Obrazy na stronie
PDF

plicamus disputationem illam Caii Scriptoris Eccle- A elx, quorum sententiæ accedimus : sed quia ille pri

siastici adversus Proclum, cujus meminerunt Euseb. Jib. sexto, capite decimo quarto : Beatus Ilieronymus, in Catal. scr. eccl., etlatius in hæc verba Niceph. loco jam citato : , Floruit, inquit, sub Zephyrino Romæ Episcopo Caius, Antonino Severi filio imperante. • Is adversus Proclum Montani propugnatorem dissertationem copiosissimam habuit et composuit, temerariæ audaciæ, quod novam introduxerit Prophetiam, illum redarguens et confutans. Quam quidem nos aliquando existimavimus ansam dedisse Auctori ad Montani partes deliciendi ; quod verisimile fit in Proclum hac disputatione convictum, nec re-ipiscentem, a Zephyrino Excommunicationem latam fuisse, et omnes ejus asseclas, inter quos haud dubie Auctor, utpote Mon

mum martyrio affectus fuit cum Apostolo Petro (uti jam dictum est), censemus ab eo tempore numerandos quo Epistolam scripsit priorem ad Corinthios, ab anno nempe Doinini circiter Liv. Imprimis enim scriptam Epistolam utramque ad Corinlhios, postquam ab ipso ad fidem essent conversi, ex eisdem lit manifestum ; quae, conversio contigisse putatur anno Domiiii 51, quum ibi haesit ad annum et menses sex. Deinde si Ephesi scripta sit ( sicuti quidam et rectius habent Graeci codices) ex historiis Peregrinationis Pauli satis patet dicto anno, qui incidit in duodecimum Claudii Imperatoris, Ephesi illum habitasse. Sive ex Pliilippis ( quod plures prae se ferunt et Latini et Græci codices), certe anno 55. Per Philippos iter fecisse, post

tanistarum ««r* Proclum sectatnr, non eorum qui B quam Epheso discesserat, sub festum Paschæ, tes

secundum Æschinem dicebantur , contra quos egit libro adversus Praxean. Werum jam antea illum deficere coepisse , imo contra Ecclesiam scripsisse , ex superioribus manifestum fit. Fortassis etiam hoc tempore contigit Origenis discipuli Clementis Alexandrini et Ammonii Romana sub Zephyrino profectio , cnjus meminerunt Eusebius et Nicephorus, quorum ille lib. 6. cap. 12. causam illius eam scribit, quod in optatis illi esset antiquissimam illam Ecclesiam invisere. Quo tempore etiam alii Ecclesiastici scriptores ab illisenumerantur, Berillus Arabiæ Bostremus, Hippolytus juxta quosdam Portuensis, Alexander primum Cappadociæ,deinde Hierosolymorum Episcopus, quibus interserit B. Hier. etiam Minutium Felicem, qui Apologeticum Auctoris per multa imitatus est.

Anno Domini ccx v.

33. S. Zephyrini Papæ Romani xv. Antonini Imper. 111. IMP. CÆS. M. AUIiEL. DIVI SEWERI. F. ANTONINO AUG. BRITAN. GERMAN. IIII. ET P. CÆLI0P. F. BALBINO II. C0SS.ipse Antoninus Imp. Trib. potest. xvi. de Britannis triumphavit. Quo anno a TERTULL. scriptum existimamus etiam adversus Ecclesiam librum DE M0N0GAMIA. In eo inter cætera sic legitur : Quuni magis nunc tempus in collecto facium sit, annis circiter clae exinde productis (L. de Monog. c. 5.). Quos quia Passione Domini computandos voluerit, tota via aberrare ex superioribus plus satis manifestum est, etiamsi, juxta erroneum calculum Auctoris a passo Christo usque ad devastationem llierosolymorum anni dunlaxat computarentur 22, quos aliienumerant 25; quia usque ad annum præsen. tem non solum 160, sed producti essent 188. Sunt etiam qui ab Apostolis hunc complitum ineant, eo quod præmittatur : post Apostolos; in qua sententia ei nos fuimus, quum Annotationes nostras in eum scribe. remus locum. Verum SS. Petrus et Paulus primum passi sunt anno Neronis ultimo, qui in annum incidi; Christi 69, a quo adhuc non nisi coimpulantur anni 146. et S. Joannes Evangelisla vixit ad Trajanum us“Ille, mortuus primum anno circiter 100, unde non Plures sunt anni quam 114. Propius accedunt qui ab Aposloli Pauli ætate computant annos illos circiter

