Obrazy na stronie
PDF

cio compensata sit. Et sic magnum peccatum magna A si imperitus sum sermone, inquit Apostolus, sed non

indiget misericordia. Conclusit enim Deus omnia sub peccato, ut omnibus misereatur (Rom. xi, 52). Sed frustra voce [Al. poenitentia] assumitur, si permanent opera. Sed ne diutius pertraham, habeto pauca pro pluribus : in quibus non tam ordo quaeritur, quam profectus. Age ergo, tu cave, curre, festina. Age, ut in hac spiritualitate proficias : Cave, ne quod accepisti bonum, incautus et negligens custos amittas: Curre, ut non negligas : Festina, ut celerius comprehendas. Nam coepisse multorum est: ad culmen pervenisse paucorum. Tribuat tibi Christus, ut audias, et taceas, et intelligas, et sic loquaris.

CAPUT XXXI. Finis concludens regulam:

Et quoniam ita se natura habet, ut amara sit veritas, et blanda vitia existimentur, ut Paulus ait apostolus : Inimicus vobis factus sum verum dicens (Galat. iv, 6); unde et quia Salvatoris dura videbantur eloquia, plurimi discipulorum retrorsum abierunt : non mirum est, si et nos ipsi vitiis detrahentes, offendimus plurimos. Disposui tamen nasum secare fetentem : timeat qui strumosus est. Quid tamen ad te qui intelligis te innocentem? Nemo reprehendat quod aliquos aut laudamus, aut carpimus; eum et in arguendis malis sit correptio cæterorum, et in optimis prædicandis boni ad virtutum studia concitentur. Nos enim, ut scitis, Hebræorum lectione detenti, in Latina lingua rubiginem induximus: intantum ut loquentibus quoque stridor quidam C non Latinus interstrepat. Unde ignosce ariditati. Et

scientia (II Cor. xi, 6). Illi utrumque non deerat, et unum humiliter renuebat. Nobis utrumque deest : quia et quod pueri plausibile habueramus, amisimus; nec scientiam quam volebamus, consecuti sumus, juxta AEsopianam fabulam : dum magna sectamur, etiam minora perdimus. Non prolongabuntur ultra sermones mei quoscumque loquor. Ea propter moneo, et flens gemensque contestor, ut dum hujus mundi viam currimus, non duabus tunicis, id est, duplici animo [Al. fide] vestiamur : non calceamentorum pedibus, videlicet operibus prægravemur : non divitiarum onera ad terram premant : non virgæ, hoc est, potentiæ sæcularis, quæratur auxilium : non pariter Christum

B velimus habere et sæculum : sed pro brevibus et ca

ducis æterna succedant. Sed et precor qui fideles estis, ut ita vitam mostram et conversationem servetis, ne in ipsa vel ipsi scandalum patiamini, vel aliis scandalum faciatis : sed sit in vobis summistudii, summæque cautelæ : ne quis in hanc sanctorum congregationem pollutus introeat : ne quisquis Jebasæus habitet in vobis. Dominus Jesus conterat Satanam sub pedibus vestris : et incolumes vos, et prolixa ætate florentes, Christus Deus noster tueatur omnipotens. Sed et Spiritus somctus nobis præstare dignetur, ut in hoc sæculo factores mandatorum suorum effecti, in hnjus vitæ agone probati, et fideles inventi spiritualibus fructibus dilatati, a supernis mereamur adjungi concentibus. Ipsi gloria et imperium cum eodem Spiritu sancto in cuncta sæcula sæculorum. Amen.

• Erat antea, his continentibus mereamur adjungi : ipsi, etc.

APPENDIX AD REGULAM PRÆCEDENTEM.

