Obrazy na stronie
PDF

ceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introeuntes suffocant verbum : et sine fructu efficitur. Et

hi sunt, qui super terram bonam seminati sunt : qui au

diunt verbum: et suscipiunt, et fructificant unum trice.
simum, unum sexagesimum, et unum centesimum. Ut lo-
cusdocendi indicet auditoresamarosfuisse ac instabi-
les. Etideo in parabolis loquitür eis, ut reqüirerent
quodnon intelligerent:etper apostolos, quós cofitem-
ptos habebant, discerent mysterium regni, quod ipsi
non habebant. Mare mundum istum debere suscipi, fre-
quenti lectione jam notum est : quod et gustu ama-
rum est, et vitiorum fluctibus inquietüm est. Sed
ab ipso Domino eripi potuissent, qui amara mutât
in dulcedinem, tristia vertit in gaudium : et ægritn-
dines detestabiles, in salutem. Parabola est natura
discrepantium rerum sub alia similitudine facta com-
paratio, more providentiæ suæ, ut qui coelestia ca-
pere non poterant, per similitudines terrenas, au-
dita percipere poluissent. IIa;z6o)i Græco vocabulo
dicitur similitudo, quando illud, quod intelligi volu-
-mus, per comparationes aliquas indicamus : sit enim
ferreum quempiam dicimus, quando durum ac fortem
desideramus intelligi : cum velocem, ventis ant avi-
bus comparamus. Quod in trigesimo, et sexagesimo,
et centesimo fructu continetur : hoc est, Lege, et
Prophelia, et Evangelio : quod in ore triuin testium
mysteriüm regni in monte ostensum, id èst, Moysi,
Et Eliæ, et Jesu consistat.
Et dicebat illis : Numquid venit lucerna, ut sub
modio ponatur, aut sub lecto ? nonne ut super cande-

A militudines terrenas plerumque coelestia sacramenta
monstrare : sicut totum corpns constat Evangelio.
rum. Regnum Dei, Ecclesia est, quæ regitur a Deo,
et ipsa regit homines : et contrarias virtutes et vitia
calcat: ut est centurio habens snb se milites. Homo
jactáns sehéh , filius hominis est: semen, verbum
vit£ : terra, còrdâ humana. Dormitatio hóminis,
mors est Salvatoris. Exsurgit semen nocte et die.
Post somnum Christi, numerus credentium per ad-
versa, et prospera magis magisque germinabat in
fide: et crevit in opere, dum nescit ille. Tropica est
ista lociilio : et in Scripturis divinis creberrima
consuetudine seminatur, id est, nescire nos fecit,
quis fructum in finem afferat, dum dicit: qui perse-
veraverit usque in finem, ipse salvabitur. Ultro enim
B terra fructificat, dum vo!untatem nostram Deus ex-
spectat, dicens : Si vis perveniré ad vitam, serva
mahdatâ. Primiiim herbam : id est, timorem. lni-
tium enini sapientiae timor Domini. Deinde spicam:
id est, pœnitentiam lacrymosam. Deinde plenum
fructum in spica, id est charitatem. Plenitudo enim
legis, charitas est. -
Et cum ex se produxerit fructus, statim fiiitlit fal-
cem, quoniam adest messis. Et dicebat : Cui assimil-
bimus regnum Dei : aut cui parabolæ comparabimus
illud? Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fue-
rit in terra, hinus est omnibus seminibus, quæ sunt in
terra : et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus
omnibus oleribus: et facit ramos magnos, ita ut possint sub
umbra ejus aves cæli habitare. Et talibus multis parabolis

labrum ponatur? Non est enim aliquid absconditum , C loquebatur eis verbum, prout poterant aùdire : sine pa

quod non manifestetur, nec factum est occultùm, quod mon veniat in palam. Si quis hab.t aures audiendi, audiat. Et dicebat illis: Videte, quid audiatis. 1n qua \mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis. Qui enim habet, dabitur illi; et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo. Lucerna verbum est de tribus seniiiiibus. Modius autem tegens, auditus est inobedientium. Candelabrum, apostoli sunt, quos illuminavit verbum Domini absconditum et occultum. Parabola utriusque seminis est. ln palam vero venit, dum a Domino tractatur. Et dicebat: In qua mensura, mensi fueritis, remetietur vobis. Etenim secnndum mensurami fidei, unicuique dividitur intelligentia mysteriorum : et adjicietur, dum scientiæ .