[ocr errors]

tantur Acta Apostolorum capite vigesimo. Et vero sic intelligi debere Auctorem, vel ex illis dictis verbis colligitur quæ !egerat fere i. Cor. WlI, 29: Quum nunc

tempus in collecto factum sit. Atqui in hunc annum

hoc incidere, non in xv Severi ( uti quidam etiam viri eruditi conjecturam faciunt), ex eo perspicuum est, quod ille idem sit cum anno Domini ccviii, ad quem proinde ab eo quem diximus, non nisi anui clv. conficiuntur, nec ulterius extendi possunt, quod anno primum 51. fidei catholicæ initiati fuerint Corinthii. Porro fuit hic aunus nobilitalus Consulatu trium Imperatorii Ordinis virorum; nam praeter Antoninum et Balbinum, qui quartus ab illo imperavit cum Pupieno, etiam suffecuus fuit ex Kalend. Martiis M. ANTON. M. F. GORDIANUS, qui postea Imperat. Cæs. Aug. appellatus , a Balbino interfectus fuit, sicuti rursum ex Kalend. Maiis P. Ilelvius D. Pertinacis F. P. N. Pertinax paulo post occisus ab Antonino.

Anno Domini ccxv.

54. S. Zephirini I{omani Pontìficis xvi. Antonini Imper. IV, SILIO MESSALA ET Q. AQUILI0 SABINO C0SS. limperator ex expeditione Gallica , cujus Spartianus meminit, ltomam reversus, a vestis talaris genere inde allat;e, quam plebi distribuit , ut eo vestitu sese salutaret, Caracalla nuncupatus est. IIoc fere anno scriptum censemus a TERTULLIAN0 etiam adversus Ecclesiam librum DE JEJUNIIS ADVERSUS PSYCHICOS (L. de Jejun. c. i. Ibid. c. 15. Ibid. c. 16.). Ex quo imprimis fit verisimile, cum Proclo reliquisque Montanistis post dictam disputationem, etiamTertullianum a Papa Zephyrino excommunicatum fuisse, ex verbis inquam illis: Dum quaqua ex parte anathema audianus, qui aliter annuntiamus. Deinde varia tum fuisse celebrata per Græcias concilia, ita testatur : Aguntur præterea per Græcias illas certis in locis Concilia ex universis Ecclesiis, per quæ et altiora quæque in comimume tractanlur, el ipsa repræsentatio totius nominis Christiani magna veneratione celebratur. Conventus autem illi stationibus prius et jejunationibus operati. Quæ maxime contra Montanistas convenisse, vel inde mihi colligere videor, quod etiam in Episcopos quosdam ea hæresis canceris in morem serpere coepisse videatur, ex his Auctoris etiam Spiritalibus ; nam spiritales Montani asseclas Psychicis (ita Catholicos calumniose appellat) opponit (1bid. c. 15.).Porro si vera sit lectio apud beatum Hieronymum Epistola quinquagesima quarta ad Marcellam de Montanistis, quod illi tres in anno Quadragesimas facerent, quasi tres passi esseiit Salvalores; incipit ab illis nonnihil dissentire Auctor in duarum duntaxal observatione,sicuti ex his verbis, etiam juxta MS. cod. manifestum fit : Duas, inquis, in anno hebdomadas Xerophagiarum, ncc totas, exceptis Sabbatis et Dominicis, offerimus Deo, abstinentes ab iis, quæ non rejicimus, scd differimus. Verum de hoc lalius in Annotationibus

verbis : Hæc erunt exempla, et populo, et episcopis A P. F. ANULLINO C0S. ceiisemus scriptos TERTUL

nostris. - Anno Domini ccxvi.

