Obrazy na stronie
PDF
ePub

Nunc quoque sidereis intercinit ipse choreis Victrices hederas inter laurósque sedebo; Immortale melos, et inenarrabile carinen; Jámque nec obscurus populo miscebor inerti, Torrida dum rutrius compescit sibila Serpens, Vitabúntque oculos restigia nostra profanos. Demissóque ferox gladio mansuescit Orion ; Este procul, vigiles Cure, procul este, Querelæ, Stellarum nec sentit onus Maurusius Atlas. Invidiæque acies transverso tortilis hirquo. Carmina regales epolas omare solebant,

Sæva nec anguiferos extende, Calumpia, rictus; Cùm ponduur luxus, vastæque immensa vorago In me triste nihil

, feedissima turba, potestis, Nota gulæ, et modico spumabat cæna Lyæo. Nec vestri sum juris ego; securáque tatus. Tum, de more sedens festa ad convivia vates, Pectora, vipereo gradiar sublimis ab ictu. Æsculeå intonsos relimitus ab arbore crines, At tibi, chare pater, postquam non æqua meHeroúmquc actus, imitandáque gesta canebat,

renti Et chaos, et positi latè fundamina nundi, Posse referre datur, nec dona rependere factis, Reptantesque deos, et alentes namina glandes, Sit memorásse satis, repetitáque manera grato Et nondum Ætnæo quæsitum fulmen ab antro. Percensere animo, fidæque reponere menti. Denique quid vocis modulamen iuane juvabit, Et vos, O nostri, juvenilia cartina, lusos, Verborum senúsque vacans, numerique loquacis? Si modò perpetuos sperare audebitis annos, Silvestres decet iste choros, nou Orphea, cantus, Et domini superesse rogo, lucémque tueri, Qui tefuit fluvios, et quercubus addidit aures, Nec spisso rapient oblivia nigra sub Orco; Carmine non cithara ; simulachráque functa ca Forsitan has laudes, decantatúmque parentis nendo

Nomen, ad exemplum, sero servabitis ævo. Compulit in lacrymas: habet bas à carmine laudes.

Ad Salsillum, Poelam Romanum, ægrotanten“, Nec tu perge, precor, sacras contemnere Musas, Nec vanas inopésque pata, quarum ipse peritus

SCAZONTES. Munere mille sonos numeros componis ad aptos ; O MUSA, gressum quæ volens trahis claudum, Millibus et vocem modulis variare canoram

Vulcanióque tarda gaudes incessu, Doctus, Arionii meritò sis nominis hæres.

Nec sentis illud in loco minus gratum, Nunc tibi quid mirum, si me genaisse poetam

Quàm cùm decentes Aava Dēiope suras Contigerit, charo si tam prope sanguine juncti

Alternat aureum ante Junonis lectum; Cogvatas artes, studiumque affine, sequamur?

Adesdum, et hæc s'is verba pauca Salsillo Ipse volens Phoebus se dispertire duobus

Refer, Camana nostra cui tantum est cordi, Altera dona mihi, dedit altera dona parenti ;

Quámque ille magnis prætulit immeritò di vis Dividuúmque Deum, genitórque puérque, tene

Hæc ergo alumnus ille Londini Milto,

Diebus bisce qui suum linquens nidum, Tu tamen ut simules teneras odisse Camænas,

Polique tractum, pessimus ubi ventorum, Non odisse reor; neque enim, pater, ire jubebas

Insanientis impoténsque pulmonis, Quà via lata patet, quà pronior area lucri,

Pernix anhela sub Jove exercet flabra, Certáque condendi fulset spes aurea pummi :

Venit feraces Itali soli ad glebas, Nec rapis ad leges, malè custoditáque gentis

Visum superbâ cognitas urbes fama, Jura, nec insulsis damnas clamoribus aures;

Virósque, doctæque indolem juventutis, Sed, magis excultam cupiens ditescere mentem,

Tibi optat idem hic fausta multa, Salsille, Me procul urbano strepitu, secessibus altis

Habitúmque fesso corpori penitùs sanum; Abductum, Aoniæ jucunda per otia ripæ,

Cui nunc profunda bilis infestat renes, Phoebæo lateri comitem sinis ire beatum.