[blocks in formation]

quem ipse S. Hieronymus cum suis monachis et fratribus professum fuisse, et in communi observasse perhibetur, vivere, et ut nomen gerebatis ejusdem sancti, sic ejus vitam, regulam, et opera desiderabatis imitari. Nos tunc hujusmodi propositum condignum, et rationi consonum recenseutes, tibi inter cætera, ut regulam vivendi in monasleriis, in quadam epistola ad Eustochium et moniales, quæ incipit : Tepescens in membris proclivum corpus, ut asseritur directa, contentam, et designatam, quam dictus S. Hieronymus tunc a plerisque inter alias suas epistolas edidisse et conscripsisse dicebatur, quandocumque tibi videretur in regulam monachorum Eremitarum ejusdem Sancti, in locum diciæ regulæ S. Augustini suscipere posses, plenam et liberam, per alias nostras liueras, quas et earum tenores præsentibus haberi volumus pro expressis, concessimus facultatem: prout in eisdem litteris plenius continetur.

5. Cum autem sicut exhibita nobis nuper, pro parte tua petitio continebat, a nonnullis vertatur in dubium, an ipse S. Hieronymus dictam epistolam

ediderit; tuque propterea vivendi normam in ea, ut A quam regulam hujusmodi tradideris, publicaveris, observetur. Non obstantibus praemissis, ac Consti- A tutionibus Apostolicis, nec non omnibus iis, quae in dicis litteris non obstare voluimus, cæterisque contrariis quibuscumqne.

præfertur traditam, pro statutis dumtaxat ejusdem ordinis, et non regulam hactenus susceperis, sed stabili potius fundamento pro institutione regulæ ejusdem Sancti provide per te suscepto, ex diversis epistolis et tractatibus per dictum S. Ilieronymum editis, et per Ecclesiam approbauis, nonnulla veram religionis doctrinam, vitamque monachalem, quam idem Sanctus cum suis monachis et fratribus in ejus vita in eommuni, quo ad ea quæ principalia sunt status, et vitæ monachalis, per multa et usque ad obitus sui tempora observavit, et aliquos alios observare monuit, continentia extraxeris, compilaveris, et velut in unum corpus sub certis titulis reduxeris, sub quibus tu, et plerique alii monachi et fratres dicti ordinis, Altissimo concedenle, vobis etiam super hoc apostolici favoris suffragante praesidio, de cætero degere, et permanere, ae illa in regulam suscipere proponitis et etiam affectatis. 4. Pro parte tua nobis fuit humiliter supplicatum, ut per te extracta, et compilata, in modum vivendi, et formam regulæ hujusmodi, tibi et successoribus tuis præpositis, ac omnibus, et singulis prioribus, monachis, fratribus, et personis dicti ordinis præsentibus, et futuris, qui in illo vivere, et Altissimo famulari voluerint in locum dictæ regulæ S. Augustini suscipiendi, ac dictum ordinem S. Ilieronymi profiiendi polestatem, ac licentiam concedere de benignitate aposto'ica dignaremur. ' 5. Nos igitur hujuscemodi regularem et monachalem observantiam dicti S. Ilieronymi laudabilem, ei in vita ejus per ipsum observatam merito laudantes, et approbantes, illamque in Dei Ecclesia in ordinem monachalem attolli, et observari intensis desideriis affectantes, necnon pio et sincero tuæ devotionis proposito grato concurrentes assensu, hujuscemodi quoqne supplieationibus inclinati, discretioni tuæ doctrinam, et inst.tuta monachalia ejusdem S. Hieronymi, prout per te Domino inspirante ex eisdem epistolis, et traetAtibtis, ut præmitlitur, non mutatis sententiis extractâ, compilata et reducta sunt, loco regulæ S. Augustini et statutorum in epistola contentorum, hujusmodi in regu'am monachalem ordinis monachorum Eremitarum dicti S. Hieronymi, etjus tu ipse professus existis, illariique vitam in ordinem hujusmodi- suscip;eridi, ac ipsami regulam ejnsdem Sancti, prioribus, monachis, fratribus, et personis prædieris sub ea vivere cupientibus. 6. Quos etiam, ac te a dictæ regulae S. Augustini, et statutorum per te juxta dictam epistolam Tepescens susceptornm, licet auctoritate sedis apostolicæ confirmatorum, observantia, ex tune penitus absolutos esse volumus, et decernimus per praesentes, etiatim sub modis, et formis in dictis litteris expressis, tibi etiam quo ad hoc suffragari, et alias in suo robore permanere volumus observandam tradendi, et publicandi, plenam et liberam auetoritate apostoliea tenore præsentium, concedimus facultatem, vo

lentes, et auctoritate praefata statuentes, quod post

[blocks in formation]

