum esse. Cujus anni nola e magno forsi-

scitare conarentur, suamque ea de re mentem ausi tan Prospero desumpta fuit : quemadmodum hujus

essent patefacere: Prosper slalim libellos obtulerit episcopatum ab altero illo mutuati sunt. Trithemius

tum Leoni adhuc superstiti, tum imperatoris minis tamen Prosperum successorem assignat Faventio,

tris, perfeceritque ut illorum hominum conatus ina qui anno 451 in concilio Mediolanensi sedit, lam-

nes irritique ceciderint.

quam antistes Regiensis. Medium inter eos locat

Ex iis quæ de Prosperi Chronico diximus, liquet Ughellus Elpidium. Porro dies festa S. Prosperi

eum adhuc vixisse anno 455. Labbeus insequente agitur 25 Junii, qua die magni Prosperi festum ce-

anno mortuum propterea pulat ; quod scribens anno

lebrari pulalur.

457, Victorius virum sanclum ac venei abilem eum De Prospero pariter sestus dies recolitur quotan.

appellet, qua ex re profecto illud elici nequit. Ac nis die 24 Novembris apud Canonicos regulares Gal-

cedit quod Marcellinus anno 463 de Prospero tam- Clicanæ potissimum congregationis, et in regali ce-

quam adhuc superstite mentionem faciat. Illum in nobio S. Victoris Parisiensis, qui dies translationis

id usque tempus vixisse non inficias eunt Norisius esse hujus aut alterius Prosperi a nonnullis reputalur.

(Hist. Pelag. l. 11, c. 14) et Bucherius (Cycl. pag. Qui vero eum Reiensem episcopum fuisse volue-

141), qui multa scripsit in Victoriuin.

runt, iis ita sentiendi locum præbuit Prosperi epi-

Hucusque nibil est a nobis observalum, neque ab scopi nomen , qui conciliis Carpenloraclensi et

ullo veterum quidquam accepimus, unde appareat Vasionensi subscripsit : quæ quidem concilia circa
Prosperum fuisse gradu ac ordine laicis aut mona annum 442 habita illi finxerunt. Cum vero hodie in-
chis superiorem. Volunt tamen recentiores prope. ter eruditos conveniat, illa anno 527 aut 529 celebra-
modum omnes eum fuisse episcopum sive Rciensem ta, Prosper ille qui iis subscripsit, altero longe sit
in Provincia, sive Regiensem in Longobardia. Qui posterior necesse est. Accedit quod Maximus Reiensi
bus si opponas a veterum nullo ei datam episcopi Ecclesiæ præerat vivente adhuc Hilario Arelatensi,
appellationem, reponunt id inde accidisse quod vele hoc est ante annum 450, immo ante annum 432 aut
ribus ille nonnisi ex libris suis ante episcopatum 433, ut demonstratum a nobis est. llaque permul-
scriptis, adeoque episcopi titulum non præferentibus, lum abest quin Prosper, qui anno cerie 455 adhuc
fuerit cognitus. At profecto hæc ratio nullius est D vivebat, fuerit ejus decessor, ut vult Baronius (Ann.
roboris, sive Gelasium spectes, sive Gennadiuni, 466). Ex S. Sidonio (Lib. viii, ep. 25) ostendilur
aut Fulgentium, aut etiam Cassiodoruin. Hi omnes Faustum, qui sanclo Prospero superstes fuit, Maxi-
viri doctrina insignes, Prosperoque ætate proximi mo successisse. Quare fieri nequit ut Prosper suerit
ignorare non potuerunt an vir lanti nominis fuisset episcopus Reiensis.
necne episcopus. Quod ad Victorium allinet, is qui-

ARTICULUS XI.
dem ea de re silere fortasse dicerelur, quod Prosper

De quibusdam operibus sancto Prospero ascriptis.
nonnisi post annum 457 ad episcopalem dignitatem Nihil amplius dicendum videtur, sive de veris in-
evectus fuerit.

dubilatisque Prosperi operibus, sive de aliis quæ
Illud profecto falsa isti de Prosperi episcopalu tribui posse probabilis aliqua ratio suadeat. Superest
opinioni ortum dedit, quod alter fuerit ejusdem no ut ea cominemorentur, quæ quamvis constet ab eo
ninis episcopus Regiensis in Longobardia : quod scripta non esse, sub ejus tamen nomine vulgata
quidem videtur in dubium revocari vix posse. Siqui sunt. Neque ea sunt ignobilia, immo non parvam
dem eum Regiensis Ecclesia patronum veneratur,

in Ecclesia auctoritatem consecuta sunt,

illi

« PoprzedniaDalej »