rabola autem non !oquebatur eis. Falx, est mors, ve!
judicium, quod secat omnia: quoniam adest messis,
id est, consummatio sæculi : in qua justi gaudebunt,
qui in Iacrymis seminaverunt. Quod semen iterum
similat grano sinapis, quod minimum in timore est,
imagnum autem in charitate, quæ est major omnibus
oleribus: quia Deus charitas est. Et, Omnis caro
fenum. Et, Qui infirmus est, olera manducet. Et
fert ramos miséricordiæ et compassionis. Cujus suh
umbra pauperes Chrisli, qui sunt coeli animalia, de-
lectantur liabitare.
Seorsum autem discipulis suis disserebat omnia. E
ait illis in die illa, cum sero esset factum : transeamus
contra. Et dimittentes turbam, assumunt eum , ita mi

etiam adjicientur virtutes. Qui enim habet, dabitur D erat in navi: et aliæ naves erant cum illo. Et facta csl

ei : id est, qui habet fidem, habebit virtutem : et qui
habet opus verbi, habebit intelligentiam mysterii.
Et qui non habet e contra fideiii, deficit virtute, et
qui non habet opus verbi, ejns intelligentia caret. Et
qui non intelligit, jam auditum perdidit, ac si mon
audisset.
Et dicebat: Sic est regnum Dei, quemadmodum si
homo jaciat sementem in terram, et dormiat, et eaesur-
gat nocte et die, et semen germinet et increscat dum
nescit ille. Ultro enim terra fructificat, primum herbam,
deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica. Et
hanc parabolaum praedictis consequentein proprie
suinpsit Mlarcus. Scripturas novimus divimas, per si-

procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis. llli enim digni erant audire mysteria in penetrali intimo sapientiæ : qui remotis c0gitationum malarum tumultibus, in solitudine virtulum permaneb;mt. Sapientia enim est in tempore olii. Dehinc ad mare veniunt, et fluctibus uurbantur.

Et erat ipse in puppi super cervical dormiens: et ercitant eum, et dicunt illi : Magister, non ad te pertinet, quia perimus? Et comminatus est vento, et dixit mari : Tace, obmutesce. Et cessavit ventus, et facta est tranquillitas magna, et ait illis : Quid timidi estis? Necdum habetis fidem. Et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum : Quis, putas, est iste, quia veri

tus et mare obediunt ei ? Puppis mortuis pellibus vivos continet, et fluctus arcet, et ligno solidatur , id

est, cruce et morte Domini, Ecclesia salvalur. Cer

vical, corpus Domini est : cui divinitas sicut caput inclinala est. Puppis, initium Ecclesiæ est : in qua Dominus dormit morte corporali : Quia numquam dormiet, qui custodit Israel. Comminatur vento et mari, ut taceat, de quo dicitur: Tu dominaris pote. stati maris, et reliqua. Wenius et mare, dæmones et persecutores sunt : quibus dicit, tace : quandò compescit edicta regum iniquorum, ut voluerit: quia non est hominis, ut dirigat gressus suos. Tranquillitas magna, pax Ecclesiæ est post pressuram , sive theoria, post actualem vitam. CAPUT V.

Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasemorum. Et ereunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo, qui domicilium habebat in monumentis. Et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare: quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, disrupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare. Et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat clamans, et concidens se lapidibus. Videns autem Jesum a tonge, cucurrit el adoravit eum, et clamans voce magna dirit : Quid mihi et libi, Jesu, Fili Dei altissimi ? Adjuro te per Deum, ne me torqueas: Dicebat enim illi: Exi, spiritus immunde, ab homine. Et interrogabat eum: Quod tibi nomen est ? Sextà virtute sanatur, qui in monumentis domicilium habebat : nec catenis ligatns, nee compedibus. Nemo enim domare eum poterat. In montibus et in monumentis erat clamans, et concidens se lapidibus. Hic est desperatissimus gentium populus, quem enumerat Apostolus: Superbus, elatus, immundus, sanguinarius, idololalra , ignominiosus, nec in lege naturæ, nec Dei, nec humano timore alligatus.

