Obrazy na stronie
PDF

uere potuit Joseph. Nam sponsi more liberius ad A nostri Filii Dei pertineant, sequestratim exposui

virginem introiens, et familiarius cum ea loquens, gravidam esse deprehendit. Æstuare itaque animo et fluctuare coepit: quia ignorabat quid sibi potissimum esset faciendum. Neque enim eam traducere voluit, quia justus erat (Mauh. 1, 19). Neque fornicationis suspicione infamare, quia pius. Itaque cogitahat clam dissolvere conjugium, et occulte dimittere eam. Ilæc autem eo cogitante, ecce angelus D0mini ei apparuit in somnis, dicens: Joseph, fili David, noli timere: hoc est, ne velis fornicationis suspicionem in virgine habere, vel aliquid sinistrum cogitare, neque timeas eam in uxorem ducere. Quod enim in ea natum est, et nunc animum tuum angit: non hominis, sed Spiritus sancti est opus. Pariet enim omnium virgo sola Dei Filium, et vocabis nomen ejus Jesum, id est, Salvatorem : ipse enim salvum faciet populum suum a peccatis eorum. Igitur Joseph secundum angeli præceptum virginem uxorem duxit : nec tamen cognovit eam, sed caste procurans custodivit. Jamque nonus a conceptione instabat mensis, cum Joseph, uxore, cum aliis quæ necessaria erant assumpta, Bethlehem civitatem unde ipse erat, uetendit. Factum est autem eum essent ibi, impleti sunt dies ut pareret: et peperit filium suum primogenitum, sicut sancti evangelistæ docuerunt, Dominum nostrum Jesum Christum (Luc. xi, 6): qui cum Patre, et Filio, et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia sæcula sæculorum.

MONITUM IN EPISTOLAM SEQUENTEM.

Sequiorum multo temporum auctorem totus orationis cöntextus clamat. Erasmus, ne tantulus quidem, ait, in hac Epistola Hieronymi gustus, immo barbarum quiddam ac neotericum sapit.

EPISTOLA LI.
Ad PAULAM Et EuSTOCHIUM.
De virtute psalmorum.

I. Quia me, dulcissimæ filiæ meæ, in spe misericordiæ Dei petistis, ut vobis diversos psalmos per ordinem sequestrarem, qui ubi psalli debeant : vos quoque ego petii pro me deprecare Dominum Deum nostrum, ut dono suo mihi concedere dignaretur, quo possim sanctam petitionem vestram arripere, vel ipso donante complere : in cujus misericordia sperans (prout Dominus concedere dignatus est intellectum humilitati meæ) necesse habui tam sanctæ petitioni vestræ, pro affectu Domini nostri ol)edire. Pro quo opere si nobis gratia fuerit integre assignaua, de omnibus quæcumque dicta sunt, ipsi Domino nostro omnipotenti pro humilitate mea orantes, gratias referte: qui etiam asinæ loqui præcepit quæ ipse Dominus voluit.

11. Licet enim universi psalmi, qui requisitus fuerit, legis divinæ propemodum omnia habeant : tamen donante Deo, et Domino Jesu Christo, et Spiritu sancto in confessione Trinitatis, qui psalmi proprie ad singulos dies feriatos Domini Salvatoris

mus. Qui ad Natalem, qui ad sanctam Epiphaniam, id est, ad baptismum Dominicum, sive apparitionis stellæ diem : et qui in quinta feria ante passionem Domini : et qui in ipsa passione Dominica, qui in pascha Resurrectionis ipsius Domini nostri Redemptoris: et qui in Ascensione ejus in coelos : qui etiam in Adventu ejus: et qui de judicio futuro: et qui de civitate æterna, in qua Christus Dominus noster, sanctos suos a principio mundi usque ad finem hujus sæculi, sibi congregat secum conregnaluros in æterno regno cœlesti, sanctus Dominus, trinus et unus, Deus æternus : qui etiam ad Dominum Deum deprecandum in litania : vel quia pœnilentibus psalli debeant: qui etiam in natali sanctorum dici B debent. Cæteros vero psalmos invenies qui quotidie legendi sunt. III. Omnes tamen psalmi quotidie in toto anno per ordinem psalli possunt, secundum consuetudinem Ecclesiarum et monasteriorum. Sane qui legis, considera, quia unus psalmus ad multos dies sanctos pertinet: et psalmi Deo multipliciter iterantur per singulos dies. Nam est psalmus qui ubique psalli potest. Alii iterum sunt, qui ad unius diei figuram pertinent : appensantes vero qualis personæ fieret, utrum religiosæ, an laicæ. De psaimis qui quinta feria ante passionem, aut qui in ipsa passione Domini dicuntur: atque in natales sanctorum exinde eligendi sunt psalmi : ita etiam de canticis prophetarum fecimus, ut non in diebus supradiclis confuse

