Obrazy na stronie
PDF

vius serret , ac optata tua secundet. Vale. Vindobonae, a. A IIolendorm. Membr. saoc. xu, continet Vet. et Nov.

d. x. cal. Aprilis, 1746.

Celsiss. S. R. I. principi Josepho Thumio Gurcen. episcopo Nicolaus Forlosia S. D. obsequcntissime.

Simul ac acris hiems præcipitare, et ver appetere cœpit, nihil mihi fuit prius, quam ut mandatis tuis, Celsiss. princeps, parerem. Latinos itaque sacrorum librorum codices, qui in Aug. hac bibliotheca servantur, perlustravi, quosque ad Cl. Blanchinii optata facere reperi, eos adnotavi, et huic epistolæ pro indicio adscriptos, ad te mitto. Quod si quid ex ejus usu fuerit, erit mihi gratissimum; ut, si quæ loca cum Clementina editione collata voluerit, id per otium præstare non defugiam. Ejus igitur explorare sit labor, ac tui jubere. Sic te Deus pro Ecclesiæ tuæ bono, et meo præsidio servet incolumem. Vale. Vindobonæ, a. d. ix. kal. maii, 1746. Fx Aug. bibliotheca Caesarea Windobonensi sacro. rum Bibliorum codices juxta ordinem W. C. Gentilotii. L. Quinquagesimus codex Theol. Latinus est, niembranaceus, antiquissimus, sub finem saculi vim aut initium ix, litteris rotundis scriptus sumptibus Radonis Abbatis S. Wedasti Atrebatensis ab A. Chr. 795, usque ad A. 815. Ilic vero descriptus a Lambecio lib. ii Commentarior. a pag. 402, ex quo excerpta retulit Jacobus Le Lomg, Bibl. Sacr. Tom. 1, pag. 556, continet Biblia Sacra utriusque Testamenti. Codicem totum ruinosum falso appellari, ait Gentilotius, nec adeo id verum esse negat : nam fugientes alicubi litteras, si oculos intendas, plerumque assequare.

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small]
[merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small]

Mea tibi, Celsiss. primceps, parendi studia, et genium in hujusmodi, quos Cl. Blanchinius expetit, laboribus, nisi satis probata hactenus vobis esse confiderem, ea facile suaderent postremæ ad te, quas dedi, B litteræ. In iis etenim non frustra innui, si quæ mamuscriptorum loca co:iferri cum Vulgata editione oporteret, me id præstiturum. Ea sane ratione, qua possum, me tibi obtuli. Talem autem inceptare laborem, diutiusque perdurare, in quo incubare oculos, propius admovendi, et figendi causa, opus sit, mihi fere μύωτι, non licet, per pectoris, quam patior, imbecillitatem. Sacros itaque codices comferendi onus suscipienti, fallere necesse esset, quam exsolvere nequeo, fidem. At si forte heic reperiantur tuæ diœceseos ecclesiastici duo, quorum diligentiæ id committere possis, eis me libenter, in captandis fugientibus litleris præsto futurum promitto. Pluribus, eaccusandi mei gratia, abstineo, me de tua erga me benevolentia, aut de ea, qua apud Blanchinium vales, ad ipsi persua

C dendum auctoritate, diffidere videar. Equidem te etiam:

rogo, ut illi persuadeas id, quod maxime ex animi mei sententia optarem, præstare non posse, et dividiæ esse. Sic te, Celsiss. princeps, D. 0. M. diu incolumem servet. Vale. Vindobonæ, a. d. vi, non. Junii, 1746.

