Obrazy na stronie
PDF

Bene dicit Aposlolus, justitiam suam, quia jam non Dei est, sed ipsorum. Finis enim legis Christus, ad justitiam omni credenti. Talis est ille, qui Christum credidit, die qua credidit, qualis ille, qui universam legem implevit. Moyses enim scripsit: quoniam justitiam , quæ lege est. Moyses distinxit in Levitico inter utramque justitiam, fidei scilicet, atque factorum, quod altera operibiis, altera sola fidei credulitate accedente fiat. Item Apostolus ostendere volens differentiam justitiæ legis, ac fidei, testem vocat Moysen. Item docentem de justitia legis : Qui fecerit l.omo, vivet in ea. De justitia autem fidei : Ne dicas, inquit, in corde tuo : Quis ascendel in coelum : hoc est, ne dubites credere mandato, quod futurum est annuntiare Christum, qui venturus est dare tibi justitiam ex fide. Qui fecerit homo vivet in ea. Nemo enim illorum vivit, quia in hoc tempore nemo perfecit legem sine Christo : quia et hoc legis est, ut ipsi credatur. Quidam ex hoc loco putanl Judæos, præsentem tantum vitam ex legis operibus meruisse, quod verum non essej Domini verba declarant : qui, de vita interrogatus æterna, mandata legis opponit dicens : Si vis in vitam venire, scrva mandata. Unde intelligim.us, quod qui suo tempore legem servavit, vitam habuit æternam. Quæ autem ex fide es: justitia, sic dicit : Ne dixeris in corde tuo. Ille quidem secundum historiam de lege hoc dixit; sed Apostolus illud ad Christum aptat: quia lex nec in coelo fuit, nec in abysso.

A Dominus omnium : dives in omnes, qui invocant illum. Unus Dominus omnium, et abundans misericordia et salute habet unde largitur. Omnis enim quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit. Quomodo ergo invocabunt, in quem non crediderunt? In Joele. De gentibus objectio Jud:rorum, quod Deum in vocare non possunt. At;t quomodo credent ei, quem non audierunt ? Quomodo autem audient sine prædicante? Qi;omodo tero prædicabunt, nisi mittantur. Quia numquam ad illos prophetæ sunt missi. Sicut scriptum est : Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona! Istorum pedes pulcbri sunt, qui pacem annuntiant : illorum autem qui annuntiant sæculi cursum, turpes sunt atque B deformes. Sed non omnes obediunt Evangelio. Ergo si nec illi omnes obaudierunt, ad quos isti sunt missi : quanto minus isti, ad quos nemo est destinatus? Isaias enim dicit : Domine, quis credidit auditui nostro ? Quis credit, quod auditum a nobis, vel quod nos a te, ut aliis anni;ntiaremus, audivimus ? Ergo fides ex auditu : auditus autem per verbum Christi. Hic responsio Apostoli. Sed dico : Numquid non audierunt ? Et quidem. Etiam ante illos audisse confirmat. In omnem terram exivit somus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum. Vult hoc testimonium per allegoriam, vocibus intelligi Prophetarum. Sed dico : Numquid Israel non cognovit ? Gentes

Sive ideo illud semper jubet lex meditari, ut ibi C esse vocandas ad fidem.

Cliristum valeant invenire.
Quis ascendet in cælum, id est, Christum deducere :
aut quis descendet in abyssum : hoc est Christum a
mortuis revocare? Quia Christus Deus el homo est,
in eo quod Deus Verbum, qui cum in forma I)ei
erat, semetipsum exinanivit, formam servi accipiens,
factus est homo. Propterea dicit : Quis ascendet in
cœlum, hoc est Christum deducere. Deducere dici-
tur secundum formam Dei : reducere autem ex mor-
tuis, secundum formam servi.
Sed quid dicit Scriptura ? Prope est verbum in ore
tuo, et in corde tuo : hoc est verbum fidei, quod præ-
dicamus. In Deuteronomio, Novum scilicet Testa-
nientum.
Quia si confitearis in ore tuo Dominum Jesum : et
in corde tuo credideris, quod Deus illum suscitavit a
mortuis. Testimonium cordis esl oris confessio.
Salvus eris. A delictis præteritis cum futuris.
Corde enim creditur ad justitiam : ore autem con-
fessio fit ad sa!utem. Ergo si fides sufficit ad justi-
tiam, et confessio ad salutem, inter Judæum et
geniilem credentes nulla discretio est.
Dicit enim Scriptura : 0mnis qui credit in illum.
In Isaia. Non solum Judæus.
Non com[undetur. Nolite ergo vos illos confundere
de pristinis actibus, quos Scriptura dicit confundi
non posse.
Non enim est distimuclio Judæi et Graeci. Nam idem

Primus Moyses dicit. Ideo primus Moyses, quia omnes pene Prophetæ postea de gentium salute dixerunt.