C psallantur: sed qui in quo die dici debeant, qui legis

invenies.
Ad majores operas pertinet psalmus lxxvii. Cate-
chumenis et electis, xxiv. Per jejunium, xix, xxxiv et
lxxm. De baptismo per Pascha, lxiv. De lamenta-
tione, cxxxi. Ad conventionem fratrum, cxxxii. Ad
benedictionem, cxxxiii. Ut laudes ante Deum fundan-
tur, ix. Ut poeniteat homo, l. De fixa fide, x. De mo-
nendo, cviii. Ut oculum pudicitiæ agas, i. De vigi-
liis in grabbato, vi. De justitia, xiv. De honesta ora-
tione, lxxxv. De communione cum omnibus homini-
bus, vel pauperibus, xl. De Natali Domini, cix. De
Trinitate, ut non timeatur homo, ix. De insidiis læ-
resum, iii. De monendo proximum, iv. De spe in
Deum, xxii. De credulitate, x. De oratiope in homine,

D xxx. Benedictio super principes, xx. De amore legis,

xxvi. De tribulatione inimicorum, xxv. Ut creatura creatorem laudet, cii. De martyrio, xliv et l. De persecutoribus, lxxxii. Dum intras ad alienigenam, lxxxi. Oratio super agrum, lxxxiii. Oratio nocturni temporis, xc. Oratio ad altare, xxxiii.

- - - -

EPISTOLA LII.
AD AUGUStlNUM. ?

(Inter S. 'Augustini epistolas ultima habetur in edit. Behedi£t. cum hoc argumènto : Augustino Anonymus (non enim HierQnymus, ut ex stylo liquet, tametsi in ipsìus epistolis editâ sit num. 50), "significans se moerore gravi affectum, quod ipsum cum Severo simul non repererit in urbe Leges, etqüanto ipsum amore prosequature$ponens.)

EPISTOLA a LIII. guicoNis b, MAjoRis cARtusiae prioris Quinti, Ad FRAtRES DURB0NENSES. De supposititiis B. Hieronymi epistolis.

Amicis et fratrihus in Christo dilectissimis, Lazaro Durbonensi priori, et cæteris in eadem eremo Deo famulantibus, Cartusiæ prior vocatus Guigo, aeternam a Domino salutem.

Inter cætera catholicorum virorum, quæ ad eruditionem fidelium elaboraverunt opera, quæ nostra quoque parvitas congregare studuit, vel emendare, etiam epistolas B. IIieronymi, quotquot potuimus, undecumque quæsitas, et pro concessa a Deo facultate, mendaciis expurgatas, in unum graude volumen redegimus. Abscidimus autem ab iis quasdam, quas vel ex aliorum doctorum scriptis, vel ex styli, sententiarumque distantia, titulo tanti viri comperimus indignas : ex quibus illa est, cujus est titulus ad DemetriAdem, hoc habens initium : Si summo ingenio, parique fretus scientia. Ilanc quippe B. Augustinus in opere contra Pelagium de Gratia Christi et de Peccato originali, ejusdem Pelagii esse dicit, quædam ipsius e frusta tractatu suo interserens, atque redarguens. Huic adduntur et istæ, ad TitiAnum de morte filiæ, cujus initium tale est : Charitatis tuæ scripta percepi. Ad OceAnuM consolotaria, tale habens initium : Diversorum opprobria, tribulationes

• Edita primum est a Mabillonio Analectorum tom. I, et in appendice operum S. Bernardi. Nos hoc transtulimus criticæ præfationis loc9 in suppo

sita Hieron. scripta. b Auctor sæculo duodecimo fere medio floruit :