Et dicit ei: Legio mihi nomen est, quia multi sumus. Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret exlra regionem. Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus pascens. Et deprecabantur eum spiritus, dicentes : Mitte nos in porcos, ut in eos introeamus. Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi , introierunt in porcos, et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari. Qui autem pascebant eos, fugerunt et nuntiaverunt in civitatem, et in agros. Et egressi sunt videre, quid esset facti : et veniunt ad Jesum, et vident illum, qui a dæmonio vexabatur, sedentem vestitum et sane mentis, et timuerunt. Et narraverunt illis, qui viderant qualiter factum esset ei, qui dæmonium habuerat, de porcis. Et rogare cœperunt eum, ut discederet de finibus eorum. Cumque ascenderet navim, cæpit illum deprecari, qui a dæmonio veratus fuerat, ut esset cum illo. Jesus autem non admisit eum, sed ait illi : Vade inídomum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui. Et abiit, et caesit praedicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus, et vmnes mirabantur. Et cum transcendisset Jesus in

A navi rursus trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare : et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum, procidit ad pedes ejus, et deprecabatur eum multum, dicens : Quoniam filiâ mea in extremis est, veni, impone manus super eam, ut salva sit, et vivat. Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa : et comprimebant eum. Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim, et fuerat multa perpessa a compluribus medicis, et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat : cum audisset de Jesu. Legio, id est, decem millia, quæ cadunt ad dexteram Patris, quæ est Christus. Cui dæmonio grex porcorum creditur: cui nihil est utile, nisi ut simul in abysso, id est, in inferno, sine respectu misericordiæ suffocetur, per B impetum immaturæ mortis : a quibus fugiunt multi, qui pascebant eos. Flagellato etenim stulto, sapiens prudentior fit. Et rogant Jesum, ut exeat a finibus eorum : ut ait Petrus: Exi a me, Domine , quoniam immundus sum : Ne tangant arcam Dei , ut Oza, Homo sanatus mittitur in donum suam, et prædicat in Decapoli: dum a Romano nunc regno, Judæi convertuntur, qui in littera tantum pendent decalogi. Post hæc venit Jairus archisynagogus, quia cum intraverit plenitudo gentium, tunc omnis Israel salvus fiet. Jairus, sive illuminans, sive illuminatus, interpretatur, id est, Judaicus popnlus umbra litteræ deposita, spiritu illustratus et illuminatus: procidens ad pedes Verbi, id est, ad incarnationem Jesu se humilians, rogat pro filia. Qui sibi vivit, alios vivere C facit. Abraham et Moyses et Samuel rogant pro plebe mortua, et sequitur Jesus preces eorum. Septima virtute suscitatur mortua. Sed inter viam tangit fimbriam retro mulier sanguinaria : quæ profligatam cum, salute perdidit in medicos nihil proficientes, substantiam. Septimo die requievit Deus ab omnibus operibus suis. Quando suscitatur mortua inlus, et semiviva cum turbis. Fluxus sanguinis sterilitatem facit : unde dicitur ad Ecclesiam gentium: Lætare, sterilis, quæ non paris. Venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus. Dicebat enim : quia si vel vestimentum ejus teligero, salva ero. Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus, et sensit corpore, quia sanata esset a plaga. Et statim Jesus in semetipso cngnoscens virtutem, quæ exierat de D illo, conversus ad turbam aiebat : Quis tetigit vestimenta mea ? Et dicebant ei discipuli sui : Vides turbam comprimentem te, et dicis, quis me tetigit ? Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat. Mulier vero timens, et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum , et dixit ei omnem veritatem. Ille autem dirit ei : Filia, fides tua te salvam fecit , vade in pace : et esto sana a plaga tua. Adhuc eo loquente veniunt ad archisynagogum, dicentes : quia filia tua mortua est, quid ultra veras magistrum ? Jesus autem audito verbo, quod dicebatur, ait archisynagogo : Noli timere , tantummodo crede. Et non admisit quemquam se sequi, nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fralrem Jac. *i. Et veniunt in domum ar

