Obrazy na stronie
PDF
ePub

Perfecta obedientia.

erogare, aut petere, nisi illo annuente, servatis tamen juris solemnitatibus et acceptâ a legitimo Superiore facultate (Constit. Misericordiarum Pater n, a. 1740, c. 1).

Concil. Prov. Strigoniens. (1858) : Obedientia debet esse perfecta eo sensu, ut quivis legibus, constitutionibus, regulis sui Ordinis, a Sede Apostolicâ confirmatis, plenum praestet obsequium. Sed nec minore propensione obsequatur unusquisque mandato atque dispositioni Superioris, in quo Deum intueatur; quia « omnis potestas a Deo data est, et, qui postestati superiori resistit, Deo resistit ; qui autem resistunt, damnationem acquirunt » (Decr. tit. 7. n. 2).

Concil. Prov. Pragense (1860): Obedientia marimum bonum et proprie formam regularis vitae constituit, quâ non tantum rebus, et carni, sed menti dominatur et animo (Rit. 7. C. 3).

Synodus Prov. Ultrajectens. (1865) : Virtus maxime propria eorum, qui, ut Dominum sequerentur, semetipsos abnegaverunt, est profecto obedientia, quâ proprio judicio et sensui renuntiant, ac non tantum rebus, et carni, sed menti dominantur et animo (Decr. tit. 7. 6. I).

Congreg. Bursfeld. : Obedientia, quam S. Pater summe suis alumnis mandat, quaeque secundum mentem plurium Doctorum est spiritus Regulae nostrae, summe ab omnibus observanda est, cum S. Pater c. 68 promptam etiam ad impossibilia obedientem voluntatem exigat, quamque C. 5 velocem, caecam, et ex hilari animo profectam et c. 7. grad. 4 patientem et perseverantem vult esse, et rursus c. 5. Superiori ut Deo exhiberi, summe in omnibus et ab omnibus observetur. Districte inhibetur, ne res a Superiore praeceptas quis examinare praesumat, an sub obedientiam cadant, sed humiliter simpliciterque in omnibus et ab omnibus affectu et actu obedientia exhibeatur, quae praecepto divino aut naturali evidenter non demonstrantur contraria (Dist. 5. 6. 1. $ 3).

Congreg. Argentinensis : Curandum est a mo

Obedientia est spiritus S. Regulac.

[blocks in formation]

nachis, ut in omnibus rebus Christi Domini speciem et figuram gerant; ideo nullus in monasterio sequatur proprii cordis voluntatem, seu proprium arbitrium, sed ambulantes alieno judicio et imperio, nihil utcunque parvum sine Abbatis jussione faciant, quia, quod sine proscitu et permissione Patris spiritualis fit, praesumptioni et vanae gloriae deputabitur, et non mercedi. Quod si vero aliquis jussioni et mandato Superioris contrafecerit, dicat culpam in capitulo et puniatur ab Abbate vel Priore secundum delicti qualitatem (Declar, ad c. 5. S. Reg.).

Congreg. Suevica : Obedientiam S. Pater noster non qualemcunque, sed perfectam, suis numeris absolutam, a nobis exigit, non trepidam, non tardam, non tepidam, non obnitentem, non perfunctoriam, sed promptam, alacrem, constantem, caecam et simplicem, quae non tantum, in nudâ corporis exsecutione sistat, sed quae etiam judicium nostrum et voluntatem Superiorum judicio et voluntati penitus conformet et subjiciat; ita ut idem judicemus, velimus aut nolimus, quod Superiores judicarint, voluerint aut noluerint. Utque nos ad hanc obediendi promptitudinem et animi resignationem incitaret, Superiores a nobis considerari voluit, non veluti homines, suis quoque erroribus et infirmitatibus obnoxios, sed veluti Dei vicem gerentes, certo sibi persuadens, neminem fore, qui cum cogitaverit, Deum esse, qui per Superiores praecipit omniaque in praestitutos ab aeterno (etsi nobis adhuc occultos) divinae Suae providentiae fines rite sapienterque per eorumdem jussa ordinat, non velit prompte libenterque obsequi seque penitus divinae ejus dispositioni subjicere. « Veri obedientes sunt, inquit S. P. N. (€ 5 Reg.). qui non suo arbitrio viventes vel desideriis suis vel voluptatibus obedientes, sed ambulantes alieno (Superiorum sc.) judicio et imperio, vicino obedientiae pede jubentis vocem factis sequuntur. » Et rursus : ( Haec ipsa obedientia tunc erit acceptabilis Deo, si quod jubetur, non trepide, non tarde, non tepide crut cum murmure, vel cum responsione nolentis efficiatur, quia obedientia, quae Najoribus praebetur, Deo exhibetur. » Ergo