55. Saneti Zephyrini Romani Pontificis xvii. B

Antonini Imper. W. AlMIL0 LAET0 ( quem paulo post ab Antonino interfectum scribit Spartianus ) ET ANICIO CEREALI C0SS. eo ipso quo Antonimus in expeditione Germanica (teste Spartiano) juxta Rhetias multos barbaros interfecit , inde potissimum GERMANICUS appellatus, putatur scripsisse TERTULLlANUS librum DE PUDICITIA (Lib. de Pudicit. c. 7. et cap. 10.). In. quo sententiam sancti [)almasi in Pontificali de vasis vitreis ad sacrificium ordinatis a sancto Zephyrino, confirmani h;cc illius verba : Cui ille si forte patrocinabitur Pastor, quem in calice depingis; niaxime quid sequitur : At ego ejus Pastoris scripturam haurio qui frangi non potest ; frangi enim facillime possunt calices vitrei; quos etiam depingi tum solitos esse, hinc fit m;inifestum. llic etiam in hoc a Mlontamistis dissentit, quod quum, teste B. llieron. Epist. supracitata, Montanus seusisset non posse renovari per pœnitenliam Lapsos, atque adeo illum cum Novatiano conjungat; Auctor duntaxat moechis et formicatoribus (etsi perperam, et contraquain antea scripserat libro de Pœnit.) pacem Ecclesiae neget, oppugnans ex proposito illud Zephyrii.i (quem Pontificem Maximum etiam jam hæreticus et Episcopum Episcoporum appellat) : Ego et mœchiæ et fornicationis delicta pænitentia functis dimitto (Lib. de Pudic. c. 1.). Atque hoc est mea quidem sententia quod de illo scribit B. August. lib de IIæres., postmodum absC;ilaphrygibus divisum sua conventicula

LIANI LIBROS SEX DE ECSTASI, et ADVERSUS APOLLONIUM SEPTIMUM (Inter fragmenta), quos etiam adversus Ecclesiam scriptos testantur B.Hierony. mus,Sophron.el Nicephor.Nec obstat quod Apollonium collocet Beatus Hieronymus Catal. Script.Eccles. antc Auctorem,quia, quod alias facere solet, nullius imperatoris ascribit tempora. Euseb. quoque Eccles. histor. lib. 5. cap. 17. et post eum Nicepliorus, eum inter eos quidem recenset qui adversus Montanum scripserunt, sed aliquamdiu postea conscriptum satis indicant illa verba : « Porro Apollonius scriptor Ecclesiasticus, quum ea quæ Cataphrygum Hæresis nominata est adhuc in Phrygia vigere videretur, Librum separatim ad patronos ejusdem confutandos conscripsit. Deinde convincit illud ejusdem : ldem iste Apollonius in eodem Libro commemorat, quod quadragesimus jam annus, in quo quidem ad hoc opus scribendum se contulit, agebatur, ex quo Montanus conlictam et commentitiam prophetiam incoeperit. » Atqui ab initio pontificatus sancti Eleutherii, quo Montanus hæresim sparsit suam, uti supradictum est, ad hunc usque intercedunt anni xlii. Sedit enim Eleutherius post consulalum Cethegi et Clari (utpote creatus pridie Idus Maii, quum exstet illis consulibus Epistola Decretalis sancti Soteris Papæ data x. Calend.Junii) usque ad Maternum et Praduam consules, defunctus vii. Cal. Junii, id est ab anno Domini clxx11. usque ad annum clxxxvi. per annos xiv, dies xiii Sanctus Victor, ut supra dictum est, annos xii; mensem 1, dies xxviu; cum Sancti Zephyrini xviii fient anni xlii. Anno Domini ccxviii.

§ XWll. Quonam ultimo tempore [loruerit. —57. S. Zephyrini Papae Romani xix. Antonini vii. utriusquc ultimo, BRUTTI0 PR.ESENTE ET MESSI0 EXTl I. CATO COSS. nos ctiam historiæ nostræ Tertullianicæ fiiiem imponimus. Non quod certo velimus asserere postea non supervixisse TERTULLIANUM,quem Trithemius scribit vixisse usque ad senectaum et senium, sed quod sallem a scribendo destiterit. Sentiebamus aliquando, quum in illum Annotationes scribercmus, Librum de Jejuniis, sub S. Calixto papa editum fuisse, quod Jejuniorum meminerit citra illos dies quibus ablatus est sponsus (Lib. deJejun. c. 15, n. 78. ibid. c. 4 ), id est

propagasse, fortassis qiiod jam defunctis illis qui I) extra quadragesimam, existimantes alludi ad jejunia

