Obrazy na stronie
PDF
ePub

to rescue his father's dominion from the tyrant, almost every one went forth to meet him in triumph as their liberator. The Pope received him with anathema.26 And now the time was come for the lofty race of the Hohenstaufen to fall. The Battle at Tagliacozzo (23. Aug. 1268) declared against Conradin, and the last sprout of the noble Imperial House fell by the hand of the executioner (29. Oct. 1268.)27 Thus Clement beheld, shortly before his death, the accomplishment of an aim long pursued by the Papal see. On the other hand he had received in Charles a feudal tenant, whose still increasing tyranny admitted no hope of his continuing in undisturbed possession of the kingdom of Sicily.28

While the Popes abused the preaching of Crusades to their own advantage against the Hohenstaufen, the Latin Empire at Constantinople came to an end, upon the capture of this city by Michael Palæologus (1261.)29 Bibars, Sultan of Egypt, was advancing in Syria; and when Antioch also was fallen (1268), the Christian dominions were almost confined to Acre alone.30

leximus, quosdam filios iniquitatum super eo linguas instruxisse mendaces, quod nos, exclusis ab imperatoria dignitate Principibus ad praesens litigantibus super ea, intendebamus de persona nostra juxta nostrum beneplacitum Imperio providere, jure, quod vobis super hoc competit, enervato. Talis quippe relatio non rationis fundamentum habuit, sed a nequitiae fermento traxit originem. Indecens enim esset, quod inde sequerentur injuriae, unde jura nascuntur etc.

25 About him consult W. Jägers Gesch. Conrads II. Kg. beider Sicilien u. Herz. in Schwaben, Nürn. 1787. 8.

26 Clem. epist. 450 ad Florentinenses dd. 10. April. 1267 (in Martene p. 456): De radice colubri venenosus egressus regulus suis jain inficit flatibus partes Tusciae : viperarum genimina, viros utique pestilentes, et tam nostros quam vacantis Imperii, necnon-Siciliae Regis inclyti proditores--ad diversas destinat civitates etc. The deed of excommunication in Raynald ann. 1268. no. 4 ss. according to Clem. epist. 559, in Martene p. 544, was issued on the octave of S. Martin. 19. Nov. 1267.

27 Raumer iv. 594. Schlosser III. ii. ii. 59.
23 See fresh warnings from the Pope in Raynald. 1268, no. 36.

29 Schlosser III. ii. i. 114. How the claims of the banisht Emperor, Baldwin II. gradually passed to the House of Anjou, and then to France, see the same s. 120 ff.

30 Marini Sanuti, Patricii Veneti, liber secretorum fidelium Crucis (libb. iii. written 1306 in Bongarsii gesta Dei per Francos T. ii.) lib. iii. Pars xii. c. 7-9. Schlosser III. ii. i. 343. Wilken vii. 514.

[ocr errors]

GREGORY X. (1. SEPT. 1271 - 10. JAN. 1276.) INNOCENT V. (21 JAN.-22

JUN.) HADRIAN V. (12. JUL.-18. AUG.) JOIN XXI. (13. SEP. 1276– MAY 1277.) NICOLAS III. 25. NOV. 1277 -- 23 AUG. 280. MARTIN IV. (22. FEB. 1231 - 29. MARCH 1285.) HONORIUS IV. (2. APR. 1285.-3. APR. 1287.) NICOLAS IV. (22. FEB. 1289--4. APR. 1292) CELESTINE V. (5. JUL, 1291–13. DEC. 1294.)

While the Papal election was delayed by the disunion of the Cardinals, the conquest of Antioch kindled once more the last spark of enthusiasm for the Holy Land. Lewis IX. proceeded in company with Edward, the heir to the English crown, against Tunis (1270), and there met his death. Edward turned thence to Ptolemais, but he could do no more than delay the complete loss of all the Christian dominions in Palestine.?