Ego ad æmulationem vos adducam in non gentem insipientem, in iram vos mittam. ln cantico Deuteronomii. Antequam crediderunt Deum, non erant gentes Dei. Quasi ergo dicat, eos qui non sunt gens mea, vocabo : et credemt mihi ad vestram irritationem, ut quibus majores debuistis esse, gaudeatis aequari : sicut si quis habeat filium inobedientem, et ad corrigendt:m eum dimidium patrimonii sui det servo suo, ut tandem ille conversus gaudeat, vel si tanlum accipere mereatur. Sive non eramus gens : quia mortui eramus in peccalis.

Isaias autem audit, et dicit: Inventus sum a non quærentibus me. Gentibus quæ non Deum in lege , sed in illolo ignoranti requirebant.

Palam apparui his qui me non interrogabant. Nom Deum, sed dæmonia interrogabant, per augures, et arus; ices idolorum, atque astrologos.

' Ad Isarel autem dicit. Ipse quia talia gentibus iræ

promisit, Judæis ecce qualia comminatur, ut sciatis utrumque prædictum.

Tota die expandi. Toto tempore mirabilia vel plagas ostendit : et nec sic credere voluerunt.

Manus meas ad populum non credentem, sed contradicentem mihi. Extensio manuum allegorice signat CruC€tn,

CAPUT XI. Dico ergo : Numquid Deus repulit populum suum ? Absit. Quia satis illos humiliaverat : modo quasi bonus doctor consolatur eos, ne illos nimium exacerbare videretur. Non omnes, ait, repulit, nec semper, nisi quamdiu non credunt. Nam et ego Israelita sum. Si omnes repulisset, me non suscepisset. Eae semine Abraham, de tribu Benjamin. Non ex semine proselytorum. Non repulit Deus plebem suam, quam præscivit. lllam plebem non repulit, quam præscivit esse credituram. An nescitis in Elia, quid dicit Scriptura? In Regum libro, ubi scriptum est de Elia. ** Quemadmodum interpellat Deum adversum Israel. Gentibus superbiam tollit, ne glorientur quod ex Judæis paucissimi crediderunt, et ipsi soli remanserunt Deo. Domine, Prophetas tuos occiderunt : altaria tua suffoderunt, et ego relictus sum solus : et quærunt animam meam. Omnes Prophetæ illa tantummodo sciehant, quæ illis fuissent a Domino revelata. Unde et rex Jeremiam dubie interrogat: si in ea hora, qua 'cum illo loquebatur, apud eum sermo Domini haberetur. Sed et Elisæus dicit: quomodo hæc Dominus abscondit a me? Ita ergo et Klias hoc loco præter se esse alios, qui Deum colerent, ignoravit. Sed quid dicit illi divinum responsum? Reliqui mihi septem millia virorum. Si Prophetam tanti latuerunt, quanto magis vos nescitis, quam multi Judæorum, et salvati sunt, et salvandi. Qui non curvaverunt genua ante Baal. Non solum immolando idolis servitur, sed etiam delinquendo. Si enim Deus factis negatur, utique et dæmones honOrantur. Sic ergo et in hoc tempore. Sicut ergo tunc non omnes perierunt, ita et nunc aliquanti salvantur. Reliquiæ secundum electionem gratiæ Dei salvæ factæ sunt. Electio gratiæ, fides est; sicut opera, electio legis. Cæterum, quæ electio, ubi nulla diversitas meritorum? Si autem gratia, jam non ex operibus. Ne dicerent illi, de quibus Eliæ dicitur: Justi erant, isti vero peccatores: quomodo electi sunl? subjecit: quia et ipsi gratis salvati sunt sicut et gentes. Alioquin gratia jam non est gratia. Quia gratuitum munus appellatur. Quid ergo? Quod quærebat Israel, hoc non est consecutus. Ideo Israel totus non est consecutus justitiam, quia eam non ex fide quærebat, sed ex solis operibus legis se justificari putabat: cum maxime legis mandala contemneret. Unde a Salvatore arguuntur culicem liquantes, et canelum glutientes. Item propterea hoc dicit, quia Judæorum erant promissiones, per quas venturus erat Christus salvare eos a suis peccalis, sed quia venit, et non crediderunt: ideo dicit, Israel non est consecutus. E'ectioautem consecuta est. Qui per fidem eleclisunt.