zzrz Proclum (cujus ipse sectator) dicebantur, obtinerent palmam illi qui secundum AEscluinem. Utpote contra quos tacite scripserit libruin adversus Praxean de Patre et Fi!io non eisdem. Dissensisse etiam illuin annotaviiuus de duabus duntaxat Quadragesimis. Qiiare falluitur, qui ex eo loco coiligunt euim ad catholicam Ecclesiam rediisse, maxime quum B. August. causam hacres. duplicem assignat, tum quia transiens ad Cataphrygas cœpit secuiidas nuptias damnare, tum quia sua conventicula propagavit. Anno Domini ccxvii. 36. Sancti Zephyrini Pap;e Romani xviii. et Antoninivi. Q. AQUILI0 SABIN0. II (ad quem Ulpiantis I.ibros 51. Digestorum scripsit) ET SEXT. AURELIO.

iv.Teiuporum ab illo instituta. Sed ubi penitus inspeximus, potest referri aut ad id quod sequitur: Et stationum semijejunia interponentes (nempe feriæ quarta; et sext;e ad horam usque nonam) et interdum pane et aqua victitantes, aut ad jejuuium Sabbati, quod Ituma: celebrabatur ex statuto, non in Africa ( cujus etiam paulo post meminit) aut ad jejunia Pœnitentium etiam Catechumenorum, de quibus ipse in hæc verba ante hæresim: Ingressuros baptismum, orationibus crebris, jejuniis et geniculationibus et pervigiliis orare oportet

(Lib. de Baptis. c. 20), aut denique ad jejunia in Vigi

liis Festivitatum Ecclesiasticarum. Atque adeo placet B. Hieronymi,Sophronii ct Nicephori sententia qui non sub Macrino aut Ileliogabalo, sed sub Severo principe hunc auctorem nostrum; maxime quum sub S. Zephyrino Ponlifice omnes illum claruisse scribant, non sub Calixto; præter unum aliquem neotericum, qui tamen eum jam antea sub Adriano Cæsare eumdem fecerat cum Tertyliano JC. Porro postremum fuisse hunc amnum Antonini Caracallæ lmp. non sequentem (uti Cassiodorus habet), patet ex Fastis Consularibus emendatioribus, in quibus sic scribitur: a Hoc anno ad vi. ldus April. IMP. CÆS.M.Aurelius Divi Severi filius Antoninus Augustus Britannicus Germanicus occisus est (Apolog. cap. 15.). Quum enim (inquit Spartianus) vellet iterum Parthis bellum inferre atqne hybernare Edessæ, atque inde Carras I.uni Dei gratia (de quo, quod insuper addit, ad intellectum facit Auctoris, qui alicubi Masculam I.unam ridet) venisset, die Natalis sui ipsis Megalensibus, insidiis a Macrimo Praef. Praet. positis, qui posteum invasit Iumperium,interemptus est, ab eodem tamen in Deos relatus, et templo ei ædificato, et Saliis additis. » Confirmatur h;cc mea sententia, quod nullæ extent leges Antonino et Advento Coss. sed Antonini Aug. titulo duæ Præsente et Extricato Coss. altera lib. ix. Cod. data vIII. Kal. M.irt. alterâ lib. vmi. Tit.38.lib.3. ex Kal. Martiis paulo ante obitum. Imperavit prcinde a pridie Nonas Febr. anni Domini ccxii. usque ad dictum diem, annos vii. menses mi. dies iv. Atqui S. Zephyrino Papir, quem et S. Damasus et alii omnes his consulibus vitam fiiiiisse scribnnt, non possunt plures anni tribui quam xix.et dies xvm. quod a iv. ldns Angusti anni Domini cLxxxix. usque ad vii. Kal. Septemb., quo defunctus est, totidem computentur.Quem quum Ecclesia inter Martyres celebret, oportet, ut absente jam Antonimo, iterum per Ponlifices ldolornm excitata fuerit Romæ, et forlassis a Macrino continuata (qui proinde etiam post annum, mensem 1. dies aliquot, a Deo cæde punitus est) Christianorum persecutio, sed quia localis duntaxat, non computata ab historicis. Ac finierit. — 58. Cæterum etiam ' hic adjiciendum pro historiæ veritate, frustra quosdam illum denuo ad Catholicam fidem rediisse opinari. Nam imprimis id ex S. Augustino colligi non posse ad annum abhinc secundum ostendimus. Deinde inler Martyras minime computandum TERTULLIANUM, sed Tertul. limum, supra in ipsis auspiciis annotavimus (Lib. de Paenit. in calce Argumenti et suis quibusque locis). Denique S. Pacianus ad Sympronianum conlraNovalianos mihil pro eis facit : ' Tertullianus, inquit, post hæresin (etiam addendum censuimus) vester est : nam multa inde sumpsislis. Ipsum Epistola sua, el ea ipsa quam Catholicus edidit, audies confitentem, posse Ecclesiam peccata dimittere. » Neque enim loquitur de epistola,