IIæc sunt, quæ ex optimo, et longo rerum usu exercitatissimo bibliothecario mecum, humanissime princeps, communicasti, ut intelligerem, me tanti viri amicitias tuo munere fuisse aucupatum. Audivi a maximis viris, quique id facillime nosse poterant, in Windobonensi thesauro codd. mss. nullum aliud exemplum superesse illius versionis Italicæ, quæ propagata, quasique per manus tradita fuit, et summo studio retenta in plerisque Latinis ecelesiis, usque ad tempora S. Gregorii Magni. Sacerrimus ille codex in pluteis latitabat. Tu vero in eo conferendo primus omnium navasti operam; ut ego collatos locos in hocce Evangeliarium Quadruplex inferens, cum Christiana rep. communicarem. Yelim tainem ex tc audiat Cl. Forlosia, quantum ego mihi conscius sim, et profitear me sibi quoque debere ; quamque beatum me futurum putem, si mihi referendæ gratiæ potestas detur. Litteras tuas valde expecto, vir sapientissime; nec mihi quidquam gratius accidere poterit, quam si me tibi aliquid tua causa facere jubeas. Novi te, mei esse amantissimum. Nune vero et alii ex scriptis istis intelligent, quanta inter nos voluntatum, ac studiorum conjunctio sit. Wive diu, præsul humanissime; vive, et consenesce in quæ vulgo etiam a semibus maximi fiunt. Deum, et Ecclesiam tuam unice cogitas. Alia omnia contemnis, quoniam fluxa, et caduca sunt. Nostri omnes te salutant. Saluta mihi tu isthic D. Forlosiam. Ad eum scribere nunc non licet per occupationes : scribam autem propediem. Wale, et de Sacris Litteris optime mereri, quando id vel uni tibi maxime licet, ne desistas. His quantum studii, diligentiæque adhibueris, tantum te Gurcensi Ecclesiæ, publicæque utilitati, cui semper consulere studuisti, elargitum esse cognovero. Ex AEdibus Wallicellanis, nonis Apr. 1747. Græcis, quam in Latinis exemplaribus manuscriptis, in quibus totus versus 58, Vulgatæ editionis ab Antiquario prætermissus est. Hæc Millius. Matth. cap. i, 25, Weronen. Corbeien. et Brixian. et non cognovit eam. et ita S. Ambros. in lib. de Instit. Virg. cap. 5, pag. 257 et 258, nec non in Exposit. Evangelii secund. Luc. pag. 1284, et S. Gregor. Magn. in lib. viii, cap. 7, Beati Job. pag. 286. Matth. cap. iii, 5, Weron., semitas Dei nostri et ita S. Irenæus in lib. iii, contra Hereses. Matth. cap. iv, 15, Weron. et Brixian. in Capharnaum maritimam. et ita Ilala versio, teste Millio in Proleg. Novi Testamenti pag. 51. Matth. cap. xxvii, 6, Veron., in loculum. et ita S. Ambrosius in psalm. lxi, num. 13. Joan. cap. xii, 1, Weronen., erat Lazarus, qui fuit mortuus. Brixiam. erat Lazarus, qui fuerat mortuus. Græcus, λέαρος ό τεθνηκός, Lazarus, qui fuerat morluus. Luc. cap. 11, 2, Weronem., Vercellen., Corbeien. et Gal. secundis curis, professio. Millius in Proleg. pag. 52, ait, profiteri, non, describi, vertit Latinus interpres ex Græco, &roypáysa 0zt : et professio, &:o/pagi, ver. 2, voces haud vulgati jam usus, sed revera censuales, ut ab eruditis notatum, et quasi technicæ. Et quidem elegantius, inquit Boysius, ut profiterentur, quam, ut describerentur, hoc præsertim in loco, ubi, τά άπογράφεσθαι, non ad censum agentes, sed ad eos, qui censentur, refertur. Sic, άτο</pzpii, eos, qui censentur, respiciens, est proprie, professio. I.uc. cap. v, 14, Weron., offers munus. Tertullianus pag. 420, offer munus. S. Augustinus in lib. vi contra Faustum, Tom. viii, pag. 206, offer munus tuttm. Matth. cap. v, 11, Weron. et Brixian. eritis. et ita Tertull. pag. 444 et 494, S. Cyprian. in Epist. 26, pag. 84, et Hilar. Diac. in commentariis in Paulum, sub Ambrosii nomine vulgatis, Epist. 5, ad Roman. pag. 52. Mauh. cap. v. 25, Weronen. et Wercell. offeres. et ita plerique mss. libri S. Augustini in Enchirid. de Fide, Spe, et Charitate, et in lib. xxi de Civitate Dei. Matth. cap. viii, 12, Weron. Wercellen. et SanGermanen., ibunt. et ita S. Irenæus in lib. iv, contra Ilæreses tom. 1, pag. 281. S. Cyprianus vero in lib. 1 adversus Judæos ad Quirinum cap. 25, pag. 548, habet, earibunt. Mauh. cap. xii, 7, Weron. Corbeien. et Brix. quam sacrificium, et ita aliqui mss. libri S. Irenæi lib. iv, contra Hæreses. Mauh. cap. xv, 26, Weron. et Wercellen. et dare canibus, et ita S. Hilar. in comment. in hunc Matth. locum, et Tertul. adversus Marcionem in lib. iv, cap. 7. Matth. cap xv, 32, Weronen. et Wercell., et non habent escam, et ita S. Ambrosius.

