Obrazy na stronie
PDF
ePub

commorantes, in ecclesiâ horis congruis et locis cum dictis Prioribus seu administratoribus simul sint et canonicas horas dicant. Et in Missis celebrandis suas hebdomadas ordinare, ac tractim, non syncopando, humiliter et devote, horis competentibus et cum notâ, ubi fuerint tres vel quatuor vel plures, facere teneantur, et in talibus locis, ubi tres aut supra sunt, una per eos Missa ad minus cum notâ quâlibet die celebretur.... In domo insuper unâ Prior et Monachi vescantur. In vestitu, lectisterniis et tonsurâ a communi institutione vel debitâ observantiâ non recedant...... Soli quoque nunquam incedant, sed semper cum alio Monacho vel aliâ honestâ personâ. In villâ vero, in quâ fuerint Prioratus vel administrationes hujusmodi, comedere seu bibere vel domos ingredi non praesumant, nisi cum honestis personis, et hoc de sui Prioris vel administratoris licentiâ speciali (Constit. Summi Magistriann. 1336, C. 25).

Concil. Prov. Ultrajectense (a. 1865) : Illud urgendum atque inculcandum haec Synodus ducit, religiosos parochiali ministerio addictos ne praetereat unquam, se, quantum pro suscepto officio licet, non solum ad votorum, sed ad universae Regulae, quam professi sunt, observantiam ligatos constanter atque omnino esse, neque adeo ultra id, quod animarum cura requirit, posse se dispensatos reputare (Tit. 7. c. 3).

Concil. Prov. Avenionense (a. 1849): Quando quidem Regulares non modica subsidia Ecclesiae militanti jam a tanto tempore praestiterunt, et nunc etiam eadem atque plura alia religioni catholicae praestare possint, tum praebendo omnium virtutum exempla tum pro salute mundi preces effundendo tum suscipiendo et exsequendo omnis generis operas, sive ad misericordiae et caritatis exercitium pertineant, sive ad gloriam Dei, zelum animarum, et scientiarum cultum conducant, hortamur eos omnes, ut semper nobis, in agro Domini excolendo, pios auxiliatores et strenuos cooperatores sese exhibeant (Tit. 7.C. I).

Viri orationis monachi.

Concil. Provinc. Colocense, (a. 1863): Cum primis hisce luctuosis, in quae delapsi sumus, temporibus, ubi princeps hujus mundi regnum suum omnium virium contentione stabilire nititur, ad proelia Domini proelianda omni spiritualis militiae genere opus est, quae velut acies bene ordinata super muros Jerusalem dies ac noctes excubet et dum alii proelia cominus miscent, alii Moysis adinstar in monte sancto elevatis in coelum oculis et manibus pugnantium robur ab alto sustentent et victoriam crucis, quae vincat mundum, accelerent (Tit. 5. c. unicum).

Concil. Prov. Viennense, (a. 1858) : Si Deus et Redemptor noster aliquem vocare dignetur, qui cum Mariâ, caritatis Mariae aemulus, ad pedes Ejus sedeat, optimam huic partem cessisse confitemur ; imo deprecationibus et obsecrationibus Ecclesiae magis, quam alii frequentissimo ministerio, prodesse potest. Deus enim virum quaerit, qui interponat sepem et stet oppositus contra Ipsum pro terrâ, ne dissipet eam, et utinam inveniat (Tit. 5. c. 3).

Concil. Prov. Burdigalense, (a. 1856): Testes sumus, tam societatis quam Ecclesiae bono, Ordinis monastici segetem inopinam succrevisse ; gratumque fuisse aeque et proficuum totius Provinciae plebi, redivivos demum salutares Ordines, antiqua conspicere sacri habitus insignia, illudque claustralis observantiae perenne decus, quasi tacita obedientiae, paupertatis castitatisque hortamenta, quibus et sublimioribus potestatibus crescit auctoritas, et pauperrimae plebi praesto sunt exempla ac solatia, et ceteris omnibus inculcatur id, quod aegrotanti saeculo interque delicias diffluenti, sola medela est, Christo configi cruci. Novimus enimvero sive sodalitia recentia sive vetustissimos Ordines sic aequo bonoque animo fidelibus acceptos fuisse, ut promptius in haec saeculi praejudicia non descenderint, nempe : aut suum effluxisse tempus, locumve deesse Ordinibus antiquioribus, quippe qui e contra religionis et Ecclesiae testes eo locupletiores sunt, quo diutius et floruere ; aut obstare bono

Mira Religionis ubertas.

religiosam varietatem, quâ potius ostenditur gratiae Dei ubertas captandisque animis effusa abundantius charismata ; aut inutilem esse vitam contemplationi addictam et poenitentiae, quam tamen Angelicus Doctor ideo maxime ait esse activâ potiorem, quia vita contemplativa est secundum divina, vita autem activa secundum humana (II. 2. qu. 182. art. 1). (Tit. 1. c. 10).

Concil. Rhemense, (a. 1849): Vitae religiosae excellentiam testantur et antiquissima illius origo, ad primam Ecclesiae aetatem referenda, et mira Ecclesiae fecunditas, quae omnibus fere saeculis sacram hujusmodi prolem aut genuit, aut amplificavit ; testantur innumera opera meritaque sanctarum societatum, quae precibus, mortificatione, doctrinâ, sudoribus ipsâque sui sanguinis effusione ad extremas usque orbis partes JESU CHRISTI nomen et imperium portaverunt, nostroque etiam tempore de die in diem propagant ; testatur denique numerosissimus ille Beatorum chorus, qui, religiosae vitae parentes aut filii, praeclarissimis virtutibus aeternam gloriae coronam obtinuerunt. Nihil proinde veneratione magis dignum habemus, quam eximios virorum illorum aut mulierum coetus, suae institutionis spiritum aut integre custodientes aut fervide renovantes, quorum pietas caritasque tantam populo christiano aedificationem et Pastoribus consolationem afferunt (Tit. 16. c. 1).