et Antonino Caracalla floruisse et scripsisse testantur A quam post hæresim, sed quam antea adhuc Catholicus

ediderat, nempe lib. de Pœnitentia, ex quo multa ipsum descripsisse alibi annotavimus. Certe si ita creditum fuisset, non tantopere hæresim hujus boui viri deplorasset S. Wincentius Lirinensis, cujus interim verba Antideli loco, ne quis forte ex eo scandalizetur, addenda putavimus: • Fuit iste quoque ( alludens ad Origenem, de quo similia scripserat, qui a fine imperii Severi ad Decium usque supervixit) in Ecclesia magna tentatio. Sed de hoc nolo plura dicere : hoc tantum commemorabo, quod contra Mosis præceptum, exurgentes in Ecclesia novellas Montani furias et insana illa insanarum mulierum novitii dogmatis sonmia veras prophetias asseverando, meruit ut de se

B quoque et scripturis suis diceretur: Si surrererit in

medio tui propheta, etc. non audies verba prophetæ illius. Quare ? Quia, inquit, tentat vos Dominus Deus vester, utrum diligatis eum, an non. Ilis igitur tot ac tantis cæterisque ejusmodi ecclesiasticorum exemplotum molibus, evidenter advertere, ac secundum Deuteronoimii leges luce clarius intelligere debemus, quod si quando aliquis ccclesiasticus magister aberraverit, aul tentationem nostram id fieri providentia divina patiatur, utrum diligamus Deum, an i;on, in toto corde èt in tola anima nostra. » § XWIII. De Tertullianistis.— 30. Denique coronidis vice, non prætereundum, quod ex B. August. didicimus, durasse adhuc ad sua usque tempora TERTULILIANISTAS Hæreticos, et tum primum in Catholicam Ecclesiam transiisse. Quibus etiam magis, quam ipsi Tertulliano, censemus imputandam absurdissimam illam hæresim qua dicebant animas hominum pessimas post mortem in dæmonas converti, inaxime quum aetale primum Auguslini post Donatistas et Joviniamistas collocentur [Tertullianistæ, qui id senserint, tum ab ipso, tum a S. Isidoro, Honorio Augustodunensi, Rhabano et Gratiano in Catalogis hæreticorum : • Tertullianistæ (inquit ille ad Quodvultdeum, lib. de llæres.) a Tertulliano, cujus leguntur opuscula multa eloquentissime scripta, usque ad nostrum tempus paulatim deficientes, in extremis reliquiis durare non potuerunl (sic enim castigamus) in urbe Carthaginiensi. Me enim ibi posito ante aliquot annos, quod etiam te meminisse arbitror, omni ex parte consumpti sunt. Paucissimi etiam qui remanserunt, in Calholicam transie

D runt; suamque Basilicam, quæ nunc etiam notissima

est, Calholicæ tradiderunt. » Quod utinam illorum exemplo, jam quoque in nostro Belgio (1) fatiscentes nostræ tempestatis hæretici, propediem faeiant, Deo auxilianle, cui honor, potestas et gloria, in sæcula sæculorum. Amen. [1] Hæc de coævis et concivibus pius præsul.

TERTYLIANI JC. ROMANI
• RESPONSA QUÆ IN LIBRIS DIGESTORUM EXTANT.
Ex LiB. I. QUAESTI0NUM 0CT0•

D. Lib. 1. Tit, 3. de Leg. Senatusque cons. l. 27.

' ldeo, quia antiquiores leges ad posteriores trahi ,

usitatum est semper, quasi hoc legibus inesse credi oportet, ut ad eas quoque personas et ad eas res pertineant, quæ quandoque similes erunt. - jurta MS. cod. Bald.