studiis tuis. Contempsisti adhuc juvenis ea omnia, A præstiti in parte ii, versa hujus editionis. Pos

EPISTOLA BLANCHINI AD MUSELLlUM.

Clarissimo et benemerentissimo viro Joanni Francisco Musellio sanctæ Weronensis Ecclesiæ canonico archipresbytero Joseph Blanchinus Weronensis presbyter congregationis Oratorii S. Philippi Nerii de urbe salutem el vitam.

Annus jam agitur xv, ex quo, pro singulari tuo de Sacris Lilleris benemerendi studio, auclor mihi fuisti, ut codiceim illuum purpureum celeberrimæ bibliothecæ DD. canonicorum amplissimi capituli Weronensis, cujus jam ego pars ima lui, tu vero, archipresbyter præstantissime, summum es capul, et decus, typis ederem, atque illustrarem; quoniam exhibet antiquam Latinam Italam translationem, jam inde ab apostolorum temporibus usu receptam, cæterisque prælatam (ob verborum tenacitatem, cum perspicuitate seulentiæ ) fere usque ad ætatem Sancti Gregorii Magni. Quare, cum tua voluntas maximæ legis vim, pro summa tua non modo auctoritate, verum etiam sapientia, obtinere apud me debeat; scias velim, me ita animatum, ita paratum esse ubi hac in re, ut in omnibus aliis libenter obsequi, ut non detrectem editionem suscipere, agere, et præstare, quoquo modo possum. Nosti observantiaum meam, postquam etiam Werona discessi, ut in hanc Congregationem Sancti Philippi Nerii me conferrem : semper enim tibi optemperavi, alque una fui, saltem commercio litterarum; in quibus non ego quidem tuam vocem audio, neque tu meam, sed quæ

voci subest res, eam nihilominus percipio, quam D

3um istic canonicum agerem. Tot annorum Japsus, tantaque locorum intercapedo, obsequium erga te fmeum nullatenus immutarunt : immo ipsum augetur in dies, ad summumque perducitur, archipresbyter ter colende. Cum itaque nihil habuerim antiquius, nihilque exspectaverim magis, et observaverim diligentius, quam ut firma ad te colendum animi mei propensio aliquo publico libi pateret officio, en tuæ libens nunc obsequor voluntati; quam ego semper tanli facere soleo, ut eadem mihi loco jussionis habeatur. Descriptionem tamen codicis Evangeliarii Weronensis , v vel vi sæculo exarati, heic non at4 exam, quoniam liber penes vos est, alque id jam

