Obrazy na stronie
PDF
ePub

orabat, et duce Josue, Israël in convalle pugnabat. Sed si Moyses in adjutorium populi sui ad campestria descendisset, Amalech procul dubio Israëlitarum caedentium terga percuteret. Si i!le manus ad corripienda arma deponeret, factâ suorum strage, facilem victoriam adversariis triumphantibus praebuisset. Quod nimirum patenter agnoscitur, si ipsa Sacrae Historiae series subtiliter attendatur, ubi dicitur : « Quia cum levaret Moyses inanus, vincebat Israël ; sin autem paululum dimisisset, superabat Amalech (Ex. 17).>> Orantis ergo manus, manus praeliantium roborabant; et quia istae imbelles ad coelum patebant, idcirco illae dimicantes victoriam caesis hostibus obtinebant. Illarum quidem fuit pugna, sed istarum non ambigitur fuisse victoria; quia ut illis daretur vincere, istae meruerunt divinitus impetrare. At contra Balaam, filius Beor, qui ad proelium cum Madianitis egreditur, cum his, quos jugulare decreverat, gladio trucidatur (Num. 31). Et jure, qui proprio non est contentus officio, discrimini redditur obnoxius alieno. Infelix meruit inter bellantium cuncos hostilibus gladiis confossus occumbere, qui in pace positus per prophetiae oraculum ipsius belli potuisset exitum renuntiare (Opusc. 12.6. 27. P. L. 145,280).

Trithemius : Legimus de sanctis patribus hujus sacratae religionis multa laudum praeconia, quae ad imitationem eorum nobis proponuntur. Magna in eis fervebat devotio; arsit in eorum mentibus regularis disciplinae zelus commendandus, qui eos nunquam sinebat esse otiosos. Salvo enim officio divino, cui omnes devote insistebant, de reliquo monachi studio vacabant Scripturarum; quibus non solum illuminabantur intellectu, sed etiam compungebantur affectu. In exercitio monachorum semper viget amor, qui de lectione ad orationis vigilantiam vocat studiosos. Nam qui se in sanctis Scripturis amplius exercitassent, vacantibus horis, studio et expositionibus earundem intendebant libros conficientes et varios tractatus, quibus studia fratrum suorum ad Deum quotidie provocabant. Ceteri autem fratres juxta quod Regula vetat, otio non vacabant, sed post orationes

Caritatis opera non repugnent monasticae professioni. Fidelium caritas frigescens, in monachorum congregatione reviviscit et augetur.

operi manuum devote insistebant. Libros scribebant, qui ad hoc erant idonei, et a doctoribus edita ex schedis ad mundum redigebant. Alii scriptos codices artificiose conglutinabant, corrigebant alii, rubro minio ceteri exornabant. Nullius manus huic sancto deerat officio, gaudebant se omnes participes haberi studiorum, quae in expositionibus Scripturarum gerebantur (De viris illustr. Ord. S. Bened. I. 1).

S. Joan. Chrysost. : Ego tibi sanctorum Monachorum ostendam tabernacula; veni, et ab eis disce quippiam utile. Lucernae sunt hi lucentes ubique terrarum; muri sunt urbibus circumsedentes. Propterea solitudines petierunt, ut et te doceant populares contemnere tumultus. Nam ipsi quidem utpote qui fortes sint, etiam in medio turbine frui possunt tranquillitate; tibi vero penitus exhausto quies est necessaria, et ab assiduis fluctibus aliquantulum respirare. Illuc itaque frequenter vade, ut continuam diluas maculam, precibus eorum et monitionibus (Hom. 72. in Matth. n. 4. P.Gr. 58, 672).

[graphic]

Septimum Elementum. Regimen seu ratio monasterium in spiritu s. Regulae ordinandi.

