Obrazy na stronie
PDF
ePub

fatæ Valentinæ deferunt, et utuntur, uti et deferre: nec non immediatè post caronicos. quarumcumque cathedra. lium , etiam metropolitanarum ecclesiarum, et ante quoscumque alios, in quibusvis processionibus , congregationibus , et actibus ire, stare, sedere, et post ipsos primum locum obtinere liberè , et licitè possitis, et debeatis , ac possint, et debeant, auctoritate appostolica tenore præsentium concedimus pariter , et indulgemus. Mandantes universis et singulis, et præcipue canonicis , et capitulo dictæ ecclesiæ Valentinæ , ut præmissa vobis observent, et observari faciant inconcussè. Non obstantibus quibusvis constitutionibus, ordinationibus, privilegiis, indulgentiis, et litteris appostolicis, nec non Valentinæ , et B. Mariæ prædictarum , ac quarumvis aliaruin ecclesiarum statutis et consuetudinibus, etiam juramento, confirmatione appostolica , vel quacumque firmitate alia roboratis, cæ. terisque contrariis quibuscumque. Per hoc autem Valentinæ, et aliarum ecclesiarum prædictarum privilegiis nul. lum volumus in aliis præjudicium generari. Nulli ergo omnino hominum liceat &c. Datis Romæ apud Sanctum Petrum, anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadrigentesimo quinquagesimo septimo, duodecimo kal. Martii, Pontificatus nostri anno tertio.

III.

Constitucion acerca de las exequias de los difuntos he

cha á fines del siglo xiu por el obispo de Valencia D. Fr. Raymundo Despont: con otros estatutos de la misina iglésia , sobre derechos funerales y admision á sepultura eclesiástica &c., copiado todo del ordinario valentino impreso en 1527.

1. Circa doctrinam de exequiis mortuorum est primo advertenda constitutio edita per dominum Raymundum de Ponte , quondam episcopum Valentiæ. Cujus tenor est hujusmodi.

A sanctis, et antiquis patribus esse noscitur constitutum, ut unusquisque sepeliatur cum suis parentibus , qui certam non elegerit sepulturam. Nulli tamen negandum est, quin possit ubicumque voluerit, et discretè elegerit sepeliri. Ita tamen quod si in aliena ecclesia sepeliri elegerit, et de his quæ sibi ligaverit , et de aliis quæ occasione sepulturæ ipsius pervenerit , parrochialis ecclesia habeat canonicam portionem; videlicet, quartam partem secundum consuetudinem ecclesiæ Valentiæ ; exceptis illis casibus in quibus pars canonica non est danda. Si verò aliquis in sanitate , vel infirmitate, de qua non moritur, intravit religionis domum aliquam, se et sua reddendo, non debet ecclesia parrochialis de bonis illius habere canonicam portionem. Si autem in infirmitate de qua moritur, religionem intret , de bonis ibi oblatis, parrochialis ecclesia , de qua sumptus est , debet habere canonicam portionem.

Item dicendum est, si infirmus de una parrochia faciat se mutari in infirmitate ad aliain párrochiam , et moritur de illa ægritudine , sua parrochia debet habere canonicam portionem. Ne autem littes ex littibus oriantur; sciendum est quod si parrochianus alicujus ecclesiæ transfert domicilium in aliam ecclesiam parrochialem, et ibi moratur, erit statim parrochianus illius ecclesiæ ad quam suum transfert domicilium, et illi ecclesiæ subjectus erit quoad jus parrochiale. Verum quia nullus debet jurisdictionem alterius usurpare, prohibemus etiam districtè, ne aliquis parrochianus alterius parrochiæ recipiatur ad ecclesiastica sacramenta , nec etiam ad baptismum , et pænitentiam, nisi necessitatis articulo imminente, vel de licentia proprii sacerdotis. Prohibemus specialiter , ne aliquis parrochianum alterius in suo cimiterio sepelire præsumat, nisi ibi elegerit sepulturam. Quod si fecerit, corpus sepultum, et oinnia quæ occasione ipsius percipit , ecclesiæ parrochiali reddantur ; nisi peregrinus fuerit , aut viator de remotis partibus , qui ubicumque decesserit , nisi alibi sepulturain elegerit , potest licitè sepeliri, nisi obstet contraria consuetudo. Si verò parrochianus alterius parrochiæ , sive in infirmitate , sive in sanitate ad aliam vicinam parrochiam ierit , seu transierit animo domicilium non mutandi, et ibi aliquo casu sine electione sepulturæ mortuus fuerit, sepeliendus ad suam parrochialem ecclesiam deportetur, vel sepeliatur in illa parrochiali ecclesia in qua est more tuus, si patentes ejus vel consanguinei sunt ibi , et sua parrochialis ecclesia hoc duxerit concedendum; nec illa parrochialis ecclesia in qua mortuus fuerit , potest quærere canonicam portionem ab ecclesia parrochiali ipsius defuncti , de his quæ occasione sepulturæ , vel legati pervenerint ad eandem. Mulier autem , constante matrimonio, et etiam mortuo viro suo , eligere potest ubicumque voluerit sepulturam. Si vero sine electione sepulturæ decesserit , sepeliatur in cimiterio parrochialis ecclesiæ , et in sepulchro viri sui, si præmortuus fuerit, et in eadem parrochia sit sepultus.