9. Quodque tu, et successores tui præpositi dicti ordinis monachorum illos ex prioribus, monaclis et fratribus praedictis qui ordinem ipsum jam sub dicta regula S. Augustini, professi sunt, ac propter infirmitatem hujnsmodi, seu quavis alia de causa ad observandum hujusmodi regiilam S. Hieronymi se impotentes senserint, aut alias eam acceptare noluerint, ut sub illis, regula, observantia, et obedientia regularibus, sub quibüs eos tu hacteuus rexisti, et gubernasti, etiam de cætero regere, et guberna e, ipsique in illis remanere, et Altissimo famulari.

40. Cnm eis quoque, ac etiam illis, qui secundum ipsam regulam S. Hieronymi, et ut praefertur in postertim pro tempore profitebuntur, casu aliquo de praemissis, aut alia rationali i causa, de qna tili, seu illis videbitur, subsistente, super singulis in eadem regula B. Ilieronymi contentis, auctoritate praedieta, per vos, vel alios dispensare, aut alias eorum animarum saluti, prout expediens fuerit, eonsulere et etiám providere valeatis, smper qtiibus tibi et successoribus ipsis etiam plenam, et liberam harum serie concedimus facultatem.

11. Decernimus insuper auctoritate* prædicta, quod hujusmodi regula postquam per te tradita, et publicata fuerit, ut præfertur, robur obtineat perpetuæ firmitatis, et ab omnibus, qui secundum eam vota eorum principalia sponte profiteri voluerint, juxta illius continentiam et effectum inviolabiliter

12. Nulli ergo hominum liceat hanc paginam nostræ constitutionis, statuti, voluniatis, et concessionis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Romæ apud sanctos apostolos, idibus Martii, pontificatus nostri anno duodecimo.

EJUSDEM MARTINI V* P. M. BULLA ALTERA.

Martinus episcopus servus servorum Dei, ad perpetuam rei memoriam.

1. Et si pro cunctorum Christi fidelium super quibus curam apostolatus officii gerimus statu salubriter dirigendo, et ampliando libenter adhibeamus sollicitudiiiis nostræ partes : illos tamen affectuosiori stndio prosequimur claritatis, qui, mundanis abjeétis illecebris, in humilitatis sp:ritu sedulo virtuum Domino famulantur. Unde ea quae pro illorum sub vera religionis observantia stabiliendo proposito provide emanasse comperimus, ut firma ilibataque permaneant libeuter apostolico munimine roboramus.

2. Nuper siquidem pro parte dilecti filii Lupi de 0'melo, ordinis monachorum Eremitai um S. llieroiymi generalis praepositi nobis exposito, quod dudum ipse, et plerique alii professores ordinis ejus- C dem sancti Hieronymi sub regula sancti Augustini tunc rivente zelo devotionis accensi ob frugem vitæ melioris, arctius et perfectius quam regula dictaret hujusmodi, et in vero statu mouachali, quem ipse sanetus Hieronymus cum suis monachis, et fratribus professum fuisse, et in communi observasse perliibetur, vivere, et ut nomen gerebant ejusdem sancti, sic ejus vitam , regulam, et opera desiderabant imitari. Ileirco ad hnjusmodi ordinis stabi!e potius fumdamentum, pro institutione regulæ monachorum eremitarum ordinis dieti sancti Hieronymi ex diversis epistolis, et traetatibus per dictum sanctum Hieronymum editis, et per Ecclesiam approbatis, nonnulla veram religionis doctrinam, vitamque momachalem, quam idem sanctus eum suis monachis, et fratribiis in ejus vita in communi quoad ea, quæ prineipalia sunt status, et vitæ monachalis per multa, et usque ad sui obitus tempora observavit, et aliqnos alios observare monuit, continentia Lupus ipse extraxerat, compilaverat, et velut in unum torpus sub certis titulis reduxerat, sub quibus ipse, et plerique alii monachi, et fratres dicti ordinis ex liiiein antea degere, et permanere, ac illa in reguhm suscipere proponebant, et affectabant. Nos igitur hujusmodi propositum condignum, et rationi consómnm recensentes, hujusmodi regularem, et monaehalem observamuiam per ipsum sanctum Ilieronymum in vita ejus observatam merito laudantes,