A multiplices. Ad WIDUAM, quæ sic incipit : Magnam

humilitati nostræ fiduciam scribendi. Ad VirgiNEM, sive ad FiliAM MAURIci , dupliciter quippe intitulata reperitur, exordium istud accipiens : Quantam in cælestibus beatitudinem. Item de lapsu virginis, sive de pænitentia ad SusANNAM (uterque enim titulus in diversis codicibus inveniuur) quæ tam diversis titulatur auctoribus, ut eorum nullius sit decoranda vocabulo; cujus hoc est in quibusdam libris initium : Puto leve esse crimen. In aliis istud : Quid agis, anima? quid cogitationibus æstuas? Ad Desideriuw de xii lectoribus, a nescio quo in irrisionem doctorum composita. Ad CelANtiAw, sic incipiens, Veteris scriplucelebrata sententia est. Ilaec stylo quidem nobiliore est scripta; sed nec sic B. Hieronymo digna. B Postrema est, De origine animæ disputatio, quasi inter B. Hieronymum et Augustinum : ubi licet multa ex eorum scriptis ponantur, falsa tamen est : tum quia præfati doctores numquam inter se præsentialiter sunt locuti : tum quia eadem quæstio nec apud eos, nec apud cæteros fidei catholicæ sectatores adhuc usque potuit liquido definiri. Ilujus disputationis tale reperitur principium : Cum apud vos cælestis eloquentia purissimi fontis. Ne autem prædicti doctoris epistolæ sine rationabili causa apud imperitos suo videantur numero minutæ, has nostræ parviuatis litteras in principio collocale. Walete. Orate pro nobis. ut magis ingenium hominis atque acre judicium barbaris illis temporibus admireris.

d Perperan apud Mabillonium frustra, fortasse operarum mendo.

[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]
[merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

Quæ veteres nonnulli vel auctores vel mss. codd. laudant (falso tamen)

TAMQUAM S. HIERONYMI.

de induratione cordis Pharaonis Liber. Laudatur C Salmasius ad Solinum, alius est, histricus sophista,

Epistola I Ecclesiæ Lugdunensis, de prædestinatione, contra tres Epistolas ejus monachi, qui quæstionem eam moverat, et dicitur opinionem suam probasse auctoritate l). llieronymi in Libro de induratione cordis Pharaonis. Scripta est Epistola circa A. Dom. 855, exstatque in S. Patrum Bibliotheca. Laudat et Rabanus Epistolam ad Hincmarum Remensem editam a P. Sirmondo tom. II, pag. 992. Ansam comminiscendo operi ipse videtur S. Paler dedisse in Commentar. in Isaiam cap. lxui, ubi, Pharaonis, inquit, dicitur Deus indurasse cor...... Quam quæstionem diligentissime Paulus disseruit ad Romanos, et nos in quodam opere perstrinximus. Epistola scilicet ad Hedibiam, quæst. 10.

quem de Græco translatum ab Hieronymo, et nondum editum, vetus liber habet in Bibliotheca Thuanæa. Et Mart. Opitius, Hister, sive Iste, Æthici cognomento, scriptor antiquissimus, cujus Cosmographica e Graeco ab Hieronymo saltuatim versa in Thuanaea Bibliotheca Lutetiæ, penes me quoque exstant, littera sane antiquissima. Quin ipsa libri inscriptio in aliquot mss. : Incipit liber AEthici philosophico editus oraculo, a Hieronymo presbytero translatum in Latinum ex Cosmographia et Mundi scriptura. Nihilosecius satis est ipsum lustrare oculis libellum, a Simlero vulgatum ex Pithoeano ms. ut ex stylo contextuque operis statim intelligas, minime omnium fuisse ab Hieronymo Latinitate donatum: plus enim quam barbare scriptus

De consanguinitate beatæ Mariæ Virginis. In codice D est, uugis et fabulis ineptissimis refertus, et pleraeadem S. Pelri bibliotheca. Vide Indiculum Hære- A Commentarius S. Hieronymi de Apocalypsi Joannis

ms. num. 48, Bibliothecæ S. Marci Venetiarum. De tribus virtutibus. Citat Petrus Abaleardus Thcologiæ Christianæ lib. 1, ex editione P. Martenetom. W Monumentor. pag. 1175. AEthici Alphabetum de Græco in Latinum ab Ilieronymo conversum. Laudat Rabanus libro de inventione linguarum tom. VI operum p. 333, vetus quoque ms. ex Bibliotheca Hauliniana, quem allegat Cangius in appendice ad Glossarium Græcum. Nec sane alius videtur auctor, quam Æthicus Ister Christianus scriptor post Constantini M. tempora, neque alius innui ejus, liber, quam Cosmographica descriptio illa quæ ab aliis Julio Honorio oratori ascribitur juxta Cassiodori testimonium. Nam Æulicus, inquit

