Obrazy na stronie
PDF

sfrorum quos agnoscimus propter hoc testimonium, quod nobis inviti perhibent, eosdem codices habendo atque servando, per omnes gentes etiam ipsos esse dispersos, quaquaversum Christi Ecclesia dilatatur... quoniam si cum illo testimonio Scripturarum in sua tantummodo terra non ubique essent, profecto Ecclesia, quae ubique est, eos prophetiarum, quæ de Christo praemissæ sunt, testes in omnibus gentibus habere mom posset. ldem docebat in Psalmum lvi, vers. 7, cum diceret : Ut Judaei tamquam capsarii nostri libros nostros circum ferrent, ut cum fagami mom credunt, quæ nos de Chrisfo praedicta fuisse dicimus, quasi a mobis essent conficta, mittamus eos ad imimicos fidei nostræ Judæos, qui libros nostros circumferunt, in quibus eadem habentur, quae nos praedicamus. His consonant quæ leguntur apud Justinum Martyrem Oratione prima ad Græcos, ubi religionis Christianæ libros asservatos esse pronuntiat cum sacris Judæorum exemplaribus: nec id quidem fortuito, sed ex divinæ providentiæ consilio admirabili : Nam quod etiam nunc apud Judaeos pietatis nostrae libri asservantur, divinae id de nobis opus est prudentiae. Audiendus de eodem argumento Tertullianus, qui apertissime demonstrat supremam fuisse in Ecclesia Christi auctoritatem Hebræorum voluminum ad rerum ineffabilium veritatem comprobandam, et ethnicis fidem faciendam de cultu Cbristianæ religionis nostræ. Inanium itaque deorum cultores hoc modo compellit et interpellat. Apologet. cap. 18 et 19: Haec et nos risimus aliquamdo. De vestris fuimus : fiunt, mom mascuntur Christiani. Quod diximus prædicatores, prophetae de officio praefandi vocantur. Voces eorum, itemque virfufes, quas ad fidem divinitatis edebant, in thesauris litterarum manent, nec iste nunc latent... Hodie apud Serapeum, Ptolomæi bibliothecæ cum ipsis Hebraicis lifferis exhibentur. Sed et Judæi palam lectitant. Vectigalis libertas vulgo aditur sabbatis omnibus. Qui audierit, invemiet Deum : qui autem studuerit intelligere, cogetur et credere. Primam instrumentis istis auctoritatem summa amfiquifas vindicat : deos vestros, ipsa templa, et oracula, et sacra, unius interim prophetae scrinium saeculis vincit, in quo videtur thesaurus collocafus totius Judaici sacramenti, et imde etiam mostri. De Hebræis voluminibus locutum fuisse Tertullianum hoc Apologetici

inimicorum codicibus proferuntur, A loco, nemo prudens ac sobrius inficiabitur.

B bræum correctis et emendatis

[ocr errors]

Si qui erunt tantis cervicibus, qui audeant ad suos sensus contorquere tam apertum antiquissimi scriptoris testimonium, facile ex ipso textu ordineque sermonis eorum pervicaciam revincere poterunt, qui controversias scribunt, vel disputationes prolixas instituunt. Nos æquis lectoribus, non litigiosis, hæc scripsisse contenti, ad alias pergemus probationes. Summam ex alio capite auctoritatem deducimus Hebræorum voluminum. Nam cum sanctorum Patrum celebratissimi Hilarius et Ambrosius exemplaribus secundum Hesemper adhæserint, ex eo nobis evidentissimum indicium præbent quanta fuerit apud illos dignitas Hebræorum codicum. Hanc in sancto Hilario venerationem erga fontem Hebræum observat Petrus noster Coutant, num. 19 et 20, admonitionis in Commentarium Psalmorum, sive in tractatus Hilarii super Psalumos. Is tametsi natam de mundi ætate controversiam ingredi forte nolens, omnem a se removet suspicionem opinionis præjudicatæ in gratiam Hebræorum voluminum, testisque accedit locuples ad declarationem sententiæ sancti Hilarii, quem nobis edidit. Sic igitur nonnulla loca Operum a se nuper editorum expendit : Quanti etiam fecerit (Hilarius) Psalmorum librum apud Græcos, secundum Hebræos emendatum, initio liffera 8, psal. cxviiI, fesfafum reliquit : ubi a praeconcepta. sententia, quam Latini codices confirmabam t, ac mommulli Graeci, ob umam illius auctoritafem discedit. In ejusdem libri emendatione, ut im totius psalmi cxviii explamatione, consemsit Ambrosius in eumdem locum. Utriusque verba ab illud Luciani martyris opus commode referes, de quo Euthymius testatur : omnibus editionibus visis, et cum Hebraica veritate diligentissime collatis, propriam edi