[ocr errors]
[ocr errors]

et approbantes, illamque in Dei Ecclesia in ordi-
nem monachalem attolli, et observari intensis desi-
deriis affectantes, eidem Lupo doctrinam, et instituta
monachalia ejusdem S. Ilieronymi ex eisdem epi-
stolis, et tractatibus, prout per ipsum Lupum ex-
tracta, compilata , et reducta fuerant loco regulæ
S. Augustini in regulam monachalem ordinis mo-
nachorum ereinitarum dicti S. Ilieronymi, et ejus-
dem S. vitam præfatam in ordinem hujuscemodi
suscipieudi, ac ipsam regulam dicti sancti prioribus,
monachis, fratribus, et personis praedictis sub ea
vivere cupientibus, quos etiam ac per ipsuum Lupum
postquam secundum eamdem regulam vota sua prin-
cipalia emisissent a dictæ regulæ sancti Augustini
observantia ex tunc penitus absolutos esse volumus,
et decrevimus observandam tradendi, et publicandi
plenam, et liberam per alias nostras litteras, quas
earum tenore praesentibus liaberi volumus pro ex-
pressis, concessimus facultatem, ac per easdem lit-
teras voluimus, quod postquam idem Lupus regulam
hujusmodi tradidisset, publicasset, ut præfertur, ex
tunc ipse, ac priores, monachi, fratres, ac personæ
prædicti ordinis secundum illam vota sua principalia
religionis hujusmodi emittere, profiteri, et vivere
tenerentur, ipsaque regula sic tradita et publicata
robur obtinet perpetuæ firmitatis.
3. Cum autem sicut exhibita nobis nuper pro
parte ejusdem Lupi petitio continebat, licet ipse
postmodum ad salutarem dicti ordinis monachalis
institutionem, ejusque soliditatem, et incrementum
provide intendens, præfatam vitam dicti sancti Hie-
ronymi monachalem in ordinem hujusmodi, ejusque
doctrinam, et instituta monachalia , prout ex epi-
stolis, et tractatibus praedictis per ipsum Lupum
extracta, compilata, et redüca fuerunt, ut præfer.
tur, dictarum litterarum vigore loco dictæ regulæ
saneti Augustini in regulam ordinis mouachorum
Eremitarum assumpserit , et erexerit, atque susce-
perit, ipsamque regulam prioribus, monachis, fra-
iribus, et personis ordiiiis hiijusmodi sub ea vivere
cupieiitibus juxta illius continentiam inviolabifitér
observandam tradiderit, publicaverit, ac observari
decreverit, ipsique priores, monachi, et fratres vota
sua principalia secundum regulam liujnsmodi in ma-
nibus dicti Lupi professi fuerint, illaqiie de caetero
utentes secundum eam regantur, et gubernentur, ac
ipsa in regulam eorum tamquam veram doclrinam
monachalem sancti flieronymi laudantes, et appro-
bantes acccp:arunt, et secundum eam, euiam mo-
nasteria ejusdem ordinis monachorum regunt, et
gubernant.
4. Idem tamen Lupus assumptionem, erectionem,
susceptionem , traditionem, publicationem , et de-
cretum, aliaque praemissa ex certis causis dubitat
viribus non posse subsistere : pro parte dicti Lupi
nobis fuit humiliter supplicatum ut assumptioni,
erectioni, susceptioni, traditioni, et publicationi,
ac aliis præmissis pro illorum subsistentia firmiori