que omnia de creatione mundi, de mirabilibus, etc., docet, quæ S. Interpreti probari omnino non potuissent. Denique ne AEthici quidem est : siquidem ipsum AEthicum Istrum philosophum de nomine sæpius laudat. Cyclus S. Hieronymi. In antiquo cod. num. 547 bibliothecæ San-Germanensis. 0rdo vivendi sanctarum virginum. Sententiarum ex variis Hieronymi in eam rem scriptis congeries hæc est in pervetusto ms. Ecclesiæ cathed. S. Petri in Vaticano. De hæresibus Græcorum, Judæorum, et Christianorum. Desinit in Tritheitis. Habetur ad calcem alterius ms. Libri de gestis summorum pontificum, ex seon, quem vulgavit Cl. Menardus Parisiis 1617. Divi Hieronymi de timore ultimi judicii, et defectu hujus vitæ. Incipit : Inde satis times; ne illa tribulationis die, etc. Tractatus maximam partem conquisitis hinc inde Hieronymi sententiis constans. Ms. liber apud me est, nec ætatis infimæ, nec notæ. Epistola una Hieronymi, et alia Mansueti episcopi de secreto Incarnationis Christi in uno codice. Sic habet vetustissimus catalogus librorum præfixus ms. Vaticano Palatino num. 57. Glossae secundum Hebraicam veritatem translatæ a supradicto Hieronymo. Ex eodem catalogo. Expositio psalmorum, sive omnium, sive ex parte tantum : Homiliæ item in aliquot Scripturæ loca, sæpius occurrunt in mss. quos recensere, longum est.

[graphic]

apostoli. Ita inscribitur in antiquo calalogo Bibliothecæ monasterii Pomposani, quem sæculo xi Henricus clericus dicitur adornasse. Incipit : Joannes, qui gratia Dei interpretatur, figuram Christi tenuit. Etiam Latina versio commentariorum Wictorini in Apocalypsim Hieronymo passim tribuitur. Et de præfatione quidem ad Anatolium, quæ illis præfigitur, dubitant etiamnum critici magni nominis, num Hieronymum auctorem habeat. Slavonica Bibliorum versio, ut et alphabetum Slavonicum Hieronymianum. Qui haec Hieronymo ascripserunt, rerum Illyricarum scriptores et critici non contemnendi, perperam intellectis Hieronymi verbis, meæ linguæ hominibus dedi, hallucinati sunt.

ADMONITIO DE SUBSEQUENTE HOMILIA.

Colleclio hæc sententiarum est, maxime quæ ad probe instituendam monachorum vitam spectant, ex Hieronymi epistolis ac libris ab studioso quopiam adornata. 0ccurrit ea nobis in perantiquo, et `bonæ cumprimis notje, Vaticano ms. codice, qui num. 140, prænotatur : visaque est tanti, ut in lucein edi inter suppósititia scripta cum legentis fructu aliquo posset : maxime cum viam munire Regulæ monachorum, quod ejusdem in

genii atque animi opus est, videatur.
AD MONACHOS.

Alii festinant ad cœlestia, et superna desiderant, B est videre crebrius quod esse contempsit? Monachus

alii terrenis fæcibus inhiantes, fomenta non habent veritatis. Si quis habet animam virginalem, et amator est pudicitiæ, non debet mediocribus esse contentus, quæ cito exolescunt, et exorto caumate arefiunt : sed perfectas virtutes sequatur, ut lumen habeat sempiternum. Illa studeamus discere in terris, quarum notitia perseveret in coelis. Nemo renuntiaturus sæculo, bene potest vendere quæ contempsit. Christum sequi cupiens, si habes in potestate rem tuam, vende : si non habes, magno onere liberatus es. Totum enim Deo dedit, qui se ipsum obtulit. Facile contemnit omnia, qui se semper cogitat esse moriturum. Frequenter impudicos senes ætas lasciva condemnat. Subitus calor longo

vincit tempore. Quia multi diu vivendo portant C

funera sua, et quasi sepulcra dealbata plena sunt ossibus mortuorum. Beatus qui divinas Scripluras legens, verba vertit in opere : et nudam crucem nudus sequens, puris manibus et candido pectore, pauperem se, et spiritu, et opibus glorietur. Nemo potest et virtutes simul et divitias possidere. Qui vult esse perfectus, multitudines hominum, et officia salutationis, et convivia quasi quasdam catenas fugiat voluptatum. Monachis cibus sit vilis et vespertinus. Olera et legumina, interdumque et pisciculos pro summis ducat deliciis. Quidquid enim per gulam non sentitur, hoc ei sit quod et panis et legumina. Monachus frequenter oret, et, flexo corpore, mentem ad Christum eriget. Crebro vigilet, et ventre

