Obrazy na stronie
PDF
ePub

ostentation and ecclesiastical independence.25 At the Council of Vienne (1311) it was even a Cistercian abbot who pleaded for the exemption of monasteries.26

Since the multifariousness of monastic brotherhoods had already produced many hazardous results :27 Innocent III. forbade the foundation of new orders.28 dilatentur in terris, quorum conversatio in caelis debet esse etc. Compare Hurter iv. 186.

25 After that spiritual jurisdiction over its own members had been granted to the order, Alexander III. in 1162 assigned to it the same power over its tenants (firmarios) and dependents (Manrique Cisterc. annal. i. 357.) Statuta capituli gen. Cisterc. ann. 1257 (Martene thes. anecdot. iv. 1407): Ad preces et admonitionem sanctissimi patris nostri summi Pontificis, qui super hoc scripsit Capitulo generali, statuitur, ut Abbatibus liceat uti cappis in omnibus solemnitatibus, quibus fit processio, quoties etiam albis induuntur et portant baculum pastoralein, necnon et altaris ministris uti dalmatica et tunica, Abbate duntaxat celebrante. Clement IV. even writes to the Cistercian Abbot of Casa Dei (Launoji opp. v. i. 263), decessores suos inonasteriis dedisse privilegia juri divino contraria et humano, quae rationabiliter annullare se posse, and adds to this : Et quamvis nostris praedecessoribus, prout necessitas exigit, geramus honorem, multa tamen eorum aliquibus placuerunt, quae nobis imparis meriti et scientiae nulla possent ratione placere.

26 The Archbishop of Bourges Aegidius Romanus (see § 59 note 36), had written a tract. adv. exemptos, Guil. Durantis tract. de modo celebrandi generalis concilii (see $ 62, note 28), proposes the abolition of exemptions. On the other hand now wrote Jacobus Abb. Cisterc. Ord. Silvanectensis dioecesis lib. contra impugnantes exemptionem, which Raynald. ad ann. 1312 no. 24 gives in extracts. This Cistercian puts St Bernard lightly on one side : Nec repugnant praedictis dicta Bernardi in epistola ad Henricum Senonensem Archiepiscopum et in libro de consideratione ad Eugenium Papam (see above note 15), quia ibi loquitur per comparationem ad finem per accidens in Ordine ad abutentes, et supposito bono regimine Praelatorum.

7 Anselmus Havelbergensis Episc. dialogorum (written 1145) lib. i. cap. 1 (in d'Achery spicileg. i. 163): Solent plerique mirari et in quaestionem ponere, et interrogando non solum sibi, verum etiam aliis scandalum generare : dicunt enim, et tanquam calumniosi inquisitores interrogant : quare tot novitates in Ecclesia Dei fiunt ? quare tot Ordines in ea surgunt ? quis numerare queat tot Ordines Clericorum ? quis non admiretur tot genera Monachorum ? quis denique non scandalizetur, et inter tot et tam diversas formas religionum invicem discrepantium taedioso non afficiatur scandalo? Quinimio quis non contemnat christianam religionem, tot varietatibus subjectam, tot adinventionibus immutatam, tot novis legibus et consuetudinibus agitatam, tot regulis et moribus fere annuatim innovatis fluctuantem ? Quod modo, inquiunt, a quibusdam propter regnum caelorum praecipitur, hoc statim ab

[ocr errors][merged small]

Scarcely was that law issued, when the Popes found themselves already induced to grant exceptions from its operation, in favour of a new kind of Monks, which promised fresh advantages of a peculiar kind to the Roman See.