The new Pope, Gregory X., was chosen from his suite: He departed from Ptolemais with the firm intention of sending effectual aid to the Holy Land, and (1274) held a general council at Lyons with this especial view. However, the enthusiasın was grown cold. The whole result was unsatisfactory. In like manner

Schlosser III. ii. ii. 360. Wilken vii. 537. Comp, the anger breathing elegy of the Troubadour Austorc d'Orlac in Raynouard v. 54, in French in Michaud hist. des croisades 5ème édit. iv. 547. The tenor of it Millot gives ii. 430: Il pleure la mort du Roi s. Louis, si ardent à servir Dieu ; il maudit les croisades, et le clergé promoteur de la guerre sainte ; il maudit Dieu même, qui pouvoit la rendre heureuse ; il voudroit, que les Chrétiens se tissent Mahometans, puisque Dieu est pour les infidèles; il oppose la voie droite, que tenoit s. Pierre, aux mauvaises ruses, que pratique le Pape; il invective contre le Pape et les prêtres, qui font tout pour de l'argent ; enfin il voudroit, que l'Empereur se croisât avec les François pour combattre le clergé, qui a fait périr la chevalerie, et qui ne songe qu'à dormir.

2 Marinus Sanutus lib. iii. p. xii. c. xi. 12.

* He left it with the words Ps. cxxxvii. 5, 6: Si oblitus fuero tui, Jerusalem, oblivioni detur dextera mea: adhaereat lingua mea faucibus meis, si non meminero tui : si non proposuero Jerusalem in principio laetitiae meae (Marin. Sanut. I. c. cap. 13.)