D tionem, nihil mancum, nihil habentem super

fluum, Christianis tradidit, etc. Ille cum ex hoc loco, quo librum secundum Hebræos ememdatum tanti ducit, tum ex alfero, quo Graecis codicibus, quia ex Hebræo fonte proximi snnt, aliquanto plus quam Lafinis aucforifafis esse immuit, suam de Hebræo fextu semfemfiam manifestam fecit. Neque vero fextus hujus simcerifafem arguit, sed famtum ab ejus ambiguifafe sibi cavendum monet. Imo si vcrba illius im psal. 11, num. 3, assequimur, libri Hebræi simul cum iis quos surrectionem Domini collati sunt, et cum fideliter constantes comperti essent, utriusque indissolubilis constituta est privilegio doctrinæ et ætatis auctoritas. Certe cum ibidem fatetur, Hebræis non necessarias fuisse Semiorum Septuaginta translationes, cumque mumero 4 Paulo Hebræo apud Hebræos Hebraeo textu ufi licuisse ostendit, aperte indicat, sese hunc corruptum mequaquam suspicari. Tantum abest ut depravatos putaret Hilarius codices Hebræorum, quin potius indissolubilem eis constituit auctoritatem, cum docet libros illos diligenti et religiosa custodia fuisse servatos, post passionem et resurrectionem Christi collatos cum versione LXX Interpretum, ac usu quotidiano celebratos, Hebræos inter et apostolum Paulum. Insignem adeo locum haud integrum recitasse vix mihi concederent lectores studiosi : quare totum affero, prout editus est a nostro Coustant ; Horum igitur translationes Hebræis tum lingua tantum sua utentibus mom erant necessariae. Ipsis famem omnibus diligenti et religiosa custodia observatis, quibus postea quam Dominus legem omnem sacramento et corporationis suae, et passionis, et resurrectionis impleverat, cum his libris, quos regi iidem franslatores ediderant, collatis, et fideliter consonantibus compertis, indissolubilis consfifufa est privilegio doctrinæ et ætatis auctoritas. Beafus ergo apostolus Paulus, secundum professionem suam Hebræus ex Hebræis (Philipp. iii, 5), etiam secundum Hebraicam cognitionem et fidem psalmum hunc primum esse dixit, translatorum distinctione mom usus : cui maximum hoc prædicandi ad Synagogae principes studium erat, ut Dominum nostrum Jesum Christum Dei Filium, matum; passum, resurgemtem, regnare in æternum ex doctrina legis ostenderet. Tenuit itaque humc modum, ut Hebræus ipse et Hebræis praedicans, Hebraeorum consuetudime uteretur. Bene monet supra dictus noster editor Hilarii, verba isthæc tractatus in II psalmum maxime favere Hebraico textui, illique concessam esse ab Hilario indubitatam auctoritatem ætatis atque doctrinæ. Sed cum eo consentire non possum, ubi existimat librorum sacrorum Canonem recemsifum fuisse ab Hilario juxta Hebraeos, mom juxfa usum Ecclesiæ suis temporibus receptum. Quippe usque ad ætatem hujus sancti Doctoris unus fuit usus Judæorum ac Christianorum in

Septuaginta Translatores ediderant, post re- A Scripturis canonicis recipiendis : ita ut non auctoritate divinorum voluminum. Et nisi me A vel Hæc sunt momina (Exod 1, 1).

plures in Canonem Veteris Testamenti admitterentur ab Ecclesiis Christi, quam viginti duo, qui in Judæorum Canone habebantur. Testes huic assertioni sunt Melitonis Sardensis Catalogus apud Eusebium libro iv Historiæ Ecclesiasticæ, capite 26; Origenes homilia 7 in Josue, Commentario in psalmum i, et apud eumdem Eusebium libro viii, capite 2ö ; Laodicenæ synodi canon 60 ; Synopsis vulgo Athanasii Alexandrini dicta, et ejusdem Epistola festiva ; Cyrillus Hierosolymitanus Catechesi 4 ; Gregorius Nazianzenus Carmine de libris Authenticis ; Amphilochius ad