A Cæteri vero excæcati sunt. Cæteri, per infidelita

D

tem excæcati sunt, sicut scriptum est: Nisi credideritis, non intelligetis. Sicut scriptum est: Dedit illis Deus spiritum compunctionis: oculos, ut non videant, et aures, ut non audiant. In Isaia. Ante hominem vita et mors, quod placuerit ei, dabitur illi : ne libertas scilicet tollatur arbitrii. Dei ergo dare, permittere est. Spiritum antem compunctionis, quem desiderabant. Semper enim verbis Dei fuerunt increduli: nam si voluissent habere spiritum fidei, accepissent. Sed et nunc Christiani, qui de resurrectione dubitant, et præmio ac gehenna, similem sibi spiritum quæsierunt. IIoc enim loco Propheta de infidelibus loquitur. Divina Scriptura hoc habet, ut cum unusquisque habeat libertatem faciendi bonum, vel malum, Deum dicat tradere, aut dare: propterea quia ipse est, qui dedit libertatem. Hæc enim facit ejus patientia: quia non statim peccantibus infert vindictam, nec bonis præmia. Usque in hodiernum diem. Usquequo convertantur: sicut de velamine cordis ad Corinthios dicit. Et David dixit : Fiat mensa eorum coram ipsis in laqueum, et in captionem, et in scandalum, et in retributionem illis. 0bscurentur oculi eorum ne videant: et dorsum eorum semper incurva. Aliter : semper incurva onera peccatorum, ut non dimittantur nisi crediderint : quia in passione Christi heati sunt, pascha comedentes. IIoc enim de illis prophetatur, qui Salvatorem aceto et felle potarunt : et tamen ipsis dicit Petrus : Et nunc scio, quia per ignorantiam fecistis hoc. Poenitemini ergo: et baptizetur unusquisque vestrum. Et ipse Paulus post modicum ait: Et illi, si non permanserint in incredulilate, inserentur: ut sciamus quia spiritus compunctionis facultatem illis non abstulit convertendi. Denique statim ipse solvit in sequentibus verbis. Iteim sacerdotes cum arbitrantur quod si Christum interfecerint, haberent semper mensam sacrificiorum et decimarum: facta est illis in laqueum. Perdiderunt enim templum, in quo vanam spem habuerunl, et nunc sunt inter gentes maledicti. Dico ergo : Numquid sic offenderunt ? Modo iterum partem revelat Judæorum. Ut caderent? Absit. Non penitus, et irremediabiliter ceciderunt. Sed illorum delictum, salus est gentibus, ut illos aemulentur. Usque adeo illos dilexit, ut propter salutem illorum gentes vocarentur, quo eas videntes ad regnum Dei admitti, vel sic facilius converterentur. Item quia dispensatio Dei ita fuit, ut per mortem

Christi, omne genus humanum salvaretur: sicut ipse

Dominus dicit: Cum exaltatus fuero, omnia ad me trabam : ideo dicit : Sed illorum delictum salus gentium. Dicens autem : Ut illos æmulentur, ostendit, quia nisi gentes Christo credidissent, reliquiæ illorum numquam salvatæ fuissent. i Quod si delictum illorum, divitiæ sunt mundi, et diminutio eorum, divitiæ gentium: quanto mngis plenifuit, ut sine operibus legis, vos illis faceret cohærere: et si pauci eorum credentes, omnes vos ad salutem vocarunt: quanto magis si omnes crediderunt, prodesse poterant vobis per doctrinam. Vobis enim dico gentibus. Vult ostendere, se ad Judæorum salutem magnopere festinare. Quamdiu quidem ego sum gentium Apostolus, ministerium meum honorificabo. Quamdiu fuero in corpore constitutus, honorificabo ministerium nostrum: dum exemplo meo, plures eorum salvare contendo. Si quo modo ad æmulandum provocem carnem meam. Ut omni modo talem me exhibeam, ut me desiderent imitari. Et salvos [aciam aliquos ex illis. Vel aliquantos, quia nolunl omnes. Si enim amissio eorum, reconciliatio est mundi. Repetit, quod dixerat superius. Quæ assumptio, nisi vita ex mortuis? Unde gentibus assumptio, nisi ex illorum viverent morte? Ex Judæis mortuis Christus, vel Apostoli vita fuerunt gentibus. Sive si quos inde liberavero, ad vestram proficient vitam. Item hoc dicit: quoniam sicut gentes per fidem assumptæ sunt, ita etiam Judæi, si crediderint, ex mortuis ad vitam transibunt.