Divina s. Ecclesiae constitutio Consimilis monasterii forma Dei est familia Abbas familiae Pater Ejus electio et nomen Perpetuitas sive stabilitas Abbatis Pietas paterna et filialis-Paternum munus : filiorum generatio vel novitiatus Educatio Gubernatio - Qualis esse debeat Abbas Ejus timor Domini, humilitas, dilectio Dei, amor in filios, doctrina, prudentia, discretio, patientia Perfecta Patris monarchia - Officiales Prior, Magister novitiorum, Cellerarius, alii Annua officiorum absolutio Duplex consilium, Seniorum et Conventús Integritas constitutionis monasterii Congregatio Abbatia-mater et filiae Caput Congregationis Visitatio Capitulum generale.

Declaratio. Jam ad extremum venimus Ordinis monastici elementum, nempe ad formam illius vel constitutionem. Quae quantum in se momenti habeat ac ponderis, ex eo apparet, quod ipsam, quam ordinat stabilitque, societatis vitam integram servat ac tuetur. Haec quidem causa est, cur Dominus s. Ecclesiae constitutionem

Constitutio sive forma monasticae familiae.

Consimilis Ecclesiae et monastic ci Ordinis constitutio.

Suâ Ipsius auctoritate sic componere voluerit, ut aeque firma esset divinitusque fundata atque veritas ejus et gratiae dispensatio. Neque scio, an pertinacius hostes Ecclesiae constitutionem, quam doctrinam moliti sint destruere vel saltem labefactare (1), pro certo habentes, se cum illâ ipsam simul Ecclesiam eversuros. Quibus etiam hoc adjungas, quod Spiritus Sanctus procedente tempore, ut doctrinam, ita constitutionem illam magis et magis firmaverit atque in luce posuerit (ut Summi electionem Pontificis, creationem Episcoporum, infallibilitatem cathedrae S. Petri).

Jam vero quum Ordo monasticus omnino vitam sequatur rationemque Ecclesiae, conjecturâ facile augurari licet, constitutionem alteram alterius simillimam esse maximeque geminam. Quod ut pateat, diligenter, quaenam sit monasterii forma seu gubernatio, inquiramus. Nam SS. Patriarcha singulare spectat coenobium, quod sic ordinat legibusque componit, ut in se integram complectatur Ordinis monastici vitam et constitutionem. Quid igitur est Monasterium e Legislatoris mente ac sententiâ? Nihil aliud quam parvum quoddam exemplum Ecclesiae, cujus omnino speciem proponit. Est enim familia Dei. Insignem hanc coenobii notam S. Regula sole clarius in medio ponit. (1) Exemplo sunt: Byzantinismus, Gallicanismus, Josephinismus, Liberalismus

Monastica familia.

Abbas familiae pa ter creatur.

Itaque monasterium coetus est filiorum summo Regi sub Patre spirituali famulantium. Nec sine divino nutu atque intimo concursu paternum locum et honorem hic Pater inire videtur. Nimirum Dei gratiâ aspirante jam multo antea in animis monachorum quasi praestituitur, qui eum prae ceteris paterno munere dignum agnoscunt, filialemque anticipant amantissimi animi observantiam ac pietatem. Latum dein filiorum suffragium Ecclesia solemni benedictione tanquam coelesti signat sancitque sigillo, datâque jurisdictione atque auctoritate, divinae Paternitatis partem aliquam societatemque monachorum Patri communicat. Hoc quidem modo firmissimum, quo monastica nititur familia, fundamentum jactum est roburque datum et disciplinae et caritati. Primum enim istinc venerabile illud sanctumque manat coenobitici Patris nomen, qui Abbas vocatur (1). Quae quidem appellatio tanti est ponderis apud SS. Patriarcham, ut subinde moneat Abbatem, ne, quid nominetur, e memoriâ deponat. Etenim indicare vult SS. Pater, voce illâ summam contineri et caput monastici statûs, ita ut Abbas, si quidem Pater sit monachorum, plane suis partibus sufficiat.

Abbatis nomen.

(1) Abbatis nomen vere est sanctum. Nam vocabulum “ Abba " inter pauca illa locum habet, quae in Evangelio ex ipso sacratissimo Jesu ore deprompta eâdem formâ eodemque sono, quo prodierunt, nobis conservata reperiuntur. cf. Marc. 14, 36.

« PoprzedniaDalej »