B Seleucum de iisdem Scripturis, et alii bene

[ocr errors]

multi, quos hic non recenseo. Latinorum vero duo in primis, Hieronymus et Rufinus Aquileiensis, qui diserte testati sunt libros Sapientiae, Ecclesiastici, Judith, Tobiæ, et Machabæorum, legi quidem consuetos esse in ecclesia ad ædificationem plebis : non tamen inter canonicas Scripturas fuisse adhuc admissos. Consule Hieronymi Præfationem in libros Salomonis, ct Symbolum supra dicti Rufini. Præterea colligi potest ex ipsis Hilarii verbis librorum divinorum Canonem recensentis, de usu in Ecclesia recepto eum fuisse locutum. Nam cum addat, post recensitos viginti duos libros. Quibusdam autem visum est, additis Tobia et Judith, viginti quatuor libros secumdum numerum Græcarum litterarum commumerare, etc. ; perspicue ostendit Christianos in hac enumeratione esse intelligendos ; quis enim inter Circumcisos, librum Judith vel Tobiæ in sanctarum Scripturarum Canonem fertur admisisse ? Christiani igitur erant, et qui viginti duos tantum libros canonicos suscipiebant, et qui viginti quatuor connumerabant secundum numerum Græcarum litterarum. Hæ rationes tanti momenti ac ponderis mihi videntur, ut recedere me compulerint a superiori sodalis nostri sententia, quantumvis ejus in aliis studium probem. Verum inter amicos etiam et fratres nihil officit hæc opinionum diversi

tas. Quanta demum fuerit auctoritas Hebræo

rum codicum apud Hieronymum, Augustinum, Cassiodorum, Eucherium Lugdunensem, et cæteros posteriores Latinæ linguæ homines, superfluum esset hic adnotasse : quia neminem virorum studiosorum novi, qui non fateatur, prædictos Patres veritati hebraicæ primas partes semper tribuisse in

fallat opinio, satis superque res ipsa demonstrata est in opusculis nostris, quæ nuper edidi in defensionem Vulgatæ Latinæ, ac Hebraicæ veritatis. Huc non timemus amandare quoscunque delectat simplicis ac puræ veritatis aspectus, non mendaciorum fucata facies, sermonisque lenocinium. Præterea consuli velim quæ superius a nobis explicata leguntur prolegomeno secundo, num. 4 et ö. (Quoniam in illis apertissima est auctoritas qua gaudebant apud Gregorium Magnum, ac in Gallicanis Ecclesiis, sacri Hæbræi codices. At præsenti quæstiunculæ finem facientes, lectorem studiosum monemus, braicum conceptis verbis appellatum fuisse veritatem Hebraicam, tam ab auctoribus Graecis quam a Latinis Patribus. Sic 0rigenes loco supra citato. Procopius similiter, et

Euthymius Præfatione in Psalmos ; inter Latinos autem Hieronymus ubique arcem tenet veritatis Hebraicae ; Augustinus lib.

xviii de Civit. Dei, cap, 44, et Quæstionibus in Heptateuchum, de quibus antea dictum est ; Beda, Albinus, Joseph abbas ejus discipulus, Rabanus Maurus, Agobardus, Claudius Taurinensis Stephanus Civerciensis, et alii innumeri his recentiores.

Ledicitur, Vajicra ; apud Origenem, Oùxpâ, Vikra ; apud Hieronymum, Vajecra ; in Hebræo scriptum est NT>o. Id vero significat, Et vocavit (Levit. i, 1). Quartus Mosi liber, quem Numeros vocamus, incipit ab hoc verbo T>***, Vajedabber, et eodem modo vocatur ab Hebræis. Nam quod Origenes notavit in psalm. 1, de volumine Numerorum, non primam vocem spectat, sed potius argumentum in eo pertractatum (Num. I, xxvii passim), ut diximus in notis ad prologum Galeatum, col. 318. Quintus denique legis Mosaicæ liber dictus est Elle haddabarim, vel

viticus

[ocr errors]

in Hebræo enim istud habet initium, nb§ E*>tt, Elle haddebarim, id est, Haec sunt verba (Deut. I, 1). Hæc est prima pars Canonis Hebraicæ veritatis, qua Pentateucho Mosis constituitur. Secunda pars, sive secundus ordo librorum Canonis complectitur omnes prophetas, Priores scilicet, et Posteriores, uti vocantur a Judæis, E*:"w»5 E*x*=:, Neviim rischonim, et coiTis c*s*> Neviim ahharomim. Priores sunt quatuor, qui librorum Josue, Judicum, Samuelis, et Malachim, id est Regum, titulo prænotantur. Posteriores autem prophetæ