chisynagogi : et vidit tumultum, et flentes, et ejulanles multum, et ingressus ait illis : Quid turbamini et ploratis? puella non est mortua, sed dormit. Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus, assumit patrem et matrem puellæ, et qui secum erant : et ingrediumtur ubi puella erat jacens , et tenens manum puellæ , ait illi : Talitha cumi, quod est interpretatum, puella, tibi dico, surge. Et confestim surrexit puella, et ambulabat. Erat autem annorum duodecim, et obstupuerunt stupore magno. Et præcepit illis vehementer , ut

nemo id sciret : et dixit dari illi manducare. Id est,

post resurrectionem. Fimbriam tangit, ac si cymbala et mala punica , quæ penderit de extremis oris tunicæ summi sacerdotis. Cymbalum, confessionem: malum punicum, martyrii voluntatem, et virtutum candorem, sive unitatem significat. Ad puellam dicitur : Talitha cumi, id est, puella, surge. Archisynagogo dicitur : Filia tua mortua est. Jesus autem dixit : Non est mortua, sed dormit. Utrumque est : mortua est vobis, mihi dormit. Annorum duodecim erat puella, et annis duodecim erat mulier perpessa. Peccata non credentium, apparent in initio fidei credentium. Unde dicitur : Credidit Abraham Deo, et reputatum est ei ad justitiam.

CAPUT VI.

' Et egressus inde, abiit in patriam suam : et sequebantur eum discipuli sui. Et facto sabbato coepit in synagoga docere, et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes : Unde huic hæc omnia ? Et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur? Nonne hic est faber filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis ? Nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt : Et scandalizabantur in illo. Et dicebat illis Jesus. Deinde iens in patriam suam , filius fabri, Jesus vocatur. Et hoc mystice : sed fabri, qui fabricatus est auroram et solem, id est, Ecclesiam primam et sequentem : in quarum figura, mulier et puella sanantur.

Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua. Et non poterat ibi virtutem ullam facere : nisi paucos infirmos impositis manibus curavit. Et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu , docens. Et convocavit duodecim, et coepit eos mittere binos, et dabat illis potestatem Spirituum immundorum. Et præcepit illis, ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum : non peram, non panem , neque in zona æs, sed calciatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis. Et dicebat eis : Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde. Et quicumque non receperint vos, neque audierint vos : exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis. Et exeuntes prædicabant, ut pænitentiam agerent : et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros et sanabantur. Comitatur sæpe vilitas originem , ut est, quis est filius Isaiæ ? Sed humilia Dominus respicit, et alta a longe cognoscit. Mittuntur deinde duodecim apostoli, et

A datur eis potestas præcepta docendi : ut comitetur verbum simul et factum : et cum promissis invisibilibus, visibiles virtutes micent : et cum ungebant oleo ægros, infirmitatem fidei virtute corroborant.T