[ocr errors]
[ocr errors]

teritatis potius adjuvandæ studio, ut me velementer, et sæpius es cohortatus, efficiam, ut in præcipuas ejusdem Evangeliariilectiones incumbam, quæ abeunt a nostra editione Vulgata : sique ac ratione catholicæ Ecclesiæ juvari causa poterit, ut certe potest, magnopere spero fore, ut neque te officii tui in me cohortando, neque incomparabilis liberalitatis JoANNis V, Portugalliae et Algarbiorum regis in adjuvando pœniteat. En ergo praecipuorum locorum Florilegium, quod ex SS. Patrum Antehieronymianorum operibus diligenter excerptum, nunc ad te milto. Antequam vero ordiar texere eorumdem collationem, scire te volo, fuisse nonnullos, qui, in Weronensi codice Joannis capite i, versu 15, ubi legitur: Qui non ea sanguine, neque eae voluntate carnis, meque eae voluntate viri, sed Deo matus est, vetustae hujus lectionis ignoratione, sunt arbitrati, έodicem nostrum ab haereticis fuisse corruptum. Lubricam mihi fateor hanc esse defensionem. Nam eos ego quanti faciam, norunt, quicumque me morunt. Res tamen ipsa subigit me, ut dicam eos reprehendendi sacerrimi codicis, paulo quam par erat, cupidiores fuisse. Si enim, natus est, ipsi nusquam forte alibi legerant, non statim confugiendum eis erat ad illud ut dicerent, in omuibus Patribus scriptum, nati sunt. Quod si volunt, ut ego alicujus veteris scriptoris proferam testimonium, a quo illius lectionis mentio fiat, jure quidem id postulant. Nam Weronensi codici ego quidem plurimum tribuo, non tantum tamen, ut satis sit, αυτός ἐφα. Patres illius lectionis testes habeo locupletes, Irenæum, Tertullianum, Jo. Chrysostomum , Augustinum, Vigilium Tapsensem , et Joannem Damascenum. Libet singulorum verba proferre. S. Irenæus, lib. iit contra llæreses luculenter demonstrans, unum et eumdem esse Jesum Christum, Unigenitum Dei Filium, verum Deum , ac verum hominem, capite xvi ( Pag. 204, col. 2, num. 2, lit. o), ita inquit : « Potuerat dicere Matthæus, Jesu vero genera« tio sic erat : sed prævidens Spiritus Sanctus dev pravatores, et præmuniens contra fraudulentiam eorum, per Matthæum ait : Christi autem gemeratio sic erat; et quoniam hic est Emmanuel : ne forte tantum eum hominem putaremus, (non enim eae voluntate carnis, meque eae voluntate viri, sed ea voluntate Dei, Verbum caro factum est); neque alium quidem Jesum, aluerum autem Cliristum suspicaremur fuisse, sed unum et eumdem sciremus esse. • Et cap. xix (P. 212, col. 2, num. 2, lit. m), ejusdem libri, ut probet ex Scripturis, eumdem Jesum Christum verum esse Dei Filium ex Deo Patre genitum, et verum hominem filium ex Virgine natum, Esaiæ (cap. Liii, 8), ac (cap. xvii, 9) Jeremiæ geminos profert locos, et ait : • Propter hoc generav tionem ejus quis enarrabit? quoniam homo est, et quis agnoscet eum ? Cognoscit autem illum is, cui * Pater, qui est in cœlis, revelavit : ut intelligat, « quoniam is, qui non ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri natus est , filius hominis, hic est

[ocr errors]

• uliristus Filius Dei vivi. » Item eap. xxi (Pag. 217, A tam exageranter inculcavit non er sanguine, nec ex

col. 1, n. 5), ostensurus, Spiritum Dei per apostolos annuntiasse, ex Virgine natum esse Emmanuel, insignem Esaiæ recitat prophetiam;, pravamque, et hærelicam adversariorum interpretationem confutat, dicens : v Propter hoc enim, et de fructa ventris « ejus regem promisit, quod erat proprium Virginis prægnantis; et non de fructu lumborum ejus, nec de fructu remum ejus, quod est proprium viri generantis, et mulieris ex viro conceptionem facientis. Circumscripsit igitur genitalia viri in promissione Scriptura : immo vero nec commemoratur; « quoniam non ex voluntate viri erat, qui nasceba« tur. » Dein veram ejusdem prophetæ sententiam explicat, et confirmat aliis tum Danielis, tum Esaiæ