IV. Facilis est ac expedita partium singu- C quatuor itidem volumina constituunt, i Isaias. videsis jn scholiis ad prologum Galeatum. A samma (Dan. xii), quæ castitatis exemplum

larum Canonis expositio : quia tres ordines quibus constat, distincte et explicate ab Hieronymo descripti sunt in prologo Galeato Seripturarum, quem præmissit quatuor Regutn libris, ad quorum etiam frontem a nobis editus est. Ne actum tamen hic agere videamur, nonnulla de eodem Canone disseremus, quæ nondum disputationibus ventilata sunt, neque in notis, neque in prolegomenis nostris. In tres itaque partes omnis Scriptura a Judaeis divisa est, in Legem, in Prophetas, et in Hagiographa. Prima classis, sive primus ordo, qui n-tin Thora, id est Lex, ab eis dicitur, quinque libros Nosis continet, Genesim scilicet, Exodum, Leviticum, Numeros et Deuteronomium. Hi omnes a principiis suis nomina sortiuntur apud Judæos, ita ut Genesis vocetur Bresith, quia primum hujus libri vocabulum in textu Hebraico est novs-ti Beresith, quod significat, In principio (Gen. 1, 1). Similiter Exodum vocant Ellesmofh, sive où*)) sagú0, Vellesmoth, ut legit Origenes commentario in psalmum i. Nam primæ voces in libro Exodi istæ sunt nbss nt>v, Vellesmoth, quod interpretalur, Et haec nomina,

11 Jeremias, Iii Ezechiel, iv Duodecim Minores una simul. Octo igitur habet libros secunda classis in Canone Hebraicæ veritatis. lta tamen ut volumen Ruth unico volumine complexum sit cum Judicum libro, qui apud Hebræos E*>v, Sophtim, vel Juxta Origenem $to;£:;!, Sophetim, dictum est. Tertius ac ultimus ordo Hagiographa possidet, quæ ab Hebræis E*>*n> Kethuvim nuncupantur, id est, Scripta ; non quidem vulgaria, sed sancta et v-i-----, bervahh haccodesch, per Spiritum sanctum litteris consignata, hoc est, per immediatum afflatum sancti Spiritus. Consule Maimonidem in More Nevochim parte II, cap. 45. Hagiographa autem novem numerantur, Job, Psalmi, Proverbia, Ecclesiastes, Camficum camficorum, Daniel, Paralipomena, E;ras, et Esther. Apud Origenem liber Psalmorum inscribitur Σ£gvp 0.)}';*, Sepher thillim, et Proverbia prænotantur titulo M. a) 50, Mislofh. Quod ideo adnotamus, ne nos praetereat varians horum nominum lectio apud veteres; nam aliter leguntur apud Hieronymum, nempe Sephar fallim, et Masaloth, vel Masloth. Cætera Hujus divisionis Scripturæ sacræ in tres partes principaliores meminit Salvator noster Christus Dominus Luc. xxiv, 44 : Quoniam necesse est, inquit, impleri omnia, quæ scripta sunt in lege Moysi, et Prophetis, et Psalmis de me. Ubi Psalmi ponuntur pro omnibus hagiographis, quibus constituta est tertia classis librorum Canonis. In Psalmis namque major pars prophetiarum, ac manifestiora de Christo oracula prænuntia leguntur : ideo volumen Psalmorum nominavit Christus tanquam nobiliorem partem in ordine Hagiographorum. Alibi apud eumdem Lucam xvi, 46, duas tantum partes dicens : Lex et prophetae usque ad Joannem. Sicut ergo Psalmos hoc loco prætermissos conspicimus, ita nihil mirum sit, quod de serie Hagiographorum meminerit Christus unico tantum hujus ordinis volumine appellato. Notandum vero per synecdochen partem integram Scripturæ alibi positam esse pro uno libro ejusdem partis ; ut Joannis vi, 45, dicitur : Est scriptum in prophetis, cum tamen testimonium illud a Joanne recitatum in uno Isaiæ volumine, cap. liv, 13, scriptum reperiatur. Sed dicendo, in Prophetis, secundam classem librorum Canonis intelligit