Sunt autem quidam quibus debet negari ecclesiastica sepultura : videlicet , omnes hæretici, excommunicati majori excommunicatione , et interdicti : item , illi qui in tor. neamentis moriuntur: item, usurarii, et prædones manifesti : item , omnes illi quos manifestum esse constilit in mortali peccato decessisse : item, omnes qui se ipsos præcipitaverunt, vel se suspenderunt, aut gladio interfecerunt. Hæc autem intelligenda sunt, et servanda nisi in morte manifesta signa apparuerunt, videlicet , quod petierint presbyterum, vel pænitentiam, vel alia signa pænitentiæ, si loquelam jam amiserit ; quia si talis erat excommunicatus , vel interdictus, et morte præventus non potuit absolutionis beneficium obtinere , debet absolvi post mortem. Sed ab illo judice absolvatur , per quem dum viveret fuerat absolveadus. Et ad probanda signa pænitentiæ sufficit, ut dicunt omnes fere doctores, unus testis , si plures non possint ad hoc probandum inveniri. Verumtamen licet signa pænitentiæ præcesserint, si non fuerit ille talis in infirmitate, vel mortis articulo absolutus, non debet ante absolutionein in cimiterio ecclesiastico sepeliri. Et hoc ex constitutione.

2. Adverte secundo : quod casus sequentes sunt in quibus secundum præfatam constitutionem , canonica portio sive quarta pars non debet dari parrochiali ecclesiæ.

Primo de legatis , sive in testamento , seu alias à defuncto factis , sedi, vel alicui parrochiarum Valentiæ non debet dari quarta portio parrochiæ cujus fuerit defunctus, nisi talia legata fuerint dimissa pro expensis exequiarum ipsius defuncti , pro oblationibus scilicet fiendis in sepultura , pro duobus cereis cujuscumque formæ fuerint coram cruce portandis, quia de omnibus istis pars quarta debetur parrochiæ , ultra duos cereos qui virtute sententiæ Regis Jacobi cruci parrochiæ defuncti debentur. Et si forte defunctus omnes cereos', qui in suis exequiis deservient , legaverit ecclesia seu monasterio ubi sepelietur ; tali casu de omnibus illis cujuscumque formæ fuerint, sive plures , sive pauci, pars quarta debetur parrochiæ defuncti.

Secundo, si defunctus dimisserit alicui ecclesiæ seu monasterio , vexilla , tapeta serica vel aurea, calices, cruces, aut alia quæcumque ornamenta quæ solum in honorem et cultum Dei , et ecclesiæ deserviunt , vel quantitatem aliquam ad ea faciendum , de istis non debetur portio quarta parrochiæ dicti defuncti. Sed si talia fuerint dimissa ut post obitum ipsius convertantur in usum vel utilitatem propriam sacerdotum vel fratrum ecclesiæ seu monasterii ubi fuerit sepultus , si talis dimissio sortitur suum effectum, tunc de his debetur portio quarta.

Tertio, si defunctus dimisserit pecuniam , vel missas alicui ecclesiæ seu monasterio, et etiam dimisserit suæ parrochiæ , in qua sepultus fuerit , aliquid de prædictis legatis, tunc non debetur portio quarta dictæ ecclesiæ de legatis aliarum ecclesiarum. Si verò non fecerit mentionem de parrochia sua , in qua sepultus est , tunc de melioribus legatis aliis ecclesiis relictis primo debetur sibi unum, quia mater defuncti fuit, ubi ecclesiastica sacramenta , et sepultura sibi fuerint ministrata.

Quarto , si defunctus elegerit sepulturam in aliquo monasterio seu ecclesia quæ non fuerit sedes valentina, nec aliqua parrochiarum ejusdem , et dimisserit illi mo. nasterio seu ecclesiæ ratione sepulturæ ibi electæ centum, et suæ parrochiæ dimisserit decem pro canonica porticne sibi debita , tunc de illis centum debent superaddi parrochiæ quindecim , pro complemento viginti quinque , quæ

« PoprzedniaDalej »