Pius Pp. IX : Nemo ignorat vel ignorare potest, Religiosas familias vel a primâ earum institutione innumeris paene claruisse viris, qui omnigenae doctrinae atque eruditionis copià insignes omnium virtutum ornatu et sanctitatis gloriâ fulgentes amplissimis quoque dignitatibus illustres atque ardenti in Deum et homines amore flagrantes et spectaculum facti mundo, Angelis et hominibus, nihil aliud in deliciis habuere, quam omni curâ, studio, contentione in divinarum meditatione dies noctesque haerere, mortificationem Jesu in corpore suo circumferre, catholicam fidem ac doctrinam a solis ortu usque ad occasum propagare ac pro ea fortiter pugnare et cujuscumque generis

acerbitates, tormenta, supplicia alacriter perpeti ac vitam ipsam profundere, rudes barbarosque populos ab errorum tenebris, morum feritate, vitiorum coeno ad Evangelicae veritatis lucem omnemque virtutis et civilis societatis cultum traducere, literas, disciplinas, artes excolere, tueri atque ab interitu vindicare, teneras juvenum mentes et cerea corda ad pietatem et honestatem mature fingere sanisque doctrinis imbuere, errantes ad salutis tramitem revocare. Neque id satis; namque induti viscera misericordiae, nullum est heroicae caritatis genus, quod cum propriae etiam vitae discrimine ipsi non exercuerint, ut captivis, carcere inclusis, aegrotantibus, morientibus cunctisque miseris, egenis, periclitantibus opportuna quaeque christianae beneficentiae et providentiae subsidia amanter praebere, eorumque dolorem lenire, lacrymas detergere, ac necessitatibus omni ope et operâ consulere possent (Const. Ubi primum" a. 1847).

Perfectionis summa est caritas.

Sancti et Doctores. S. Bernardus, Abb. Claraevallens. Doct. Eccl. ( 1153) : Vide, quo modo, imo quam sine modo a nobis Deus amari meruerit; qui prior et Ipse dilexit nos, tantus et tantum et gratis, tantillos et tales. En, quod dixi, modum esse diligendi Deum, sine modo diligere. Denique cum dilectio, quae tendit in Deum, tendat in immensum, tendat in infinitum (nam et infinitus Deus est et immensus); quinam, quaeso, debeat finis esse nostri vel modus amoris? Quid quod amor ipse noster non jam gratuitus impenditur, sed rependitur debitus? Amat ergo immensitas, amat aeternitas, amat supereminens scientiae caritas; amat Deus, cujus « magnitudinis non est finis » (Ps. 144, 3), cujus « sapientiae non est numerus » (Ps. 146, 5), cujus « pax exsuperat omnem intellectum » (Phil. 4, 7): et vicem rependimus cum mensura? « Diligam te, Domine, fortitudo mea, firmamentum meum et liberator meus » (Ps. 17, 2, 3), et meum denique, quidquid optabile atque amabile dici potest. Deus meus, adjutor meus,

A Deo amor manat in Angelos et homines.

diligam Te pro dono Tuo et modo meo, minus quidem justo, sed plane non minus posse meo; qui etsi quantum debeo non possum, non possum tamen ultra, quam possum. Potero vero plus, cum plus donare dignaberis; nunquam tamen prout dignum haberis. « Imperfectum meum viderunt oculi tui; » sed tamen « in libro tuo omnes scribentur >> (Ps. 138, 16), qui quod possunt faciunt, etsi quod debent non possunt. Satis, quantum reor, apparet, et quonam modo Deus diligendus sit, et quo merito suo. Quo, inquam, merito suo; nam quanto, cui sane appareat? quis dicat? quis sapiat? (L. de diligendo Deum c. 6. P. L. 182, 983).

Petrus Blesens. (de Blois), Cancellar. et Archidiac. Bath. in Anglia (fac. 1200): De hâc ineffabili unione, de quâ Filius dicit : « Ego et Pater unum sumus » (Joan. 10), emanavit quaedam cornmunio amoris in Angelos, in quâ per Filium et Spiritum firinati sunt, sicut scriptum est : « Verbo Domini coeli firmati sunt, et Spiritu oris Ejus omnis virtus eorum » (Ps. 32). Propterea in eis est idem velle, idem nolle; ideo amantur singuli a singulis et a singulis universi. Ad instar communionis Angelicae « diffusa est Dei caritas in hominum cordibus per Spiritum S. » (Rom. 5). Sic enim Dominus per Joëlem quandoque promisit : « Effundam, inquit, de Spiritu Meo super omnem carnem » (Joël. 2). Hujus Spiritus communicatio procedit in hominum corda, ut, quae propria sunt unius, fiant aliis ex caritate communia. Quod B. Petrus insinuans ait : « Unusquisque sicut accepistis gratiam ad alterutrum administrantes » (1 Petr. 4); si quis loquitur, sicut sermones Dei; si quis ministrat, sicut ex virtute quam admi: nistrat Deus, ut in omnibus honorificetur Deus. » Ab hoc ineffabili fonte Summae et Individuae Trinitatis derivationem accepit ista communio, et in unitate Spiritus, fidei et baptismi Ecclesia primitiva fundata est, sicut Apostolus breviter tangens : « Unus, inquit, Spiritus, una fides, una anima, unum baptisma » (Ephes. 4). In hâc autem communicatione Spiritus, fidei et baptismi « erat multitudinis credentium cor unum et anima una. » Ecce intima unio cordium et identitas

Caritas omnia unum facit.

« PoprzedniaDalej »