præbebat ecclesiis Dei, ab isto abscissa est, et abjecta, atque posthabita. De cantico Hebræorum puerorum in camino ignis ardentis, similes habet querimonias: Trium puerorum hymnus (Dan. iii. 52-90), qui maxime diebus solemnibus in Ecclesia Dei cantatur, ab isto e loco suo penitus erasus est. Hanc Rufini imperitam reprehensionem non solum imitatus est scriptor nuperus ; sed calumniam calumniis cumulans, ausus fuit asserere Ecclesiam Christi castigasse Hieronymianam versionem, et eas Danielis partes restituisse in Canone, quas sensu Judaico et Rabbinico

nominavit, B spiritu Hieronymus absciderat. Illis ergo ac

similibus conviciis id reponit sanctus interpres : Quod autem refero, quid adversum Susammae historiam, et hymmum trium puerorum, et Belis draconis fabulas (Dan. xii, xiii, xiv), quæ im volumine Hebraico non habentur, Hebræi soleant dicere : qui me criminatur, stultum se sycophantam probat. Non enim quid ipse sentirem, sed quid illi contra mos dicere soleant, explicavi. Et infra : Quaeso te, amice dulcissime, qui tam curiosus es ut etiam somnia mea moveris, omniaque, quæ per tot annos absque metu futuræ scripsi calumniae, in accusationem vocas, ut respondeas, quo

evangelista: nempe partem illam quæ pro- C modo eorum Præfationes librorum mescias,

phetas continet. Idem occurit Actor. xiii, 40: Videte ergo me superveniat vobis quod dictum est in prophetis. Nam locus ibi citatus desumptus est e capite primo, vers ä, Habacuci, non ex omnibus prophetis. Verum in Prophetis dixit, quia attentus erat in eam partem scripturæ quæ omnes libros propheticos complectitur, vocaturque ordo prophetarum. Nihil de Josepho, Judæoruin vernaculo scriptore, vel ex Commentariis Masorethicis hic amplius adjiciemus ad probandam antiquam illam divisionem Scripturarum in tres partes præcipuas : sufficere enim credimus ea adduxisse, quæ auctoritatem a Christo et ab apostolis. Qui plura de hoc argumento poposcit, adeat Buxtorfios, Bonfrerum, et multos alios commentatores, qui præludia isagogica scriptitarunt ad sacrorum Bibliorum intelligentiam. V. Odium, quo Rufinus Hieronymum prosecutus est, persuasil aliquando illi calumniatori partes nonullas Scripturæ e volumine Danielis abscissas esse et abjectas a sanclo doctore. Sic enim criminatur Invect. ii in Hieronymum : Omnis illa historia de Su

quos accusas ? Quae quodam vaticinio futurae calumniæ responderunt, implentes proverbium : Prius antidotum, quam venenum. Certe ex ipsa præfatione in I)anielem de Hebræo Latine conversum, manifeste patet Rufinum ejusque hodiernos gregales non legisse prologos librorum quos in condemnationem vocant. Nonne ibi contestatur Hieronymus partes illas, quæ in Hæbræo non inveniuntur, a se fuisse subjectas cum signis obelorum ? Haec idcirco refero, inquit, ut difficultatem vobis Danielis ostemderem, qui apud Hebraeos nec Susammae habet historiam, nec

l1abent D hymnum trium puerorum, mec Belis draconis I)anielem. Audiant qua propter obtrectatores A vulgo dictus codex S. Mauri, notatus num.