Hitherto monks had been in theory penitents separated from the world ; they renounced all sympathy with the world and all influence over its affairs. Still their pretended apostolical life was not only generally regarded with suspicion at this time, but a new idea of apostolical life as consisting in an activity, which renounced all

eisdem, seu ab aliis propter regnum caelorum prohibetur : quod modo tanquam sacrilegum inhibetur, subito tanquam sanctum et salubre conceditur. Tales, cum otiosi sunt, inducunt quaestiones, et corda simplicium pervertunt, dicentes, omnem religionem tanto esse contemtibiliorem, quanto mobiliorem. Quod enim, inquiunt, est tam mobile, tam variabile, tam instabile, quoinodo alicui sapientum digne potest esse admirabile? propria quippe sua varietate probat se respuendum esse. Ecce videmus in Ecclesia Dei, ut ajunt, quosdam emergere, qui pro libitu suo insolito habitu induuntur, novuin vivendi ordinem sibi eligunt, et sive sub monasticae professionis titulo, sive sub canonicae disciplinae voto, quidquid volunt, sibi assumunt, novum psallendi sibi adinveniunt, novum abstinentiae modum, et metas cibariorum statuunt, et nec Monachos, qui sub Regula b. Benedicti militant, nec Canonicos, qui sub Regula b. Augustini apostolicam vitam gerunt, imitantur : sed omnia, sicut dictum est, pro libitu suo nova facientes, ipsi sibi sunt lex, ipsi sibi sunt auctoritas, et quos possunt, in suam societatein sub praetextu novae religionis colligunt. Et in hoc religiosiores videri putantur, si ab omni r·ligiosorum habitu et disciplina sequestrati inveniantur, et tanquam prae caeteris notabiles digito demonstrentur. Haec et his similia dicunt, et crebris quaestionibus alios inquietant.

28 Conc. Lateran, iv. ann. 1215 c. 13 : Ne nimia religionuin diversitas gravem in Ecclesia Dei confusionem inducat, firmiter prohibemus, ne quis de caetero novam religionem inveniat: sed quicunque voluerit ad religionem converti, unam de approbatis assumat.

· For this reason parochial work also was forbidden them, Conc. Pictav. ann. 1100 c. 11. Ut nullus monachorum parochiale ministerium Presbyterorum, id est, baptizare, praedicare, poenitentiam dare, praesumat. Calixtus II. in Conc. Lateran. i. ann. 1123 c. 17 : Interdicimus Abbatibus et monachis publicas poenitentias dare, et infirmos visitare et unctiones facers et Missas publicas cantare.

enjoyment and consecrated itself singly to the preaching of the Gospel, was displayed, especially by the Waldenses, and made a deep impression on the people. While the founders of the new orders made themselves masters of the idea there put forth, they succeeded in banishing its spirit of hostility to the Church, as well as in securing for their orders an influence and an energy, such as no Monastic society had ever before achieved.?

? Chron. Ursperg. ad ann. 1212 (ed. Argentor. 1609 p. 243): Eo tempore, mundo jam senescente, exortae sunt duae religiones in Ec. clesia, cujus ut aquilae renovatur juventus, quae etiam a sede apostolica sunt confirmatae, videlicet Minorum fratrum et Praedicatorum. Quae forte hac occasione sunt approbatae, quia olim duae sectae in Italia exortae adhuc perdurant, quorum alii humiliatos, aii pauperes de Lugduno se nominabant. Quos Lucius Papa quondam inter haereticos scribebat, eo quod superstitiosa dogmata et observationes in eis reperi. rentur. In occultis quoque praedicationibus, quas faciebant, plerumque in latibulis Ecclesiae Dei et sacerdotio derogabatur. Vidimus tunc temporis aliquos de numero eorum, qui dicebantur pauperes de Lugduno, apud sedem apostolicam cum magistro suo quodam, ut puto Bernhardo, et hi petebant sectam suam a sede apostolica confirmari et privilegiari. Sane ipsi dicentes, se gerere vitam Apostolorum, nihil volentes possidere aut certum locum habere, circuibant per vicos et castella. Ast dominus Papa quaedam superstitiosa in conversatione ipsorum eisdem objecit, vedelicet quod calceos desuper pedem praecidebant, et quasi nudis pedibus ambulabant. Praeterea cum portarent quasdam cappas, quasi religionis, capillos capitis non attondebant, nisi sicut laici. Hoc quoque probrosum in eis videbatur, quod viri et mulieres simul ambulabant in via, et plerumque simul manebant in una domo, et de eis diceretur, quod quandoque simul in lectulis accubabant. Quae tamen onnia ipsi asserebant ab Apostolis descendisse. Caeterum dominus Papa in loco eorum exsurgentes quosdam alios, qui se appellabant pauperes minores, confirmavit, qui praedicta superstitiosa et probrosa respuebant, sed praecise nudis pedibus tam aestate quam hieme ambulabant, et neque pecuniam neque quicquam aliud praeter victum accipiebant, et si quando vestem necessariam quisquam ipsis sponte conferebat : non enim quicquam petebant ab aliquo. Hi tamen postea attendentes, quod nonnunquam nimiae humilitatis nomen gloriationem importet, et de nomine paupertatis, cum multi eam frustra sustineant apud deum, vanius inde gloriantur, maluerunt appellari minores fratres, quam minores pauperes, apostolicae sedi in omnibus obedientes. Alii, videlicet Prardicatores, in locum humiliatorum successisse creduntur. Humiliati quippe, nulla habita auctoritate aut licentia Praelatorum mittentes falcem in messem alienam populis praedicabant, et vitam eorum plerumque regere satagebant, et confessiones audire, et ministeriis sacerdotum derogare. Quae volens corrigere Papa Ordinem Praedicatorum instituit et confirmavit. Illi quippe rudes et illi. terati cum essent, operibus manuum instabant et praedicabant, accipientes necessaria a suis credentibus. Isti vero studio et lectioni