tudo eorum? Si delictum eorum tantum vobis pro- A Tu autem fide stas. Non enim Deus personam Donec plenitudo gentium intraret, et sic omnis Is- A indigerent: ut omnibus de falsa jactantia operum,

Quod si delibatio sancta est, et massa. Si illi, qui.

pauci ex eis crediderunt, sancti sunt, et omnes si credant. Ilic primitias, Christum dicit, massam autem, populum Hebræorum, a quibusChristus secundum carnem est. 'Et si radiae sancta, et rami. Radix partriarchæ: rami Apostoli: hoc est, et primi, et novissimi sancti ex ipsis sunt. Item hoc loco radicem Abraham significat: quoniam propter fidem, pater multarum gentium vocatur. Ramos vero posteros ejus, fidem similiter retinentes. Quod si aliqui ex ramis fracti sunt. Non propter te fracti sunt, sed propter illos tu insertus es, quia illi fracti sunt. Tu autem cum oleaster esses, insertus es in illis. Olea qnidem, sed inculta atque silvestris. Item hoc loco contra naturam gentilem populum insiium dicit radice, hoc est, in fide patriarcharum: et non secundum naturam arborum quasi in insertum, proprii generis fructum ferre, sed bonitatem radicis sequi, n quam insertus es. Et socius radicis et pinguedinis olivæ factus es. Radicis, patrum: pinguedinis, Christi. Noli gloriari adversus ramos. Quod si gloriaris, non tu radicem portas, sed radix te. Noli de illorum perditione gaudere: alioquin audies quod non illi per te stant, sed tu per illos. Nec tu illis vitam præstas, sed illi tibi. Dicis ergo: Fracti sunt rami, ut ego inserar. Bene propter incredulitatem fracti sunt. Tu dicis ideo illos fractos, ut tu inseraris: Videamus si propterea, et non magis propter incredulitatein suam ceciderunt.

tuam acciperet, et illos sine causa projiceret. Noli altum sapere, sed time. Quidam hunc locum non intelligentes, nec attendentes causam, vel personas, de qua et de quibus loquitur Apostolus, putant hic sapientiam esse prohibitam. Quod si ita est, secundum illos, invenietur sibi ipse contrarius, qui hic vetat, quod alibi, ut Ephesii et caeteri accipiant, magnis supplicationibus ad Dominum deprecatur. Noli ergo altum sapere, hoc est, noli contra eos esse superbus. Si enim Deus naturalibus ramis non pepercit, ne forte nec tibi parcat. Si illis non pepercit, propter incredulitatem, qui ex radice sancta sunt: multo minus tibi, si peccaveris. Vide ergo bonitatem, et severitatem Dei. Contra eos, qui alium Deum justum, alium asserunt bonum. Et contra eos, qui negant Deum in peccantibus vindicare. In eos quidem qui ceciderunt, severitatem : in te autem bonitatem Dei. Quia et illi juste fracti sunt, et tu clementer insertus es. Si permanseris in bonitate. In fide, quæ tibi Dei bonitate collata est. Alioquin, et tu excideris. Sed et illi, si non permanserint in incredulitate, inserentur. Sin vero, et tu severitatem senties, et illi bonitatem. Potens est enim Deus iterum inserere illos. Apud homines quidem impossibile est, aridos surculos reformare : apud Deum omnia possibilia et facilia sunt. Nam et si tu ex naturali excisus oleastro. Quia jam olim patres eorum, naturalem legem obliti, degeneraverant a natura, et per successiones peccandi, consuetudine permanente, quasi naturaliter amari et infructuosi esse coeperunt. Item hoc loco contra naturam gentilem populum insitum dicit in radice : hoc est, in fide patriarcharum, et non secundum naturam arborum quasi insertum, proprii generis fructum ferre, sed bonitatcm radicis sequi, in quam insertus est. Et contra naturam insertus es in bomam olivam : quanto magis hi qui secundum naturam inserentur suæ olivæ ? Contra naturam est, olivæ inserere oleastrum, quia magis ramus solet vim radicis imitari quam radix ramorum in suam vertere qualitatem. Nolo enim vos ignorare, fratres. Hoc totum contra illos, ne superbiant gentes. Mysterium hoc. Arcanum, quod hominibus ignotum est, quare salvatæ sunt gentes: quia occasi0nem eis salutis etiam cæcitas praestiterit Israel. Ut non sitis vobismetipsis sapientes. Ne secundum humanam sapientiam dicatis: Nos Deus elegit, et illos abjecit. Quia cæcitas ex parte contigit Israel. In tantum Israel et delicta, et perfidia occuparunt, ut veniret tempus, quo gentes omnes admitterentur ad vitam, et ita omnis Israel per fidem solain salvaretur: quonodo gentium plenitudo vita æquales essent in Christo, quia inæquales fuerant in delictis.