Et audivit rex Herodes ( manifestum enim factum est nomen ejus ) et dicebat : Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis: et propterea virtutes operantur in illo. Alii autem dicebant, quia Elias est : alii vero dicebant : Quia propheta est, quasi unus ex prophetis. Lucernam sub modio abscondi fas non est. Quo audito Herodes, ait: Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit. Ipse enim Herodes misit ac tenuit Joannem , et vinacit eum in carcerem , propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui : quia duxerat eam. Dicebat enim Joannes Herodi : Non B licet tibi habere uxorem fratris tui. Herodias autem insidiabatur illi, et volebat occidere eum, nec poterat. Herodes enim metuebat Joannem, et sciens eum virum justum, et sanctum, et custodiebat eum : et audito eo, multa faciebat, et libenter eum audiebat. Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cænam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ. Cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ : Pete a me quod vis, et dabo tibi. Et juravit illi: quia quidquid petieris, dabo tibi : licet dimidium regni mei. Quæ cum exisset, dixit matri suæ : Quid petam ? At illa dixit, caput Joannis Baptistæ. Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit, dicens: Volo, ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ. Et contristatus est rex propter jusjuramdum : et propter simul recumbentes noluit eam contristare : sed misso spiculatore, præcepit afferri caput ejus in disco, et dedit illud puellæ, et puella dedit malri suæ. Quo audit9, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus, et posuerunt illud in monumento. Per ironiam expresse pronuntiat Ilerodes pellicens. Caput legis, quod est Christus, de corporc absciditur proprio , id est, Judaico populo, et datur gentili puellæ , id est Romanæ Ecclesiæ : et puella dat matri suæ adulteræ, id est, Synagogæ credituræ in fine. Corpus Joannis sepelitur, caput in disco collocatur, littera humo tegitur, spiritus in altari honoratur ac sumitur. Et convenienles apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia, quæ egerant et docuerant. Ad locum unde exeunt flumina, revertuntur. Deo semper gratias referunt missi, quod acceperant. Et ait illis : Venite seorsum in desertum locum. Et hoc proprie Marcus. Seorsum ducit quos elegit, ut inter malos viventes, mala non intendant : ut Lot in Sodomis, et Job in terra Hus, et Abdias in domo Achab. Et requiescit pusillum. Erant enim, qui veniebant et redibant multi. Et nec spatium manducandi habebant. Et ascendentes in navim abierunt in desertum locum seorsum. Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi, et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos. Et exiens ridit

turbam multam Jesus, et misertus est super eos , quia A erant sicut oves non habentes pastorem. Et cœpit illos docere multa. Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes : Desertus est locus hic ; et jam hora præteriit, dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent. Et respondens ait illis : Date illis vos manducare. Et dixerunt ei : Euntes emamus ducentis denariis panes , et dabimus illis manducare. Et dixit eis : Quot pames habetis ? Ite et videte. Et cum cognovissent, dicunt : Quinque, et duos pisces. Et præcepit illis, ut accumbere faceret omnes, secundum contubernia super viride fenum. Et discubuerunt in partes per centenos, et quinquagenos. Et acceptis quinque panibus et duobus piscibus, intuens in cælum benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos. Et B duos pisces divisit omnibus, et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et sustulerunt reliquias fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus. Erant autem qui manducaverunt, quinque millia virorum. Et statim coegit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum. Et cum dimisisset eos , abiit in montem orare. Et cum sero esset , erat navis in medio mari , et ipse solus in terra : et videns eos laborantes in remigando, erat enim ventus contrarius eis. Et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos , ambulans super mare , et volebat praeterire eos. At illi :ut viderunt eum ambulantem super mare, putaverunt phantasma esse : et exclamaverunt. 0mnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit C eis : Confidite, ego sum, nolite timere. Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant. Non enim intellexerunt de panibus: erat enim cor eorum obcæcatum. Et cum transfretassent, tenerunt in terram Genezareth, et applicuerunt. Cum4ue egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum : et percurrentes universam regionem illam, cæperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse, et quocumque introibat in vicos, vel in villas, aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tamgerent. Ut aves in ramis sinapis : pusilla hic sanciis requies, longus labor. Sed postea dicitur illis, ut requiescant a laboribus suis. Erant enim qui veniebant, et ridebant multi : nec manducandi spatium D liabebant in arca Noe : et animalia, quæ intus erant, foris nitebantur : et quæ foris erant, intro erumpel)ant. Sic nimirum agitur in Ecclesia : Judas recessit, latro accessit. Quamdiu receditur a fide, nec Ecclesiæ requies est, sine moerore. Rachel plorans filios suos, noluit consolari. Non est hic convivium, in quo bibitur vinum novum. Quando cantabitur canticum novum in cœlo novo, et in terra nova, ab.hominibus novis? Cum mortale hoc induerit immortalitatem, cum quinque panibus et duobus piscibus, quinque millia hominum vespera vitæ pascentur : et duodecim cophini octava virtute pleni fragmentis colliguntur, cum sedent super thronos duodecim, judicantes

duodecim tribus Israel. Qui sunt fragmenta? Abraham, Isaac, et Jacob : quando reliquiæ salvæ fient ex Israel? quando facie ad faciem videbimus, quod in lege Moysi, et Prophetis et Psalmis scriptum legimus de Christo. Unde post quartam vigiliam noctis, compescit Jesus tumorem maris, ambulans super illud, et dicit : Confidite, ego sum : quia videbimus eum sicuti est. Tunc cessavit ventus : et procella, Jesu sedente, regnante in navi : quæ est universalis Ecclesia. Sequitur :

Et quotquot tangebant eum, salvi fiebant. Quando fugiet dolor et gemitus.