D. Lib. 29. Tit. 5. de acquir. vel amitt. hæred. lib. 82. A miles fecisset testamentum, deinde postea vivo eo,

Si servus ejus qui capere non potest, haeres instituatur, et antequam jussu Domini adeat hæreditatem, manumissus alienatusque sit, et nihil in fraudem kegis factum sit, ipse admittitur ad hæreditatem. Sed et si partem capere tantum possit Domimus ejus, eadem dicenda sunt de parte quam ille capere non potest. Nihil enim interest, de universo quæratur quod capere non possit, an de portione.

D. Lib. 41. Tit. 2. acquir. vel amit. possess. l. 28.

Si aliquam rem possideam, et eamdem postea conducam; an amittam possessionem? Multum refert in his quid agatur. Primum enim refert, utrum sciam me possidere, an ignorem, et utrum quasi nom meam rem conducam, an quasi meam. Et sciens meam esse, utrum quasi proprietatis respectu, an possessionis tantum. Nam et si rem meam tu possideas, et ego emam a te possessionem ejus rei, vel stipuler, utilis erit et emptio et stipulatio, eu sequitur ut et precarium, et conductio, specialiter possessionis solius conducendæ, vel precario rogandæ animus interveniat. EX LIBRO SINGULARI DE CASTRENSI PECULI0.

D. Lib. 29. Tit. 1. De Testam. mil. l. 25.

ldem etsi paterfamilias miles de Castrensibus rebus duntaxat testatus arrogandum se dederit : si vero missus jam hoc fecerit, non valet testamentum.

Ibidem, leg. 35.

Si filius familias miles fecisset testamentum more militiæ, deinde post mortem patris posthumus ei nasceretur, utique rumpitur ejns testamentum. Werum si perseverasset in ea voluntate, ut vellet adhuc illud testamentum valere, valituruin illud, quasi rursum aliud factum : si modo militaret adhuc eo tempore quo nasceretur illi posthumus. Sed si lilius familias

et adhuc avo quoque superstite, masceretur ei posthumus, non rumpitur ejus testamentum,quia cum id quod nasceretur, in potestate ejus non perveniret; non videtur suus hæres agnosci, ac ne avo qnidem suo hunc nepotem posthumum, cum vivo filio nasceretur, suum hæredem protinus adnasci. Et ideo nec avi testamentum rumpi, quoniam licet in potestate avi protinus esse inciperel; tamen antecederel eum filitis. Secnndum quæ si filius familias miles testamentum fecerit, et omiserit posthumum per errorem, quem non volebat adhaeredatum, deinde posthumus post mortem avi vivo adhuc filio, id est patre suo, natus fuerit; omnimodo rumpel illius testamentum. Sed si qnidem pagano jam illo facto natus sit, nec convalescet ruptum. Si vero militante adhuc natus fuerit, rumpetur. Deinde si voluerit ratum illud esse pater, convaleseel sic, quasi denuo factum. Sed et si vivo avo nascatur posthumus, hic non rumpet continuo patris teslamentum. Si supervixerit post mortem avi vivo adhuc patre, rumpet; quod novus illi monc primum hæres adnascitur. Ita tamen, ut nunquam possit duornm simul testamenta rumpere, et avi, et patris.

D. L. 49. Tit. 17. De castr. pecul. l. 4.

Miles præcipua habere debet quæ •tulit secum in castra concedente patre. Actionem, persecutionemque castrensium'reroin semper filius etiam invito patre habet. Si paterfamilias militiae vel post missionem arrogandum se præbuerit : videndum erit, ne huic quoque permissa intelligatur earum rerum administratio, quas ante arrogationem in castris acquisierit: quamvis constitutiones principales de his loquantur, qui ab initio quum essent filii familias, militaveri At, quod admittendum est.

[ocr errors]

DE VERA ÆTATE AC DOCTRINA SCRIPTORUM
QUÆ SUPERSUNT Q. SEPT. TERTULLIANI (1).

CONS PIECTUS I D ISS E RT TAV T ION IS.