:

carnis voluntate, aut viri natum ; nisi quia ex ea erat caro quam ex concuhitu matam nemo dubitaret ? etc. » Paria habet idem Tertullianus in eodem libro do Carne Christi cap. 24, ubi locum, de quo scribo, ad. versus Ebionem affert : w Ideo » inquit , etiam Marcionem prospiciens (Spiritus Sanctus): Ego sum, inquit, Deus, et alius absque me non est. Et cum alias idipsum eodem modo dicit, nescio quas illas Walentinianorum æonum gemealogias pnlsat. Et, non ex sanguine, neque ex carnis, et viri voluntate, sed ex Deo natus est. » Sanclus quoque Joannes Chrysostomus ad eamdem lectionem nostri Evangeliarii Weronensis (in aliquo proinde Græco exemplari a se repertam, lectamque) videtur respexisse, cum in

[ocr errors]

« Propter hoc autem et Daniel prævidens ejus adven« lum, lapidem sine manibus abscissum advenisse « in hunc mundum (hoc est enim, quod sine manibus) significabat (cap. xxvui, Dan. ii, 54); quod, non operantibus humanis manibus, hoc est, virorum illorum, qui solent.lapides cædere, in hunc mundum ejus adventus erat; id est, non operante in eum Joseph, sed sola Maria cooperante disposiiioni. Hic enim lapis a terra ex virtute et arte constat Dei. Propter hoc autem et Esaias ait : Sic dicit Dominus: Ecce ego mitto in fundamenta Sion lapidem pretiosum, electum, summum, angularem, honorificum; uti non ex voluntate viri, sed ex voluntate Dei, adventum ejus, qui secundum hominem est, intelligamus. » Demum lib. v, cap. 1, C luculenter ostendit, Walentinum, ac Ebionem, qui Incarnationem Filii Dei ex Maria Virgine , Spiritu Sancto operante factam respuehani, manere in veteri Ad;e damnatione, atque ita concludit : • Non enim « effugit aliquando Adam manus Dei, ad quas Pater loqnens, dicit: Faciamus hominem ad imaginem, et similitudinem nostram. Et propter hoc in fine non ex voluntale carnis, neque ex voluntate viri, sed ex placito Patris manus ejus vivum perfecerunt hominem, uti fiat Adam secundum imaginem et similitudinem Dei. » Wide ergo, vir Cl., an ii, qui putant lectionem Weronensis Evangeliarii nullo veteri testimonio fultam esse, veritati litent. Sed placet alia quoque testimonia proponere, ac in primis

[ocr errors]
[ocr errors]

insignem quemdam Tertulliani locum, in quo tamen, D erat luae hominum, et luae in tenebris lucet, et tenebræ

qui se veterum scriptorum quasi medicos esse gloriantur, latenlia ulcera (inoptimis quibusque codicibus non apparentia) deprehendunt, Legitur itaque ad hunc modum in libro de Carne Christi cap. 19, ubidisserit adversus Valentinianos : t Quid est ergo : Non ex sanguine, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri, sed ex Deo natus est ? Hoc quidem capitulo ego potius utar, quum adulteratores ejus obduxero. Sic enim scriptum esse contendunt : Non ex sanguine, nec eae carnis voluntate, nec eae viri, sed ea, Deo natus est? .....Intelligimus ergo ex concubitu nativitalem Domini negatam, quod sapit voluntas viri, et carnis, non ex vulvæ participatione, Et quid uliqua