CAPUT VII.

Et conveniunt ad eum Pharisæi, et quidam de scribis venientes ab Jerosolymis. Et cum vidissent quosdam eae discipulis ejus communibus manibus, id est, non lotis, manducare panes, vituperaverunt. Pharisæi autem et omnes Judæi nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum. Et a foro venientes nisi baptizentur, non comedunt. Et alia multasunt, quæ tradita sunt illis servare: baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum. Et interrogabant eum pharisæi et scribæ : Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum : sed communibus manibus manducant panem ? At ille respondens, dirit eis : Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est : Populus hic labiis me honorat : cor autem eorum longe est a me. In vanum autem me colunt, docentes doctrinas et præcepta hominum. Relinquentes enim mandalum Dei, tenetis traditionem hominum : baptismata urceorum, et calicum, et alia similia his facitis multa. Et dicebat illis: Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis. Moyses enim dicit, IIomora patrem tuum, et matrem tuam : et qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur. Vos autem dicitis : Si dixerit homo patri, vel matri, corban, quod est, donum quodcumque ex me tibi proderit, et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo aut matri, rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis. Et similia hujusmodi multa facitis. Et advocans iterum turbam, dicebat illis : Audite omnes et intelligite : nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare : sed quæ de homine procedunt, illa sunt quæ coinquinant homimem. Si quis habet aures audiendi, audiat. Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam. Et ait illis : Sic et vos imprudentes estis. Non intelligitis, quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum coinquinare : quia non intrat in cor ejus, sed in ventrem, et in secessum exit, purgans omnes escas. Dicebat autem, quoniam, quæ de homine exeunt , illa coinquinant hominem. Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedant: adulteria, fornicationes, homicidia, furta, araritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia. 0mnia hæc mala ab intus procedunt, et coinquinant hominem. Et inde surgcns, abiit in fines Tyri et Sidonis, et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere. Mulier enim immundum, intravit et procidit ad pedes ejus. Erat enim mulier gentilis Syrophaemissa genere, et rogabat eum, ut dæmonium ejiceret de filia ejus. Qui dixit illi: Sine prius saturari filios. Non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus. At illa respondit, et dicit illi : Utique, Domine, nam catelli comedunt sub mensa de micis puerorum. Et ait illi : Propter hunc sermonem vade, eaciit dæmonium a filia tua. Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et da-monium eariisse. Pharisæorum superfluum latratum, furca rationis obtundit, id est, Moysi et Isaiæ increpatione, ut nos adversantes hæreses verbis Scripturæ vincamus. Videntes discipulos non lotis manibus manducare, quod futuram gentium communionem significat. Munditia et baptismum pharisaicum sterile est. Communicatio non lota apostolica, extendit palmites suos usque ad mare : quod culpa majus est. Traditio autem pharisaica in meusis, et puris vasis non est tractanda, sed abscindenda et radenda. Sæpe enim traditionibus hominum, mandata Dei cedunt. Post hoc signum, mulier Syrophoenissa, cujus filia spiritum immundum habebat, intrans procidit ad pedes ejus. Erat enim gentilis mulier : rogat pro filia, quæ est mater nostra, Romana Ecclesia : et mata dæmoniaca, barbarica est Occidentalis natio, cujus fides fecit de cane ovem : mica spiritualis intellectus, non panem fractum litteræ sumere cupit. Fidelis, prudens et humilis meretur, quod poscit.