+ Compare especially the book drawn up at the requeat of Gregory X. by the General of the Dominicans, Humbertus de Romanis, as a preparation for the Council de his quae tractanda videbantur in concil. gener. Lugdun. (Extracts from it were first edited by Mansi xxiv. 109. From comparison of this, it is plain that this Book is the same opusculum tripartitum, which was printed long ago, but without being rccognized in the collection of Councils by Crabbe ii. 967, left out in the next collection of Councils, and on this account received into Brown's app. ad. fascic. rerum expetendarum et fugiendarum p. 185.) Part 1. treats of the Crusades, and confutes from cap. x. onwards, (in Brown p. 191) septem genera hominum, obloquentium adversus negotium, quod exercet Ecclesia contra Saracenos. For instance cap. xi, : Sunt quidam de istis oblocutoribus, qui dicunt, quod non decet religionem christianam ita effundere sanguinem etiam malorum infidelium. Christus enim non sic fecit, imo cum pateretur, non comminabatur, et tradebat se judicanti se injuste, sicut dicit Petrus : nec etiam sic docuit Christus, imo dixit Petro volenti defendere eum : mitte gladium tuum in raginam. The Apostles, Martyrs, and Saints, followed this religion. On the other hand aliter interdum res perducitur in esse, aliter conservatur. Vinea enim, a patrefamilias plantata, per beneficium roris et pluviae et caloris caelestis ad debitum incrementum perducitur: sed per gladium conservatur, si forte hostes vellent eam extirpare. Item aliter procedit impotens in suis agendis, aliter potens. Impotens enim procedit per humilitatem, potens vero per severitatem. Item omnis artifex operans cum instrumento solet operari per instrumentum quod habet, non per illud quod non habet, et quando deficit ei unum, operatur cum alio quod ei restat. Eisdem modis factum est de Christianitate. Promota est enim per miracula, et Sanctorum passiones, et doctrinam sanctam, et non per potentiam aliquam, ne adscriberetur homini, sed soli divinae virtuti ejus promotio. Sed quae sic promota est, jam promota defendenda est ab hostibus per gladium, cum fuerit necesse. Item in statu suo primitivo nondum Dominus dederat ei terrena dominia, nec ei subjecerat potestates mundi, sicut fecit postea, et ideo tunc operabatur sicut impotens. Postmodum autem procedit sicut potens per potentiam. Ad quid enim dedisset ei providentia Dei potentiam saecularem, si nollet, quod ea uteretur : et sic haberet gladium sine causa, contra verbum Apostoli ad Romanos (Rom. xii. 4.) Item sicut tunc potentiam non habebat, sed miracula et genera linguarum et Spiritum sanctum omnia docentem, quibus tunc utebatur, ita modo non habet illa, sed habet potentiam. Deficientibus ergo istis, utitur eo quod habet, scilicet potentia, sicut artifex instrumento quod habet. - Item patet hoc idem per ipsum Christum qui dicit: qui non habet gladium, vendat tunicam suam et emat gladium. In quo invenitur secundum glossam, quod aliquando utendum sit gladio Christianis.—Quod Dominus dixit Petro: converte gladium tuum etc. dictum est Petro pro tempore illo, nondum enim venerat tempus utendi gladio. Item dictum est pro persona. Licet enim Ecclesia habeat gladium, non tamen pertinet usus ejus ad quodlibet membrum Ecclesiae. Sicut ergo in homine non utitur quodlibet membrum ejus, sed solum manus gladio : ita et in corpore Ecclesiae non pertinet uti gladio, nisi ad personam laicam etc. Cap. xii: Alii sunt qui dicunt, quod etsi non esset parcendum sanguini Saracenico, tamen parcendum esset sanguini et morti Christianorum. On the other side finis Christianitatis non est replere mundum sed caelum. Quid ergo curandum est, si Christiani imminuuntur in mundo per mortes, quas propter Deum sustinent, ex quo per tales mortes vadunt ad caelum, et forte per aliam viam nunquam illuc ituri? Cap. xiii : Alii sunt, qui dicunt, quod quando nostri vadunt ultra mare contra Saracenos, conditio belli multo pejor est ex parte nostra. Nam nos sumus ibi valde pauci in comparatione ad eorum multitudinein. Item sumus in aliena terra, ipsi autem in sua. Item sumus in aëre inconsueto, ipsi autem in consueto. Item oportet nos ibi uti multoties cibis inconsuetis, ipsi vero considetis utuntur. Item ipsi sciunt passus periculosos et subterfugia, nos autem non. Item habemus ibi frequenter inopiam rerunn, illi vero copiam. Et ideo videtur esse tentatio Dei vel magna infidentia (probably insipientia), inire talem conflictum. Cap. xiv.: Alii sunt, qui dicunt, quod etsi debeamus nos defendere a Saracenis, quando nos invadunt : tamen quando dimittunt nos in pace, non videtur, quod deberemus terras eorum vel ipsos invadere. Nec videtur, quod hoc fieri possit sine injuria. Cap. xv.: Alii sunt qui dicunt: si Saracenos debemus de mundo tollere, quare non facimus similiter de Judaeis, et quare similiter non facimus de Saracenis, quos habeinus in nostra potestate? Quare non similiter eodem zelo persequimur idololatras aliquos, qui sunt adhuc in mundo ? Quare etiam non idem facimus de Tartaris et hujusmodi barbaris nationibus, qui omnes sunt infideles ? Cap. xvi: Alii dicunt, quae utilitas est in ista impugnatione Saracenorum? Per hoc enim non provocantur ad conversionem, sed potius provocantur contra fidem christianam. Itein quando vincimus et eos occidimus, mittimus eos ad infernum, quod videtur esse contra caritatem. Item quando obtinemus terras eorum, non habemus qui populent eas et excolant, quia nostrates nolunt in illis partibus remanere : et ita non videtur esse fructus neque spiritualis, neque corporalis, neque temporalis de ista impugnatione. In answer to this there is asserted 1. triplex fructus spiritualis, scilicet honor Dei, salus Christianorum (e.g., fideles in pugna ista accumulant sibi merita bonorum operum, et indulgentias sibi acquirunt, per quas absolvuntur a peccatis), Ecclesiae dilatatio quoad cultum divinum. Then also ii. a triplex fructus corporalis, and ii. a triplex fructus temporalis is demonstrated. Ad illud autem quod dictum est in contrarium de conversione Saracenorum, dicendum est, quod etsi impugnatio eorum non valeat quoad hujusmodi fructum directe, tamen valet quoad alios fructus spirituales praedictos, et ad illum etiam indirecte. Per flagella, sicut et per infirinitates, interdum erudiuntur homines, et ad cognitionem sui majorem compelluntur venire. Unde possibile est, quod Saraceni, si bene conquassarentur, non tantum in suo Mahumeto confiderent. Ad illud de mittendo eos ad infernum dicendun est, quod Christiani non intendunt hoc, sed facere de eis, quod justum est, sicut judex de latrone. Ipsi videant quo vadunt, quando de hoc saeculo decedunt. Cap. xvii.: Alii dicunt, quod non videtur esse voluntas Dei, quod Christiani sic procedant contra Saracenos, propter infortunia, quae Deus permisit et permittit sic evenire Christianis in hujus negotii assequutione (comp. the Chevalier du Temple § 56, note 23, and Austorc d'Orlac, above note 1.) Quomo lo enim permisisset Deus, quod Saladinus fere totam terram, acquisitam cum tanto sanguine et labore Christianorum, quasi subito nobis iterum abstulisset ? et Fridericus Imp., vadens ad succurrendum, perisset in