habeat simplicitatem columbæ, nec cuiquam machinetur dolos : habeat et serpentis astutiam, ne aliorum supplantetur insidiis, quia non multum distata vitio vel decipere posse vel decipi. Monaclius qui substantiam suam Christo obtulerit, caveat ne eam imprudenter effundat, id est, ne rem pauperum non pauperibus tribuat, et secundum dictum prudentissimi viri, liberalitas liberalitate pereat. Quicumque Domino servire cœperit, omnes insidias diaboli observet diligenter, ut quasi cautus et sollicitus gubernator, in quo littore pudicitiæ pirata sit, noverit : ubi Charybdis et radix omnium malorum avaritia : ubi Scylla et obtrectatorum canes. Et cogitet quomodo frequenter in media tranquillitate securi, Libycis vitiorum syrtibus obruamur, quantaque venenata animantia desertum hujus sæculi nutriat. Si negotiatores hujus sæculi multa pericula sustinent, ut ad incertas perveniant periturasque divitias, et servant brevi tempore quod cum multis periculis, cum discrimine animæ et corporis quæsierunt : quid Christi negotiatori faciendum est, qui, venditis omnibus, quærit pretiosissimam margaritam : qui totis substantiæ opibus venditis, emit agrum, in quo reperiat thesaurum, quem nec fur nec latro possit auferre? Quicumque monachus esse vult, non suæ gentis habeat curam, non rei familiaris, sed animæ suæ. Sordes vestium candidæ mentis indicia sint : vilis tunica contemptum sæculi probet. Cave ne sine doctore ingrediaris viam,

vacuus sæpe dormiat, et inter hæc rumusculos, et D quam numquam ingressus es, et in partem alteram doctores, qui speciem conversationis suæ multo A fores, quæ prius salutantium turbas vomebant, a

gloriosos et palpantes adulatores quasi hostes fugiat. Monachus humjlitate vestium, tumente animo, non appetat sæcularium consortia : devitet, Quid ei opus

declinans errorem patiaris, plusque aut minus ambules quam necesse est, et currens lasseris, aut moram faciendo obdormias. Il!i aliorum debent esse tempore didicerunt, qui omnium fuerunt minimi, ut primi omnium fierent. Quos nec esuries, nec saturitas aliquando superavit, qui paupertate lætantur, quorum habitus, sermo, vultus, incessus, doctrina virtutum est. Religiosus inter mulieres habitare non debet, ne die videat, quod nocte eogitet. Monachi sit vigil sensus, ne vanis cogitationibus pateat. Amet scientiam Scripturarum, et carnis vitia non amabit. Monachus vivat in monasterio sub unius disciplina patris, consortioque multorum, ut ab alio discat humilitatem, ab alio patientiam. Unus enim silentium, alter doceat mansuetudinem. Non faciat quod vult : comedat quod jubetur : habeat quantum acceperit : operis sui pensa persolvat. Subjiciatur cui non vult. Lassus ad stratum veniat, ambulansque dormitet, necdum expleto somno surgere compellalur. Passus injuriam taceat. Præpositum monasterii timeat, ut Dominum, diligat ut parentem, credat sibi hoc esse salutare quidquid ille præceperit, nec de majoris sententia judicet, cujus officium est obedire et implere quæ jussa sunt. Dicente Moyse : Audi, Israel, et tace. Quidam profitentur se renuntiare sæculum vestimentis dumtaxat, et vocis professione, non rebus : qui nihil de pristina conversatione mutantes, res familiares magis augent, quam minuant. Eadem ministeria servorum, idem apparatus convivii, et inter turbas, et examina ministrorum nomina sibi vindicaut solitarii. Plerique monachi artibus et negotiationibus pristinis carere

miseris obsidentur. Felix, qui hoc exercitu comitatus incedit : felix qui horum sordibus dealbatur. Prima virtus est monachi contemnere hominum judicia, et semper Apostoli recordari dicenlis: Si adhuc hominibus placere vellem, Christi servus non essem. Quamvis clarus honor vi!escit in turbas, et apud bonos viros indigna fit ipsa dignitas, quam multi indigni possident. Unde egregie de Caesare Tullius, dum quosdam, ornari ait, voluit, non illos honestavit, sed ornamenta ipsa turpavit. Semper enim grandia in audientium ponuntur arbitrio

sicut est illud: Si vis perfectus esse; et alibi de eunuchis: Qui potest capere capiat. Ideo autem non poninitur necessitas, ut voluptas præmium consequatur.