robur apostolicæ confirmationis adjicere de benigni- A nandas conscientias professorum hujus ordinis, et

tate apostolica dignaremur. 5. Nos igitur qui religionis propagationem, et divini cultus augmentum nostris vigere temporibus intensis desideriis affectamus, hujusmodi supplicationibus inclinati, assumptionem, erectionem, susceptionem, traditionem, et publicationem, et alia præmissa, ipsamque regulam, prout inferius describetur, ac omnia, et singula in ea contenta, ac inde secuta, rata habentes, et grata, ex auctoritate apostolica ex nostra certa scientia confirmamus, et præsentis scripti patrocinio communimus, supplentes omnes defectus, si qui forsan intervenerint in eisdem. 6. Statuentes nihilominus, et etiam ordinantes, quod de cætero Lupus ipse , ejusque successores praepositi, generales, priores, monachi, fratres, et professores, ac conventus, et monasteria dicti ordinis monachorum Eremitarum S. Hieronymi, quæ nunc sunt, eterunt in posterum, profiteantur vota sua tria principalia religionis, ac etiam regantur, et gubernentur per dictum Lupum, ejusque successores præpositos, ac vivere teneantur secundum regulam hujusmodi, ejusque continentiam, et effectum , ac ipsius susceptionem, traditionem, et publicationem præfatas, aliaque instituta ordinis hujusmodi regularia. 7. Wolumus insuper, atque concedimus ad sere

pro ip- orum majori quiete animorum, quod si qui professorum hujusmodi dictam regulam, seu aliqua de contentis in ea, humana fragilitate, aut infirmitate causante, seu alias tam exacte, prout traditur in eisdem, non observaverint, non propterea mortalis peccati vinculo sint ligati, sed per suos superiores pro eorum, et transgressione, ac modo culpæ injungi valeat pœnitentia salutaris, quam suscipere eu adimplere teneantur. Non obstantibus apostolicis, ac prædicti, et aliorum quorumcumque ordinum, statutis, et consuetudinibus, etiam juramento, confirmatione apostolica, vel quacumque firmitate alia roboratis, cæterisque contrariis quibuscumque. 8. Tenor vero Regulæ hujusmodi de verbo ad

B verbum sequitur, et est talis: Fratres charissimi, non

queo quem mente concepi ore proferre sermonem, etc.; in fine vero ejusdem subditur. 9. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostræ confirmationis, communitionis, supplicationis, statuti, ordinationis, voluntatis, et concessionis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejns se noverit incursurum. Dat. Romæ apud Sanctos Apostolos sexto idus Julii, pontificatus nostri anno decimo tertio.

REGULA MONACHARUM.

Indigna prorsus, quæ Hieronymo affigeretur, doctis probisque hominibus visa est. Sane neque est, in quo

[merged small][merged small][ocr errors]

Tepescens in membris proclivum corpus ad ter- C promptus est, praesumptuose et non timide ambuvincat igitur duellum hoc charitas : quæ ipsum in- A bus auxiliantur, sibi invicem administrant pietatis et