a decree issued by this council for the acceleration of future Papal elections was frustrated on the next occasion. parva aqua? Et felicis memoriae Rex Ludovicus captus fuisset cum fratribus suis, et tota nobilitate fere Franciae in Aegypto ? etc. In reply : infortunia evenientia super aliquos non sunt signum, quod eorum facta Deo non placeant, quin potius sunt signa contrarii, cum frequentius adversa eveniant in hoc mundo bene facientibus quam male. -Interdum eveniunt ista infortunia nostris propter peccata nostra.Interdum etiam eveniunt propter bonum nostrum, ut mereamur plus non solum bene agendo, sed et patiendo, sicut Martyres et alii Sancti, qui et bene egerunt, et propter justitiam passi sunt.—Dicitur quod bonae memoriae Rex Ludovicus, captus a Saracenis, de hoc multum gloriabatur, dicens, quod Domino in die judicii dicturo, quod pro nobis male tractatus fuisset, habiturus esset, quod responderet, dicendo videlicet, quod et ipse pro illo captus fuisset et male tractatus, sicut ille pro se (as Pierre d'Auvergne says above, $ 54, note 48.) Cap. xviii. : Sunt multi, qui licet non obloquantur isti sancto negotio, tamen inveniuntur valde tepidi circa illud. Sunt autem hujusmodi tepiditatis causae multae, non bonae, quarum una est avaritia, sicut proh dolor in multis clericis apparet, qui propter decimas, vel alia etiam minora subsidia, quae oportet eos interdum ponere in hujusmodi negotio, adeo turbantur interdum, quod magis vellent, quod totum negotium remaneret, quam quod ad ista compellerentur.-— Alia causa est mors suorum. Sunt enim multi, qui maledicunt negotio propter caros suos, qui mortui sunt in illo, jurantes et asserentes, quod propter hoc nunquam ibunt in exercitum contra Saracenos, vel non juvabunt in hoc negotio.

6 How the Cardinals struggled against this see breris nota eorum, quae in ii. conc. Lugd. gener, acta sunt in Mansi xxiv. 66. Raynald. 1274 no. 27. The order itself is to be found in Mansi p. 81. Constit. ii. The election was to be in the city in which the Pope, with his court, lived and died. After that the absent Cardinals have been waited for ten days, the Cardinals were to assemble in the palace which the Pontiff used to inhabit, each one accompanied by his own servant only. In eodem palatio unum conclave, nullo intermedio pariete seu alio velamine, omnes habitent in communi. Quod, servato libero ad secretam cameram aditu, ita claudatur undique, ut nullus illuc intrare valeat vel exire.-Through one solitary window they were to receive the necessaries of life. If they do not elect in the first three days, per spatium V dierum immediate sequentium, singulis diebus, tam in prandio, quam in coena, uno solo ferculo sint contenti. After these five days tantummodo panis, vinum et aqua ministrentur eisdem, donec eadem provisio subsequatur. To the chief magistrates of the city where the election was to take place, it was to be given in charge, ut praemissa omnia et singula plene ac inviolabiliter sine fraude ac dolo aliquo faciant observari, and for this purpose, immediately after the death of the Pope praestent corporaliter juramentum. If they are negligent in this duty, eo ipso excommunicationis sint vinculo innodati, et perpetuo sint infames etc. Civitas vero praedicta non solum sit interdicto supposita, sed et pontificali dignitate privata.

6 After Hadrian's V. death the Cardinals published a suspension of

« PoprzedniaDalej »