fabulas (Ibid.), quas nos, quia in toto orbe dispersæ sunt, vero anteposito easque fugulante, subjecimus, me videremur apud imperitos magnam partem voluminis detruncasse. Hieronymo igitur animum Judaicum quisquis impingit, stultum se probat sycophantam, utpote qui nesciat sanctum Doctorem in sua Danielis Latina conversione, et hymno trium puerorum, et historiæ Susannæ proprium tribuisse locum, nihilque de illis partibus detruncasse, nec quidem Commentariis in illi doctissimum virum in causam suam eleganter descendentem proœmio jam laudatorum Commentariorum : Unde et mos ante annos plurimos cum verteremus Danielem has visiones obelo prænotavimus, significantes eas non haberi in Hebraico. Et miror quosdam μεμψεμοίρους indignari, mihi, quasi ego decurtaverim librum, etc. Ergo nunc cum Amasio suo Rufinum probent quidem μεμφόμοτροι abcissam et posthabitam esse historiam Susannæ ab Hieronymo, ideoque illi malo Ecclesiam Christi succurrisse, quando Vulgatam Latinam utendam tradidit fidelibus. illud observatum velim, hymnum trium puerorum, historiam Susannæ, et alteram Belis draconis, sumptam fuisse non ex LXX Interpretibus (qui recto judicio Ecclesiæ repudiati sunt in toto Danielis volumine), sed ex Theodotione, licet Ebionita et Semi-Judæo, quia hujus translatio veritati consona reperta est, cum illa quæ circumferebatur nomine LXX Translatorum, multum a veritate discordaret. Utque persuasum habeant omnes Ecclesiam catholicam per omnia adhærere Hieronymo in Latina Danielis editione, conferat qui voluerit, apud Carum thelogum,

variantes lectiones cantici Azariæ a versu 26 C Notandum est secundo

ad versum 45 (cap. III), ubi multa deprehendet diversa in editione veteri, ab iis quæ leguntur in Vulgata, ac in Canone Hebraicæ veritatis, a nobis edito. Præterea insertæ in tra textus Danielis adnotatiunculæ Hieronymi manifestissimum præbent argumentum, Ecclesiam Romanam non aliam sequi versionem in libro Danielis, quam illam Hieronymianam tum ex Hebræo, tum ex Theodotione expressam. Nunc signa obelorum quibus omnes illas partes deuterocanonicas prænotavit Hieronymus diligenter consideranda sunt in Danielis volumine. Nam primo sciendum, illa signa per scriptorum negligentiam e pluribus mss. libris esse subtracta. Quæ notariorum incuria vetus adeo est, ut illam his terve conqueratur Hieronymus epist. 135 : Quae signa, inquit, dum per scriptorum megligentiam a plerisque quasi superflua relinquumtur, magnus in legendo error cxoritur. Supersunt tamen aliquot codices, qui obelos retinent praenotatos tam in prioribus additamentis I)anielis, quam in appendicibus Estheris. Manuscriptus Regius Bibliorum sacrorum,

PATROL. XXVIII.

3ö61 et ccxxii, retinet diligenter omnia isthæc signa obelorum ac Hymnum trium puerorum in Danielis volumine. Similiter splendidissimum exemplar Colbertinæ bibliothecæ num. H, quod Carolo Calvo donarunt olim monachi S. Martini Turonensis, habet prænotatas illas virgulas eodem Danielis loco, et hoc quidem ad caput omnium linearum. Non sic Exemplaria Canonis Hebraicæ veritatis, ubi librariorum et notariorum incuria hujusmodi signa prætermissa sunt. Excipiendum tamen Regium exemplar, notatum 3564, quod non omnia obelorum signa prorsus abjecit,

Apud pios vero ac bene eruditos B quatuor enim, vel quinque habet adscripta

in capite, medio et fine columnarum, sub quibus comprehendi voluit lineas singulas harum partium Danielis. Quod spectat historiam Susannæ (Dan. xii) et Belis (Ibid. xiv), nullum usque in præsens codicem ms. invenire potui, in quo signa obelorum non fuerint omissa, quamvis Hieronymus expresse testatus sit, has visiones obelis praemotatas esse, ut lectoris admoneretur intentio, eas in Hebraico non haberi. Quare visiomes dictæ sint a veteribus scriptoribus illæ sectiones, quæ apud nos hodie Capita nominantur, commodius infra declaratur.

inæqualem esse obelorum formam non in diversis solum, sed in iisdem etiam mss. codicibus. Sic laudatus supra manuscriptus Colbertinus signa hæc in toto Hieronymi Psalterio scripta retinet cum duobus punctis, uno superiori, et inferiori altero, ad istum modum -; in additamentis autem Danielis et Esther, eamdem repræsentat virgulam +, transversam, sed absque ullo puncto. Regius quoque num. 3561 in Danielis Hymno obelum habet punctis ornatum -, at in fine Estheris solam exhibet virgulam jacentem — sine punctorum comitatu, quod imitatur Corbeiensis mss. codex num M. Cæteri

[merged small][merged small][ocr errors]
« PoprzedniaDalej »