ut, quod ad perfectionem obedientiae requiritur, Superiorum voluntati et judicio nos semper sine difficultate conformare, prompteque et alacriter obedire possimus, juxta praescriptum S. P. Nostri in personå Superiorum suspiciamus et reverea. mur auctoritatem et sapientiam Christi, nos per illorum jussa ad aeternam salutem dirigentis, atque ut verbis utamur S.Caesarii hom.8 ad monachos: «Quidquid nobis a Superioribus fuerit imperatum, accipiamus tanquam de coelo, sicut de ore Dei prolatum, nihil reprehendamus, nihil discutiamus, quia in monasterio servire venimus, non imperare; potius obedire, quam jubere; totum sanctum, totum justum utileque judicemus, quidquid nobis a Praelato viderimus imperatum. ) Sic nos genuinos vereque obedientes S. P. N. filios esse comprobabimus (P. 2. c. 2. pct. 3).

Missale Rom. Monast. : Deus, qui B. Maurum Abbatem ad imitandum obedientiae exemplum sicco pede super aquas ambulare fecisti : concede, ut et virtutum ipsius implere documenta et praemiorum obtinere consortia mereamur (Oratio de S. Mauro Abb.).

Brev. Rom. : Christus factus est pro nobis obediens usque ad mortem, mortem autem crucis; propter quod et Deus exaltavit Illum et dedit Illi nomen, quod est super omne nomen (Vers. postBenedictus" in Laudibus Sabbati s.).

Schema Concilii Vaticani : Ea potissimum religiosae perfectionis est virtus, ut qui statum regularem amplectuntur, praeter temporalium bonorum renuntiationem et castitatis professionem, abnegare semetipsos ac perpetuum propriae voluntatis holocaustum Deo offerre teneantur. Nihil igitur magis ad instaurandam servandamque regularem disciplinam conducit, quam accurata et fidelis religiosae obedientiae observatio; quandoquidem ipsa ceteras virtutes menti inserit insertasque custodit (S. Gregor. l. 35 Moral. 6. 10) (-). Magna quidem paupertas, sed major integritas;

Praestantia s. obedientiae.

1. Ex Praenotandis circa schema constitutionis super voto obedientiae regas rium : Necessitatem virtutis obedientiae tam in veteri, quam in novo testamento S. Scriptura frequenter inculcat. Consonant SS. Patres in hâc divinâ scholà effor

horum autem et obedientia maxima, si custodiatur illaesa ; nam prima rebus, secunda carni, tertia vero menti dominatur et animo (Joan. XXII. Extravag. Quorumdam " I de verb. signif.). Hinc si obedientiae votum negligatur, Religiosorum corda velut terra sine aquâ arescunt, nec ipsi amplius humilitate, oratione, meditatione delectantur; quinimo religiosae familiae compago disrumpitur. Quapropter sacrosanctae Trid. Synodi decretis inhaerentes, quo facilius et

mati tum graeci tum latini. – Quae non solum necessitatem obedientiae ostendunt, sed ejusdem etiam inter ceteras morales virtutes praestantiam. Hinc S. Gregorius, 1. 34 Moral. c. 12. Obedientia victimis jure praeponitur; quia per victimas aliena caro, per obedientiam vero voluntas propria mactatur... Vir obediens loquitur victorias, quia dum alienae voci humiliter subdimur, nos ipsos in corde superamus. " ... " Inter virtutes morales ", ut recte S. Thomas (2. 2. qu. 104 a. 3), tanto aliqua potior est, quanto aliquis majus aliquid contemnit, ut Deo inhaereat. Sunt autem tria genera bonorum, quae homo potest contemnere propter Deum, quorum infimum sunt bona exteriora; medium autem sunt bona corporis; supremum autem sunt bona anim ze, inter quae quodammodo praecipuum est voluntas, in quantum sc, per voluntatem homo omnibus aliis bonis utitur... Quaecunque alia virtutum opera ex hoc meritoria sunt apud Deum, quod fiunt, ut obediatur voluntati divinae; nam si quis etiam martyrium sustineret, vel omnia sua pauperibus erogaret, nisi haec ordinaret ad impletionem divinae voluntatis, quod directe ad obedientiam pertinet, meritoria esse non possent, sicut nec si fier:nt sine caritate, quae sine obedientiâ esse non potest."