ram ex qua exiit, jamque rugosa fronte senem et naturæ pene portentum : vester, prædilectæ in Domino filiæ, et Dominæ Chrisli virgines sacratissimæ, Eustochium et reliquæ, ad Agni novas nuptias, sub obedientiæ, pudicitiæ, paupertatis, et religionis in domo Domini adunatae proposito, nimium sollicitat piæ devotionis in charitatis affectu, ut tremulenta manus suæ parumper vetustatis oblita, Deo vivendi, non mundo : spiritui, non carni : et quod arduum est, non sibi ipsi, normam et regulam, ex Christi et apostolorum vita collectam : ex sanctorum etiam patrum anachoretarum, quos per septem annos ereinorum antra circumiens, non sine admiratione et informatione reperi, observationis et imitationis digno commendandam præconio, in præsenti libello edoceat officio calami, paralas mentes ad bonum, veluti lingua jamdudum solebat voce non morlua. 0 felix affeclio, o desiderium in Domino commendandum : ut quæ deficiente, per senium et communem ætatis finem lingua doctoris, de casu timetis, qui

lantibus in via Dei; in qua tot latent adversa, quot momenta sunt temporum ! Exposcit vestra pietas, ut depicta sibi pericula, et fomenta remedii proclivus semper ad malum a primordio juventutis rationalis et animalis animus cernens gradiatur per unua. 0 prudens consilium, ut pro voce scripturam : et pro faciliter transeunti, diu mansurum commutet ! O justa et sancta exhortatio, et perdigna exauditionis beneficio! Sed, prædilectæ filiæ, et si justum et sanctum est, quod petitis a patre : patris tamen negat ætas, prohibet insufficientia, licet ingerat charitas. Stupent oculi palpitantes in tenebris, horret naturæ phrenesi inconstans manus peragere juvenilia. Hortatur ta

D men semper charitatis ardor, ne parcatur labori,

unde tantus colligitur fructus : quem non pularem in vobis carpere, quæ Scripturis de Domimi voluntate melius estis edoctæ, ut blandimenti aliquid fatear, licet veritatis, nisi ad alias succedentes per tempora informandum traheretur tantus hic labor.

vincibilem vicit, ut immortalis moreretur pro nobis. Werum frustra hæc speratur victoria in tanta impossibilitate naturæ, nisi devotæ orationes filiarum adsint : quibus Deus paruit in tantum ab antiquo, ut etiam eum pœniteret eorum quæ primitus minando spoponderat, quamvis pœnitere non possit.

CAPUT PRIMUM. * De Churitate et Unitate servanda.

Quis autem in monasterio constitutis sororibus primus sit arripiendus modus Deo vivendi et regula, ipse solus Christus hujus propositi inceptor et doctor, in unius responsione instruit universos: Si vis, inquit idem magister hæc petenti, ad vitam ingredi,

charitatis obsequia. Sed certe si fratres aut sorores
simul in unum non habitent : non jam bonum, sed
malum est. Nihil bonum divisum.
Omne etiam secundum philosophos in tantum ha-
bet bonitatis, in quantum unitatis attinens suæ na-
turæ. Quod si singulum unum in tota mundi ma-
china per se creatum est bonum : non tamen est op-
timum, nisi cæleris nexum. Propterea in exordio
mundi vidit Deus, quod cuncta quæ fecerat, erant
valde bona. Idcirco, charissimæ, in apostolica vita
vobis de sæculo adunalis per corpora, sit cor unum,
et anima una in Domino, velut de apostolis et de
ipsis apostolicis viris in Actibus eorum legitur:
Multitudinis enim credentium erat cor unum et anima

serva mandata.Quod si forte quæratur quæ sint, illico B una in Domino. Nulla vita pro certo est deterior,