rael salvus fieret. Tamdiu permansit, donec gentes salvatæ videreiit, quod omnes vocati sunt ad salutem : sive ex Juda, et Israel, et lege scilicet. ltem lioc ostendit, quoniam intrante in fidem Christi gentium supplemento, tunc zelo, et aemulatione permoii reliqui populi Judaeorum, credentes in Christo, salvi fiant. Præponit autem interdum Apostolus gentes populo IHe. bræorum in fide, ea ratione, quoniam ctiamsi aliquanii ex illis Christo crediderant : tamen legis Mosaicæ adhuc praecepta servabant. Unde et ipsi postea exemplo gentiuum , Christianam fidem integre custodire cœ, erunt. Non enim pro multitudine, plenitudinem dicit : sed quia repleti sunt a Domino nostro: sicut ct ipse ait Paulus de credentil)us. Et ipsum dedit caput super omnem Ecclesiam, quæ est corpus ipsius: plenitudo ejus qui omnia in omnibus adimplet. Sicut scriptum est : Veniet ex Sion, qui eripiat, et avertat impietatem ab Jacob. Quidam hæc omnia futura existimant. Quibus respondenlum est : Ergo et hoc testimonium : Weniet ex Sion qui cripiat lsrael, adhuc futurum est, ut rursum Christus adveniat liberare, et a Deo pro tempore excaecati sunt, et non semetipsis quid de illis, quomodo pereunt non credentes. Et hoc illis a me Testamentum, cum abstulero peccata eorum. Testamentum novum, quod promisit : quod nonnisi novi, abolitis peccatis, accipient. Secundum Evangelium quidem inimici, prop:er vos. Inimici mihi sunt, propter quæ vobis prædico, Christum prohibentes, non gentibus loqui, ut salvæ fiant. Secundum electionem autem charissimi, propter patres. Si autem credant, charissimi sunt : dupliciter commendati. Sine pœnitentia enim sunt dona, et vocatio Dei. Si crediderint, non illis poterunt impu ari peccata, quia Dominum non pœnitet Abrahæ semen promisisse. Sive illi sine afflictione pœnitentiæ, si crediderint, salvabuntur. Sicut enim aliquando et vos non credidistis Deo. Quando adhuc illi credel)ant. Nunc autcm misericordiam consecuti estis, propler incredulitatem illorum. Non vestro merito. Ita et isti nunc non crediderunt in vestram misericordiam. Misericordia gentium, Christus est. Ut et ipsi misericordiam consequantur. In tantum non crediderunt, ut et ipsi operibus suis non justificentur, sed misericordia, sicut et vos. Conclusit enim Deus omnia in incredulitate. Non vi conclusit, seul ratione conclusit, quos invenit in incredulitate : hoc est, Judæos omnes et gentes hic conclusit, quia ante Juda:i peccatores tantum erant, non eliam perfidi : postquam autem Christum non crediderunt, gentibus sunt æquales, et omnes similiter misericordiam consequuntur. Ut omnium misereatur. Ilac de causa. 0 altitudo divitiarum sapientiæ et scientiæ Dei ! Laudal sapientiam Dei, qui tamdiu exspectavit secundum præscientiam, donec omnes misericordiam