eam non comprehenderunt. Et quia hominis anima, quamvis testimonium perhibeat de lumiiie, non est tamen ipsa lumen, sed Verbnm Dei, Deus, est lumen verum, quod illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum. Et quia in hoc mundo erat, et muudus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit, Quia vero in sua propria venit, et sui eum non receperunt, quotquot autem receperunt eum, dedit eis polestatem filios Dei fieri, credentibus in nomine ejus, non ibi legi. Item ibi egi, quia , l)eus Werbum, non ex carne, non ex sanguine, non ex volunlale viri, neque ex volunlate carnis, sed ex Deo natus est : sed quia Werbum garo factum est,

et habitavit in nobis, non ibi legi. • Auctor quoque A pta sunt. Porro magno numero codices hanc addi

Dialogorum de SS. Trinitate, qui Wigilius Tapsensis creditur (ut ostendi in Enarratione Pseudo-Athanasiana in Symbolum, quam Weronæ edidi), ad probandum nomen æterni Patris esse in Filio, ac Spiritu Sancto, alterum eorum, qui colloquuntur, videlicet 0rtliodoxum, ita dicentem in palæstram inducit : « Sed ex Deo natum esse (Christum) Joannes testalur : In sua venit, et sui eum non receperunt : quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, credenlibus in nomine ejus, qui non eae sanguine, neque eae volunte carnis, neque eae voluntate viri, sed eae Deo matus est. Huic tandem accedit etiam S. Joannes Damascenus, qui tom. i, lib. mii , de Fide Orthodoxa, cap. 7, pag. 204, edit. Parisiensis P. Michaelis Le

tionem non habent. Luc. cap. vi, 35, Weronen., super gratos, et malos. Hæc lectio referri videtur ad codices, quibus usus est Tertullianus in lib. iv contra Marc. cap. 17, in quibus post versum 36, hoc assumentum habebatur, qui pluit super bonos, et malos, et solem suum oriri facit super justos, et injustos; quomodo et habebat Græcum exemplar, quod adhibuit auctor homiliarum Clementinarum Homil. 5, § 57. Luc. cap. x, 15, Werouen., usque in infernum. In Græco fonte eadem verba occurrunt, £os á3ov τα6:6z6jam, usque in infernum. Luc. cap. xii, 55, Wer6nen., et ita fiet. Gat., Mm., Windobonen. et Brixian., et ita fit. ***, ita, addunt

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Marc. cap. 1, 11, Weron., in quo bene placuit mihi, Brixiam.qui mihi bene complacuisti. Graeci codices impressi, et manu exarati quamplures, cum Matthæo consentientes, habent, in quo complacui. Wulgatæ favent Lucas, et major librorum numerus. Marc. cap. vi, 35, Weronen., et convenerunt illuc. Græcus quoque textus addit, et convenerunt ad illum. Matlh. cap. xii, 31. Weronen., qui autem in Spiritum Sanctum blasphemaverit, non remittetur illi peccatum, Corbeien. qui autem in Spiritum Dei blasphemaverit, non remittetur ei, Brixian. Spiritus autem blasphemia non remittetur hominibus. S. Allian. in lib. de Trinit. Tom. 1, pag. 981, qui autem blasphemuverit in Spiritu Sancto non remittetur ei, et in fragm. secundum Matthæum Tom. 1, Part. ii, pag. 1169, blasphemia autem in Spiritum non remittetur illis. Luc. cap. xii, 58, Weromen., et si venerit vespertina vigilia, et ita invenerit, beati sunt; quoniam jubebit illos discumbere, et ministrabit iilis, Corbeiem. si venerit vespertina vigilia, et ita invenerit, beati sunt ; quia jubebit illos discumbere, et transiet, et ministrabit eis : si secunda, et si tertia, beati sunt, Mm., et si venerit vespertina vigilia, et ita invenerit, beati sunt servi illi; quia jubebit illos discumbere, et transiens ministrabit illis : et si venerit in secunda vigilia, et si in tertia, et ita invenerit, beati, elc. Windobon.,et si venerit vespertina hora vigilia, et ita invenerit, beati sunt... quia jubebit illos discumbere, et transiet, et ministrabit illis : et si