statim, ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum A cogitationibus, et actibus inordinatis, sermonibus

que incompositis ducitur, qui sanari meretur. Digiti qui in aures ejus mittuntur, verba spiritus sunt, de quo dicitur: Digitus Dei hic est. Et, 0pera digitorum tuorum sunt cœli. Et erspuens tetigit linguam ejus. Spuma de carne Domini, est divina sapientia : quæ solvit vinculum labiorum humani generis : ut dicat: Credo in Deum Patrem omnipotentem, etc. Et suspiciens in cælum ingemuit. ld est, nosgemere docuit, et in cœlum thesaurum cordis nostri erigere : quod per gemitum compunctionis intimæ, frivola lætitia carnis porgatur, ut dicitur : Rugiebam a gemitu cordis, etc. Et ait illi : Epheta, quod est, adaperire. Corde

B enim creditur ad justitiam : ore autem confessio fit

ad salutem. Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte. Apertæ sunt aures ejus ad hymnos, cantica, et psalmos : solvitur lingua, ut eructet verbum bonum, quod non possunt minæ nec verbera cohibere, ut ait Apostolus Paulus: Ego vinctus, sed non est alligatum in me verbum Dei. Et præcepit illis, ne cui dicerent. Non in virtutibus gloriandum esse docuit : sed in cruce, et in humiliatione. Quanto autem eis praecipiebat, tanto magis plus prædicabant, et eo amplius admirabantur, dicentes : Bene omnia fecit, et surdos fecit audire , et mutos

Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem C loqui. Civitas in monte posita undique circum

ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos. Et hic proprie narrat Marcus decimam virtutem. Tyrus interpretatur angustia, significans Judæam, cui Dominus dicit : coangustatum est stratum, breve est pallium, utrumque operire non potest: ut transferat se ad gentes alias. Sidon vero venatio interpretatur, quæ fera indomitaque nostra natio est, et venit ad mare Galilææ, quod fructuosa volubilitas est : inter medios fines Decapoleos, quod interpretatur decalogi mandata. Salvator ad salvandas gentes ab apostolis ducitur : qui interroganti se adolescenti, quid faceret, respondit : Nosti mandata. Et adducant ei surdum et mutum. Genus humanum per multa membra, ac si unus homo varia peste absumptus enumeratur : in protoplasto cæcatur, dum videt : surdus fit, cum audit : dum odoratur, emungitur : obmutescit, dum loquitur : mancus fit, dum manum extendit: incurvatur, dum erigitur : hydropicus fit, dum concupiscit : claudus fit, dum progreditur: lepra suffunditur, dum nudatur: dæmone impletur, dum divininitatem appetit : morte moritur, dum audacter excusat, quod inobedienter commisit. Et deprecabantur eum, ut imponat illi manum. Incarnatum fore Dominum, multi justi et patriarchæ cupiebant et optabant. Apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus. Seorsum semper turbulentis

specta, abscondi non potest : humilitas semper præcedit gloriam. CAPUT VIII. In diebus illis, iterum cum turba multa esset, nec haberent, quod manducarent : convocatis discipulis , ait illis : Misereor super turbam, quia ecce jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent : et si dimisero eos jejunos in domum suam, deficient in via. Quidam enim eae eis de longe venerunt. Et responderunt ei discipuli sui : Unde istos quis poterit hic satiare panibus in solitudine ? Et interrogavit eos : Quot panes habetis? Qui dixerunt : Septem. Et præcepit turbae discumbere super terram. Et accipiens septem panes, gratias agens, fregit : et dabat discipulis suis, ut appoD nerent. Et apposuerunt turbæ, et habebant pisciculos paucos, et ipsos benedixit, et jussit apponi. Et manducaverunt, et saturati sunt. Et sustulerunt quod superaverat de fragmentis, septem sportas. Erant autem qui manducaverant, quasi quatuor millia, et dimisit eos. Et statim ascemdens navim cum discipulis suis, venit in partes Dalmanutha, et eaeierunt pharisæi, et cæperunt conquirere cum eo, quærentes ab illo signum de cælo, tentantes eum. Et ingemiscens spiritu ait: Quid generatio ista signum quærit ? Amen dico vobis, si dabitur generationi isti signum. Et dimittens eos : ascendens iterum navim, abiit trans fretum. Et obliti sunt panes sumere et nisi unum panem non habebant secum in navi. Et praecipiebat eis, dicens: Videte et

« PoprzedniaDalej »