From the year 1207 Francis of Assisi? first began to gather round him a society, in a church of the Virgin at Portiuncula, in order to reproduce such an Apostolic life and labour in the strictest obedience to the Apostolic See. His animated devotion first exprest itself at the same time in an ascetic life, rejecting all earthly possessions, enjoyments, and knowledge, regarding no considerations, not even those of customary demeanour; and also in powerful exhortations to penitence and love. And if the former course past at first for frenzy, still it quickly received another significance from the overpowering impression which his simple forcible preaching made upon an age stiffening under the influence of a mechanical Church. Men felt that with Francis a new and powerful energy had come into operation in the Church, and he became the object of an almost

sacrae Scripturae jugiter insistentes, tantum in scribendo libros opus faciebant, et eos diligentissime a magistris suis audiebant, ut cum sagittis et arcu et omni armatura fortium possent ingredi et stare pro defensione sanctae matris Ecclesiae, et ex adverso adscendere, et ponere se murum pro domo Israel, dum fidem roborant, virtutes instruunt, statuta Ecclesiae docent et collaudant, vitia hominum et pravitates redarguunt et castigant. Nihilominus sedi apostolicae in omnibus obediunt, a qua auctoritatem praecipuam trahunt. True the distinction between Humiliati and Pauperes de Lugduno rose from a misunderstanding of a decree of Lucius, see below . 86, note 6, and the Bernard here mentioned was a chief of the Pauperes catholici, see $. 88, note 26. But the leading idea of the passage, that the mendicant orders formed themselves in opposition to the Waldenses is quite right.

3 Among the numerous Biographies of him, the most important are that by Thomas de Celano, a friend of the saint, written about 1229 at the command of Gregory IX. (prim. ed. in act. SS. Octobr. ii. 683.) the completion of the trium sociorum, namely Leo Angelus and Ruffinus, written in 1246 (prim. ed. 1. c. p. 723), and the life by Bonaventura in 1261 drawn from the earlier lives, and from legends afterwards preserved only in the order (1. c. p. 742, ss.) Cf. acta Ss. Octobr. ii. 545, ad. d. 4 Oct. Pragin. Gesch d. vornehmsten Mönchsorden ii. 209. Hurter's Innocenz III. iv. 239.- Luc. Waddingi annales Minorum s. trium Ordinum a s. Francisco institutorum. Lugd. 1625-1654. Tomi viii. fol. (they go down to 1540.) The new edition, greatly enlarged, was publisht at Roine 1731–1741, Tomi xix. fol. reaches down to 1564.