Quae in genere de virtute obedientiae exposita sunt, speciali modo Religiosos afficiunt, qui ex voto illam servare tenentur, quique propterea prae oculis habeant, has laudes obedientiae deberi, quicumque demum sit Superior, cui praestatur; Dei enim vices gerit... Sed obedientia ut perfecta sit, non solum postulat, ut exacte fideliterque exsecutioni mandetur, quidquid a Superiore secundum Regulam praecipitur; sed etiam ut circa rem praeceptam voluntas et judicium subditi quantum fieri potest, subjiciatur et conformetur voluntati judicioque Praelati, qui ipsum loco Dei gubernat; "nulloque vitio, ait Cassianus (Collat. I. 2. C. 11) tam praecipitem diabolus monachum pertrahit ac perducit ad mortem, quam cum neglectis consiliis Seniorum suo judicio persuaserit definitionique confidere"; et S. Bernardus de illis qui graviter ferrent imperata sibi minus suavia : " haec", inquit, "si moleste coeperis sustinere, si dijudicare Praelatum, si murmurare in corde, etiamsi exterius impleas, quod jubetur, non est haec virtus obedientiae, sed velamentum malitiae(Serm. 3. de circumcis.). Haec ergo perfecta obedientia, dum floruerit in familiis religiosis, florebunt procul dubio reliquae omnes virtutes, edentque sanctitatis fructus, quos et sancti Fundatores, qui eas instituerunt, et Apostolica Sedes, quae eas probavit confirmavitque, et ipsa Societas Civilis, quae eas sustentat, exoptant et postulant. Hoc idem nos duet experientia. In his Ordinibus, in quibus sanctum Obedientiae votum exacte fideliterque servatur, et alia, quaecumque illa sint, servantur et virtutes omnes exercentur, unio et concordia inter fratres, studium orationis tum mentalis tum vocalis, zelus divini cultus, rerum mundanarum contemptus, sui abnegatio, mansuetudo, humilitas, interna externaque mortificatio, caritas proximorum, pro quorum salute quisque libenter impenditur...

securius regularis disciplina, ubi collapsa sit, instauretur, et constantius, ubi conservata est, perseveret, omnibus regularibus... praecipimus, ut... perfectae praesertim obedientiae animo volenti mancipentur, crucifixum Christum Dominum intuentes, qui « factus obediens usque ad mortem, ) nedum nobis dedit hujus virtutis praeceptum, sed magnum quoque in Se Ipso, quod imitaremur, reliquit exemplum. Et quoniam « omnis potestas a Deo est, » Regulares omnes in suis Superioribus Deum Ipsum agnoscant ac meminerint, non solum ordinationi Dei resistere, qui potestati resistit, verum etiam sese peculiari obligatione teneri vi voti, quod in religiosâ professione emittendâ Deo nuncupant. Quamobrem debitâ reverentiâ et amore suos omnes Superiores prosequartur, et quae ipsi juxta Regulam injungunt, integre, prompte et humiliter sine ullâ excusatione perficiant. Eos insuper hortamur, ut ad assequendam hujus eximiae virtutis perfectionem, quae est quodammodo (mater omnium custosque vir. tutum » (S. Aug. de civ. Dei l. 44. c. 12), toto pectore incumbant; nec non a nequam hujus saeculi spiritu, qui est Crucis Christi omnisque auctoritatis ac subjectionis inimicus, sibi maxime caveant, seque undique tueantur (Schema Constitut. sup. cute obedient.).

Homo ad laborem creatus et natus.

Sancti et Doctores. S. Basilius : Deus, cum hominem conderet, eum inertem et otiosum esse noluit.... Quandoquidem Adame praecepit, ut laboraret in paradiso illumque custodiret. Deinde, posteaquam ex eo ejectus est, pronuntiavit, fore, ut ( in sudore vultus » sui comederet panem. Ea autem, quae Adamo dicta sunt, dicta esse omnibus ab eo oriundis, ex re perspicuum est. Ceterum possumus etiam pluribus divinae Scripturae testimoniis nostrum sermonem confirmare.... Testem fide dignissimum adducam, S. Paulum, dicentem : « Audimus, quosdam inter vos ambulare inordinate, nihil operantes. » Quin et inertiam desertionem Ordinis pronuntiavit : « Non enim, inquit, inordinate gessimus nos inter tvs,

« PoprzedniaDalej »