[ocr errors]

gloria tolleretur. Quam incomprehensibilia sunt judicia ejus, et investigibiles viæ ejus. Judicia Dei abyssus uiulta. Aliqui enim comprehendere non possunl. Quis enim cognovit semsum Domini? Ante nem0 cogi.ovit : nam in præsenli ipse Paulus utique sciébat, qui aliis ostendebat. Nos autem sensum Domini Jiabemus. Sive legem ipsius per se nemo cognovit: et nemo peculiari Deo confabulationc instructus, d0ctrina non indiget legis. * Aut quis consiliarius ejus fuit ? Ut ejus noverit Sacramenta. Aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei? Quis prior fecit aliquid boni, et non Dei misericordiam glorificet, sed suo se merito recepisse glorietur? Quoniam ex ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia, Ab ipso omnis creatura accepit initium, et per ipsum regitur, et in ipso omnia concluduntur, uec ipse continctur ab ullo. Ipsi homor et gloria in sæcula sæc:tlorum. Amen. Ipse solus glorificandus est : cujus est etiam quod sumus, et vivimus, ac moveinur. Simul ctiam conlra Ari , nos facit hic locus, cum dicitur : Deus id esse ex quo omnia, et per quem omnia facta esse monstrantur : si quidem omnia per Werbum in principo facta, Evangelista signavit. Et quod de Filio Evangelista testatur, hoc Aposlolus, per unitatis mysterium, de Patre intelligendum edocet credendum.

CAPUT XII.

0bsecro itaque vos, fratres. Quia de sensu Domini dixerat : modo dicit, quales se exhibere debeant, ut scnsum Domini habere mereantur. IIuc usque de dogmatibus dicit : luinc jam inoralia docet. Per misem icordiam Dei. Qua magis nihil est, pcr quam liberati sumus. Ut exhibeatis corpora vestra. Quanto magis animam, non animalium, sicut in lege : quæ tamen licet in figura fuerint, immaculata offerebantur, et viva. Hostiam viventem, sanctam. Iloc est, castam, et alienam ab omni morte peccati. Deo placentem. Domino, non hominibus taiilum placete, sive lalis ei placet hostia. Rationabile obsequium vestrum. Omne opus bonum tunc placet Deo, si rationabiliter fiat. Nam mercede privatur, ut puta si quis hominuni causa jejunat, honum obsequium insipienter facit: ita et de omnibus adjacentibus sentiendum est. Et nolite conformari huic sæculo, sed reformamini in movitate sensus vestri. No!ite similes esse filiis mundi, qui facti estis filii Dei, sed renovate sensum vestrum, per quem regitur corpus, et omnia membra diriguntur, ut etiam corporis actus novi fiant : quo possitis voluntateim Dei, et sensum ejus agnoscere. lIæc enim nonnisi novo sensui revelantur. Ut probetis quæ sit voluntas Dei bona, et beneplacens, et perfecta. Hoc est, quod bonum sii, et melius, ct optimum.

Dico enim per gratiam, quæ data est mihi. Prohibet A tristem sine dubio odit : quia melius est verbum bo

usum human;e sapientiæ, quæ præter legem est : non sensu propr:o loqui se dicit, sed auctoritate gratiae Dei. 0mnibus qui sunt inter vos. Qui sunt sacerdotes, sive doctores : quorum cæteri exemplum sequuntur. Non plus sapere quam oportet sapere, sed sapere ad sobrietatem. Plus vult sapere, qui illa scrutatur, quæ lex non dicit. Unde et Salomon ait : Altiora te ne quæsieris, et majora te me scruteris : sed quæ præcepit tibi Deus, illa cogita semper. Et unicuique sicut Deus divisit. Notandum, quod Deum dicat Spiritum sanctum, quomodo ad CorinIlis ait, dona dividere singulis prout vult. Mensuram fidei. Mensura fidei, virtutis intelligenda est gralia, quam uonnisi fideles accipiunt. Sicut enim in uno corpore multa membra habemus : omnia autem membra non eumdem actum habent : ita m ulti unum corpus sumus in Christo. Per comparationem corporis eos ad concordiam colhortatur, ne vel liinc moveantur, quia dona accepere diversa : non enim poterant omnia habere singuli, ne superbirent nullius egentes: nec omnes eadem, ut corporis Christi similitudo in nobis monstretur. Item quod dicit in uno corpore multa membra propter diversitatem officiorum dicit. Non enim potest oculus audire, nec auris videre, et sic c;t tera intelligenda. Singuli autem alter alterius membra. Ut præsta:ido alterutrum, quod habemus, magis ac magis charitas in nobis confirinetur.