ARTICULUS I. De Tertulliani ingenio, stylo et existimatione. 89

ARTICULUS II. pe libris Tertulliani, quorum et ætas, et orlhoJoxia

(1) Auctore P. Gottefrido Lumper, monacho benedictino impérialis monasterii ad S. Georgium Hercyniæ Silvæ, p. t. Willingæ priore. Hæc dissertatio accipitur ex tom.vi, operis cui uiuulus: Historia theologico-criticâ de vitu, scriptis atque doctrina sanctorum patrum, aliorumque scriptorum ecclesiasticorum trium priorum sæculorum ex virórum doctissimorum literariis monumentis collecta

C0nStant. 96 § 1. — Ratio Instituti Ibid. § 2. — Quæstiones quædam universe prop0

nuiìtur. 97 § 5. — Quonam anno Tertullianus ad montani

stas defecerit?. Utrum, his relictis, se denuo

ad orthodoxos receperit ? 98

§ 4. — Quomodo Tertullianus montanizans a Monlauista discerni possit. Et hujus discriminis vindiciæ adversus Iloffmannum. 99

§ 5. — Prima classis librorum, qui sunt temporc prioris vexationis christianorum sub Scvcro Augusto scripti. § 6. — De ipsa hac vexatione disputatur,fita ut demonstretur, talem extitisse ante Severi cdictum, quam in rem propositis Mosliemii argumentis alia nova adjiciuntur, et initium cœpisse A. P. C. N. CXCVII. § 7. — Quae caussæ hujus prioris vexationis. § 8. — Initium vexationiis christian. ex an. quo periit Albinus demonstratur; hunc vero an. CXCVII. interfectum esse probatur primo ex ordine belli quod Severus cum Pescennio Nigro gessit. Obiter quædam notæ in nummis Severi explicantur, et Moshemii rationes emendantur. § 9. — Albinum anno CXCVII. interfectum fuisse probatur secundo a tempore expugnati Byzantii. § 10. — Probatur tertio, ex anno, quo Caracallus Caesaris dignitatem e SCto accepit. § 11. — E loco quodam Tertulliani ad Scapulam, qui cum alio Spartiani con'ertur, ostenditur anno CXCVII. initium cepisse priorem hanc vexationem cliristianorum. Ibid. § 12. — Idem demonstratur ulterius ex ætate Apologetici Tertulliani, caeterorumque librorum qui eum antecesserunt. § 13. — Ætas ipsa librorum hujus generis definitur, ita ut liber ad Martyres an. CXCVlI. sit exaratus; Iloffmanni conjecturæ exploduntur. § 14. — Liber de Spectaculis an. CXCVIII. conscriptus. Dubitationes Tillemontii, lloffmanni et Dupinii solvuntur. § 15. — Liber de Idololatria eidem anno asseritur. Tillemontii et Hoffmanni conjecturæ dispelluntur. § {6. — Apologeticus am. CXCIX. compositus demonstratur. § 17. — Libri duo ad nationes anno CXCIX. scripti. § 18. — Liber de testimonio animæ eidem anno ' asseritur.

101

[ocr errors]
[ocr errors]

103

109

110

M 11

[ocr errors]

115 M 17 120

121

[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small]

A § 5. — Liber uterque de Cultu feminarum si-
mul editus ostenditur contra Pamelium et
Tillemontium.
§ 6. — Anno quidem CCI. aut CCII.
§ 7. — I.iber de Fuga in persecutione vindica-
tur anno CCII.
§ 8. — £xaminatur popularis sententia de li-
bro Scorpiace libris Tertt {liani ad Marcio?
nem posteriore, deque ejus adversus hunc
lilyris deperditjs disputatur.
§ 9. — Scorpiacen anno CCIV scriptam esse
conficitur.
§ 10. — I.ibri W qui supersunt adversus Mar-
cionem, quorum primus refertur ad annum
C(XWII. aut CCVIII. cæteros dubiæ ætatis
esse docetur.
§ 11. Tillemoniii contraria opinio castigatur.
§ 12. Liber de Pallio. Disputatur de triplici præ-
sentis Imperii virtute, et inquiritur in an-
num quo Geta dignitatem Augusti suscepit.
§ 13. — Dubia redditur Basnagii et Walchii
senteiitia, qui an. CCXI. hunc librum edi-
tum esse voluerunt, et an. CCVIII. libellus
asseritur.
§ 14. — Librum ad Scapulam sub initium Iin-
perii Antonini Caracalli, an. CCXI. prodiisse
probatur. -

[ocr errors]

Ibid.

[ocr errors]

141

M45 ARTICULUS IV.

[merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors]
« PoprzedniaDalej »