B Christi sapientia est sanctificatio, redemptio. Idem

redemptio et pretium Christus omnia, ut qui omnia propter Christum dimiserit, unum inveniat pro omnibus. Cum religionem quis professus fuerit, studeat non solum pecuniam Christo offerre, sed et semetipsum. Et imitetur filium hominis, qui non venit ministrari, sed ministrare. Corium enim pro corio, et omnia quæ possidet homo dare potest pro anima sua. Sed tange, inquit diabolus, carnes ejus. Hostis antiquus scit magis continentiæ quam munerum esse certamen. Facile abjicitur quod habetur extrinsecus. Intestinum bellum periculosius est; conjunctam disglutinemus, unitam dissecemus. Si enim offeramus Christo opes cum anima nostra, libenter suscipiet. Si autem quæ foris sunt Deo, et quæ intus diabolo

non possunt, non victum et vestitum, quod Apo- C demus, non erit æqua portio : dicereturque nobis :

stolus præcepit, sed majora quam sæculi homines emolumenta sectantes, sub religionis titulo exercent injusta commercia, et plenis sacculis moriuntur divites, qui quasi pauperes vixerant. Qui proficere studet, non consideret quid mali alii faciant, sed quid boni ille facere debeat. Si in monasterio vivens clericus esse desideras, ita te exhibe, ut vitæ meritum consequaris. Idest, ut adolescentiam tuam nulla libidinis sorde commacules, ut ad altare Domini, quasi de thalamo virgo procedas, et habens deforis bonum testimonium, feminæque nomen tuum noverint, vultum nesciant. Multo tempore disce quod doceas, nec credas laudatoribus tuis, immo in risoribus aurem ne libenter accommodes. Ita viri sancti ad supernæ vocationis palmam spontanea devotione festinant, quomodo potentes equi ad cursum vincti, auriga desuper innitente, servent, non exspectantes flagella verberum, sed ad vocis hortamenta ferventes. Non appetas majora viribus tuis, quia melior est in humilioribus tuto pergere, quam pendulo gradu in sublimioribus fluctuare. Lætatur Deus quando conversi divites res suas pauperibus tribuunt, quando ardentes gemmæ, quibus antea tollum et facies tegebatur, egentium ventres saturant. Quando vestes sericæ, et aurum in fila lente. scens in mollia lanarum vestimenta mutatnr, quibus repellatur frigus, non quibus nititur ambitio : quando deliciarum supellectilem virtus insumit, quando

Nonne si recte offeras, et non recte dividas, peccasti. Wir nobilis quando conversus fuerit, non ei sit tumoris, sed humilitatis occasio, sciens Filium Dei factum esse filium hominis: quantumque se dejecerit, humilior Christo non erit. Nam etsi incederit pedibus nudis, et frua tunica vestiatur, æqueturque pauperibus, et inopum cellas dignanter introeat, et sit cæcorum oculus, manus debilium, pes claudorum , si ipse aquam portet, ligna concidat, focum exstruat, ubi vincula ? ubi alapæ? ubi sputa? ubi flagella? ubi patibulum? ubi mors? Prima monachorum virtus hæc est, ut nihil sibi de professione, nihjl de continentia blandiantur : sed humilitas inter eos contentio sit, et quicumque novissimus fuerit,

D bic primus putetur. Nec extra modum inediae, nec

immoderata saturitas condemnentur. Nemo judicet alterum, ne a Domino judicetur, unusquisque enim suo Domino stat, aut cadit. Monachi specialiter expetenda est solitudo, et urbis habitatio fugienda, quam videri et videre, salutare et salutari, laudari et detrahere, audire et proloqui, et tantam frequentium hominum salutem invitum pati : quæ omnia a proposito monachorum et quiete aliena sunt. Ait enim videmus venientes ad nos, et silentium perdimus: aut non videmus, et superbi arguimur. Interdumque visitantibus reddimus vicem, ad superbos fores pergimus, et inter linguas rodentium ministrorum postes ingredimur auratos. Sunt sancti la

« PoprzedniaDalej »