• Thomas Celanus in vita Francisci lib. i. c. 3 § 22: Sed cum die quadam Evangelium, qualiter Dominus miserit discipulos suos ad praedicandum, in eadem ecclesia [b. Mariae Virg. in Portiuncula] legeretur, et Sanctus Dei assistens ibidein verba evangelica intellexisset, celebratis Missarum solemniis, a sacerdote sibi exponi Evangelium

[ocr errors]

idolatrous veneration. Provisionally sanctioned by Innocent III. in 1209, and solemnly establisht by Honorius III. in 1223,

suppliciter postulavit. Qui cum ei cuncta enarrasset, audiens s. Franciscus, discipulos non debere aurum, sive argentum, vel pecuniam possidere, non peram, non sacculum, non panem, non virgam in via portare, non calceamenta, non duas tunicas habere, sed regnum Dei et poenitentiam praedicare: continuo exultans in Spiritu Dei, hoc est, inquit, quod volo; hoc est, quod quaero; hoc totis medullis cordis facere concupisco. Festinat proinde Pater sanctus, superabundans gaudio, ad impletionem salutaris auditus.-Solvit protinus calceamenta de pedibus, baculum deponit e manibus etc.—Cap. 4 § 23 : Exinde cum magno fervore spiritus et gaudio mentis coepit omnibus poenitentiam praedicare, verbo simplici, sed corde magnifico aedificans audientes. Erat verbum ejus velut ignis ardens, penetrans intima cordium. Et omnium mentes admiratione replebat. Totus alter videbatur, quam fuerat, et caelum intuens, dedignabatur respicere terram. § 29 : After he had gathered eight disciples, tunc b. Franciscus omnes ad se convocavit, et plura eis de regno Dei, de contemptu mundi de abnegatione propriae voluntatis et proprii corporis subjectione pronuncians, binos illos in partes quatuor segregavit, et ait ad eos: Ite cautissimi, bini et bini per diversas partes orbis, annunciantes pacem hominibus, et poenitentiain in remissionem peccatorum. Et estote patientes in tribulatione, securi, quia propositum suum et promissum Deus adimplebit. Inter. rogantibus humiliter respondete, persequentibus benelicite, vobis injuriantibus et calumniam referentibus gratias agite ; et pro his regnum vobis paratur aeternum.

5 Thomas Celanus lib. i. c. 8. § 62: Tanta erat fides virorum et mulierum, tanta mentis devotio erga Sanctum Dei, ut felicem se pronunciaret, qui saltem vestimentum ejus contingere potuisset. Ingrediente ipso civitatem laetabatur clerus, pulsabantur campanae, exultabant viri, congaudebant foeminae, applaudebant pueri, et saepe ramis arborum sumptis psallentes ei obviam procedebant. Confundebatur haeretica pravitas, extollebatur fides Ecclesiae, et fidelibus vigilantibus haeretici latitabant. --Inter omnia et super omnia fidem 8. Romanae Ecclesiae servandam, venerandam et imitandam fore censebat, in qua sola salus consistit omnium salvandorum.

i Regula Francisci in Holstenius- Brockie iii. 30. Pragm. Gesch. iii. 227. Cap. 1: Regula et vita Fratrum Minorum haec est, scil. Domini nostri Jesu Christi sanctum Evangelium observare, vivendo in obedientia, sine proprio, et in castitate. Frater Franciscus promittit obedientiam et reverentiam domino Papae Honorio ac successoribus ejus canonico intrantibus et Ecclesiae Romanae. Et alii Fratres teneantur Fratri Francisco et ejus successoribus obedire. Cap. 4: Praecipio firmiter Fratribus universis, ut nullo modo denarios vel pecuniam recipiant, vel per se, vel per interpositam personam. Cap. 6: Fratres nibil sibi approprient, nec doinum, nec locum, nec aliquam r.'m. Sed tanquam peregrini et advenae in hoc saeculo, in paupertate et humilitate Domino famulantes, vadant pro eleemosyna confidenter.

« PoprzedniaDalej »