Præcordiisque fixa damnosùm spirat; Officium chari taceo commune parentis ;

Nec id pepercit impia, quòd tu Romano Me poscunt majora : tuo, pater optime, sumptu Tam cultus ore Lesbium condis melos. Cùm inihi Romưleæ patuit facundia linguæ, O dulce divům munus, O Salus, Hebes Et Latii veneres, et quæ Juvis ora decebant

Germana ! Tuque, Phæbe, morborum terror, Grandia magpiloquis elata vocabula Gralis,

Pythone cæso, sive tu mayis Pæan Addere suasisti quos jactat Gallia flores;

Libentèr rudis, hic tuus sacerdos est. Et quam degeneri novus Italus ore loquelam

Querceta Fauni, vósque rore vinoso Fundit, barbaricos testatus voce tumultus;

Colles benigni, mitis Evandri sedes, Quæque Palæstinus loquitur mysteria vates.

Siquid salubre vallibus frondet vestris, Denique quicquid habet cælum,subjectáque cælo Levamen ægro ferte certatim vati. Terra parens, terræque et cælo interfluus aer,

Sic ille, charis redditus rursùm Musis, Quicquid et unda tegit

, pontique agitabile mar- Vicina dulci prata mulcebit cantu. Per te nôsse licet, per te, si nôsse libebit : [mor, Jpse inter atroś emirabitur lucos Dimotâque venit spectanda scientia pube,

Numa, ubi beatum degit otium æternum, Nudáque conspicuos inclinat ad oscula vultus,

Suam reclinis semper Ægeriam spectans. Ni fugisse veliin, ni sit libâsse molestum.

Tumidúsque et ipse Tibris, hinc delinitus, I nunc, confer opes, quisquis malesanus avitas

Spei favebit annuæ colonorum; Austriaci gazas, Perüanaque regna, præoptas. Nec in sepulcbris ibit obsessum reges, Quæ potuit majora pater tribuisse, vel ipse

Nimiùm sinistro laxus irruens loro : Jupiter, excepto, donâsset ut omnia, celo? Non potiora dedit, quamvis et tuta fuissent, 4 Giovanni Salsilli had complimented Milton at Publ ca qui juveni commisit lumina nato, Rome in a Latin tetrastich for bis Greek, Latin, Atque Hyperionios currus, et frana diei,

and Italian, poetry. Milton, in return, sent these Et circùm incantero radiata lure tiaram. elegant Scazontes to Salsilli when indisposed. Ergo cgo, jam do tæpars quamlibct ima caterva,

BARTON

mus.

Sed fræna meliùs temperabit undarum, Nos etiam in nostro modulantes flumine cygnos
Adusque curvi salsa regna Portumni.,

Credimus obscuras noctis sensisse per umbras,
Quà Thamesis late puris argenteus urnis
Oceani glaucos perfundit gurgite crines :

Quin et in has quondam pervenit Tityrus oras.
MANSUS'

Sed neque nos genus incultum, nec inntile

Quà plaga septeno mundi sulcata Trione[Phæbo, Joannes Baptista Mansus, Marchio Villensis, vir Brumalem patitur longå sub nocte Boöten.

ingenii laude, tum literarum studio, nec non et Nos etiam colimus Phæbum, nos munera Phæbo bellicâ virtute, apud Italos clarus in primis est. Flaventes spicas, et lutea mala eanistris, Ad quem Torquati Tassi Dialogus extat De Halantémque crocum,perhibet nisi vana vetustas, Amicitia scriptus; erat enim l'assi amicissimus; Misimus, et lectas Druidum de gente choreas. ab quo etiam inter Campaniæ principes cele Gens Druides antiqua, sacris operata deorum, bratur, in illo poemate cu titulus GERUSALEM- Heroum laudes, imitandáque gesta, canebant ; ME CONQUISTATA, lib. 20.

Hinc quoties festo cingunt altaria cantu,

Delo in harbosa, Graia de more puellæ, Fra cavalier magnanimi è cortesi,

Carminibus lætis memorant Corinëida Loxo, Risplende il MANSO.