Habentes autem donationes secundum gratiam, quæ C

data est nolis differentes : Doi,um non ex nostro, sed ex domanuis arbitrio pendet. Et omnibus quidem credentibus gloria promittitur in futuro : sed qui tam mundum cor habuerit, ut hoc mereatur, grati am virtutum accipit ctiam in præsenti. Sire prophetiam, secundum rationem fidei. Fidei, non legis : sive quia fides illa meretur. Unusquisque enim tantum accipit, quantum credit. Item secundum fidem, quae unicuique a Deo data est atque c0iucesS:a. Sire ministerium, in minis'rando. Ministerium, sacerdotalis, vel diaconatus oflicii. Sire qui docet, in doctrina. Qni exhortatur, in erhortando. Qui docet, major est eo qui exhortatur. Exhorta i enim pro viribtis suis possunt etiani mimus periti. Notandum sane quod tertio tantum posuerit, sive : quod quare fecerit, spiritualis debet lector agnoscere. Qui tribuit in simplicitate. Omnibus simpliciter largitur : cunctos credens bonos esse, et indigere quæ petunt. Qui præest in sollicitudine. Qui præest Ecclesiae, vel fratribus, debet esse sollicitus : Qui miseretur in hilaritate. Maxiine cirea ægrotos misericordiam exhibendo, sive misericordiæ titulus generalis est, qui circa omnes placido exhibendus est animo. Hilarem enim datorem diligit Deus: et

ntum, super datum optimum. Dilectio : ine simulatione. 0dientes malum, adhærentes bomo. Tota puritas debet esse in Christianis, sicut Deus pura lex est. Fingere enim, servorum est. Et diligamus non lingua tantum, sed opere et veritale. Ita ut etiam, si necesse fuerit, pro invicem Immoi'ia in tr. Charitatem fraternitatis invicem diligentes. Ita vos di'igite, quasi ex una matre generati. Honore invicem prævenientes. IIoc si semper servaremus, et charitatem, et patientiam teneremus, sicut alibi ait : Alter alterutrum majorem æstimaiites. Si enim nos omnibus minores judicaremus, nec ultro alicui injuriam faceremus, nec illatam nobis

B graviter depularemus.

Sollicitudine non pigri. Ne per sollicitudinem sæculi, pigri in Dei opere efficiamini et inertes. Spiritu [erventes. Quia frigidos Dominus non amat, et in tepidis nauseal. Tunc p'ane spiritu fervemus, si sæculo frigidi sumus. Domino servientes. Non sæculo, neque vitio, sed Deo. Spe gaudentes. Spe non præsenti. Spes enim quæ videtur, non est spes. In tribulatione patientes. Propter gaudium spei futuræ, omnia sustinete : sicut ait : Omne gaudium existimate. 0rationi instantes. Instantia orationis nobis præstat auxilium in adversis. Necessitatibus sanctorum communicantes. Ministrate eis, qui propter Christum , sua omnia contemmentes, alienis ad tempus indigeut ministeriis. Quidam codices l;abent : Memoriis sanctorum communicantes, quod ita intelligitur, quod meminerint, in qualibus sancti, vel quibus operibus promeruerint De:im : ut participes eorum fiant imitantes semper. Denique sequitur : Hospitalitatem sectantes. Quia et hoc sancti fecerunt : sicut Abraham, sicut Loth, qui etiain invitos hospites detinebant. De qua dicitur : Per hanc enim quidam Deo placuerunt, angelis hospitio receptis. Benedicite persequentibus vos : bene{icite, et nolite maledicere. Ne putaremus utrumque nos facere debere. Ait enim et beatus Petrus : Neque maledicium pro maledicto, sed econtrario benedicentes. Gaudere cum gaudentibus : flere cum flentibus. Ut si quid patitur unum membrum, compatiantur ommia membra. Sicut Job ait : Si non ingemui, vel lacrymatus sum, cum viderem homines in necessitate. Et Dominus fletibus Mariae ad fletum provocatur, ut nobis daret exemplum. Nec enim pro Lazaro, quem erat suscitaturus, flevisse credendus est : nec propter incredulitatem illorum, qui ei sæpe non crediderum mirabilia facienti. Nos autem jam perverso modo flemus cum gaudentibus, et gaudemus cum flentil)us. Si quis enim laudatus fuerit, conui tamur: si quis ceciderit, exsultamus. Unde ostendimus nos qui talia facimus, de corpore Christi non

« PoprzedniaDalej »