D secunda, et si tertia, beati sunt. Etiam in codice Ca

[ocr errors]

ut ista e corpore textus jam olim exciderint, tam in A

Matth. cap. xvi, 19, Weronen., Corbeien. et B,;_ xian., et quæcumque... erunt ligata... et quæcumque... erunt soluta, etc. et ita S. Ambrosius in lib. 1, de po. nitent. cap. 7, pag. 599. Tertull. in lib. de Pudic. cap. 21, legit, soluta. S. Cyprian. et quae... erunt t;. 9ata... et quæcumque... erunt soluta, etc. Pacianus quoque contra Traciatus Novatianorum in epist. 2, habet, soluta erunt. Matth. cap. xvi, 24, Veronen. et San-Germanen. abneget se sibi. S. Irenæus in lib. iii, contra IIæreses tom. i, pag. 210, neget se. S. Hilarius in commentar. in hunc Matthaei locum, juxta tres mss. codd., abneget seipsum sibi, et ita S. Aml)rosius in Epist. lxiii, prim. class. pag. 1040. In lil). autem mi, de pos

[merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Matth. cap. xxi, 9, Wercellen. Fili David. et ita S. Irenæus. Matth. cap. xxii, 10, Wercellen. et veronen. quotquot invenerunt. et ita S. Irenæus, et Lucifer Calaritanus in lib. m, pro S. Athanasio. Cod. Corb. quoscumque nnvenerunt. Matth. cap. xxii, 30, Veronen., In resurrectione autem neque nubunt, neque uxores ducunt. Sanctus Cyprianus quoque pag. 209, habet, autem. S. Ambros. in lib. i, de Wirgia. cap. 8, pag. 1δ9, in resurrectione autem neque nubent, neque uxores ducent. S. Zono We. ronensis in lib. 1 Tract. 5 de continentia, pag. 49, neque nubunt. Graecus textus, non nubunt. Joan. cap. xiii, 18, Weron. et Brixian., super me. et ita S. Ambrosius in Enarr. in psal. xl, p. 876. Joan. cap. xvi, 9, Veron. et Corbeien., non credunt. Quidam mss. libri in div. Bibliothec. S. Hieronymi habent, non credent. Joan. cap. xvi, 12, in Weronen. post verbum, potestis, additur, ea, in Vercellensi autem, illa. Et ita in S. Ambrosii lib. iii, de spir. Sane, cap. 14, pag. 687. Luc. cap. 1, 39, Weron., Corb. et Brix., Judææ, et ita S. Ambrosius in lib. iii, Exposit. Evang. secund. Luc. p. 1315. Luc. cap. ii, 57, Weronen. et Vercellen., annorum ixxxiv; S. Ambrosius in libro unico de Willi, cap. 4, p. 191, octoginta et quatuor annorum, et in Epist. class. 1, p. 968, annorum octoginta quatuor. Ltic. cap. iii, M, Weron. et Vercell., Judææ, et ita vetus interpres, teste Millio in Proleg., p. 52. Luc. cap. v, 10. Veron. Wercellen. et Corbeien. vivificans, et ita S. Ambrosius in lib. vi, Heraem. cap. 8, p. 155. Luc. cap. vii, 42, Weron., Wercellen., Corbeien., Gat., Mm. et Brixian., a vento moveri? Unus Vaticamus, et duo reginæ Suecorum mss. codices in div. Bibl. S. Hieronymi, vento moveri? Luc. cap. xvi, 6, Veron. et Corbeiem, accipe litte. ras tuas, et ita S. Gaudentius in Serm. xviii, p. 202. Marc. cap. iii, 27, Weron., Mm. et Brixian., alligaverit, et ita S. Ambrosius in Exposit. Evang. scc. Luc. lib. 11, p. 1507.

« PoprzedniaDalej »