sicpercunctantiexposuit: Diliges Dominum Deum tuum et toto corde, mente, et viribus tuis, et plus quam teipsum: et proximum tuum sicut teipsum (Matth.v,45). ln his duobus præceptis pendet quidquid est legis, quidquid etiam prophetæ et sancti viri perscrutati sunt. Et attendite sollicite, quæso, charissimæ, quæ ingredi non solum totis affectibus cupitis ad vitam, quæ vere vita est (nam viventibus in mundo vita non est, sed mors), sed jam Dei auxilio estis iter ingressae, quod sine præceptis charitatis non ingrediiur quisquam ad Deo vivendum. Propter hoc enim apostolus Paulus non gloriatur in linguis angelorum et hominum, non in cognitione mysteriorum Dei, non in spiritu prophetiæ, non in asperitatibus carnis, non etiam in eleemosynarum operibus, quam- C quam ad omnia pietas valeat, dummodo charitas non desit. Hæc itaque sola reddit hominem Deo viventem, hæc religiosos, hæc monachos facit: sine hac monasteria sunt tartara, habitatores sunt dæmones. Cum hac vero sunt paradisus in terris: et in eis degenles sunt angeli. Ideoque, mihi dilectæ filiæ, licet longa vos macerent jejunia, abjecta et nigra vestis deformet,longa officiorum et operum texatur series: si intus desit charitas, ad infimum nondum religionis gradum perventum est. Propterea, charissimæ, hic incipiendum est iter, ad apostolicæ perfectionis apicem, Si vero relativa est charitas, et ad unum non potest proprie dilectio fraterna dici : idcirco est ne- D cesse quod plures sint, qui se mutuo ex charitate diligant, ut dicatur juxta prophetam : Bonum et jucundum est habitare fratres in unum (Psal. cxxxii, 1). Quod satis approbat Sapientia dicens : Frater qui simul juvatur a fratre, quasi civitas firma (Prov. xviii, 19). Et iterum : Si fuerint duo simul, fovebunt se mutuo : sed si unus gradiatur et cadat, soli, quoniam sublevantem non habet (Eccles. iv, 10). Propterea solitariorum vita quam satis expertus sum, periculosissima est et ardua : et si bona et quampluries Deo vicina, non tamen æque secura est, ut simul habitantiuum in vinculo dilectionis et charitatis affectu. Qui sibi invicem per tentamenta deficientiPATaoL. XXX,

quam simul degere corpore et non mente. Et vere
infelices sunt, quibus non inest una, sed diversa
voluntas.
Sit itaque vobis semper unus affectus, una volun-
tas, una fraternitas, una proportio morum, una ju-
cunditas, una tristitia : ne quod alteræ placet, dis-
pliceat alteræ : quo gaudet altera, tristetur et al-
tera. Et sic habere poteritis religionis propositum,
si unanimes in domo Dei habitelis. Hæc vera vita
Dei, non diaboli : vere monasterium, non infernus:
were vita religiosa, non diabolica.

CAPUT II.' De non habendo aliquid proprium.

Ante mentis vestræ oculos semper evangelicum illud appareat stolidissimi viri illius exemplum : qui ædificium suum quod summopere fecerat, ingruentibus fluminibus, flantibus ventis, et imbribus inun • dantibus pluviarum, totum amisit in casura : qu0niam ædificatum erat in sabulo. Nec mirum, charissimæ ; firmum enim quid aut stabile, in mobili diu manere non potest. Ædificat fatuus ille in sabulo, qui in vita apostolica et religionis proposito appetit temporales divitias. Hic attendite, filiæ, diligenter : hic periculum omne est, hic interitus, hic mors æterna.

Qui jam renuntiaverunt omnibus quæ possident : qui, relictis omnibus quæ habebaut in sæculo, ad Christum imitandum pauperculum, qui ubi caput reclinet, non habet, concurrentes ex voto, sub juramenli pollicitatione promiserunt, nihil temporale, nihilterrenum præter Christum solum, non solum possidere, sed nec etiam appetere, quæ jam dimiserunt, tenere vel quærere debent. Hinc Christus apostolis non portare sacculum, neque peram, neque æs in zonis mandat: ut ex hoc intelligant eorum vitæ sectatores, quod nihil propriumin monasteriis licet habere.Certe non tunicam, nisi quæ ex necessitate portatur: non caligam, nec aliud minimum quodque.

Verum et si Christus et apostoli aliqua quæ sibi dabuntur, propter necessitatem tenebant, nulli singulorum licebat aliquid ex his contingere tamquam suum : sed pessimus ille proditor atque ,latro, fe

13

« PoprzedniaDalej »