Patidicámque Upin, cum flavicomâ Hecaërge, Is authorem Neapoli commorantem summa be- Nuda Caledunio variatas pectora fuco.

nevolentiâ prosecutus est, multaque ei detulit Fortunate senex, ergo, quacunque per orbem humanitatis officia. Ad hunc itaque hospes Torquati decus, et nomen celebrabitur ingens, ille, antequam ab ea urbe discederet, ut ne in- Claráque perpetui succrescet fama Marini ; gratum se ostenderet, hoc carmen misit. Tu quoque in ora frequens venies plausúmque

virorum, Ilac quoque, Manse, tuæ meditantur carmina Et parili carpes iter immortale volatu. saudi

Dicetur tum sponte tuos habitasse penates Pierides, tibi, Manse, choro notissime Phobi ; Cynthius, et famulas venisse ad limina Musas : Quandoquidem ille alium haud æquo est dignatus At non sponte domum tamen idem, et regis adivit. honore,

Rura Pheretiadæ, cælo fugitivus Apollo;
Post Galli cineres, et Mecænatis Hetrusci. Ile licèt magnum Alciden susceperat hospes ;
Tu quoque, si nostræ tantùm valet aura Ca- Tantùm ubi clamosus placuit vitare bubulcos,
manæ,

Nobile mansueti cessit Chironis in antrum,
Victrices hederas inter laurósque sedebis. Irriguos inter saltus, frondosáque tecta,
Te pridem magno felix concordia Tasso

Peneium propè rivum : ibi sæpe sub ilice nigrå,
Junxit, et æternis inscripsit nomina chartis :' Ad citharæ strepitum, blanda prece victus amici,
Mox tibi dulciloquum non inscia Musa Marinum | Exilii duros lenibat voce labores.
Tradidit ; ille tuum dici se gaudet alumnum, Tum neque ripa suo, barathro nec fixa sub imo
Dum canit Assyrios divům prolixus amores; Saxa stetere loco; nutat Trachinia rupes,
Mollis et Ausonias stupefecit carmine nymphas. Nec sentit solitas, immania pondera, silvas;
Ille itidem moriens tibi soli debita vates

Emotæque suis properant de collibus orni, Ossa, tibi soli, supremáqne vota reliquit : Mulcenturque novo maculosi carmine lynces. Nec manes pietas tua chara fefellit amici; Diis dilecte senex, te Jupiter æquus oportet Vidimus arridentem operoso ex ære poetam. Nascentem, et miti lustrarit lumine Phæhus, Nec satis hoc visum est in utrumque, et nec pia Atlantisque nepus ; neque enim, nisi charus ab cessant

Diis superis, poterit magno favisse poetæ. (ortu Officia in tumulo; cupis integros rapere Orco, Hinc longæva tibi lento sub flore senectus. Quà potes, atque avidas Parcarum eludere leges: Vernat, et Æsonios lucratur vivida fusos ; Amborum genus, et variâ sub sorte peractam Nondum deciduos servans tibi froutis honores, Describis vitam, morésque, et dona Minervæ ; Ingeniúmque vigens, et adultum mentis acumen. Æmalus illius, Mycalen qui natus ad altam o mihi si inea sors talem concedat amicum, Rettulit Æolii vitam facundus Homeri.

Phæbæos decoråsse viros qui tam benè nôrit, Ergo ego te, Cliûs et magni nomine Phæbi, Siquandò indigenas revocabo in carmina reges, Manse pater, jubeo longum salvere per ævum, Arturúmque etiam sub terris bella moventein ! Missus Hyperboreo juvenis peregrinus ab axe. Aut dicam invicta sociali fædere mensæ Nec tu longinquam bonus aspernabere Musam, Magnanimos heroas ; et, O modo spiritus adsit, Quæ nuper gelidå vix enutrita sub Arcto, Frangam Saxonicas Britonum sub Marte phaImprudens, Italas ausa est volitare per urbes.

langes !

Tandem ubi non tacitæ permensus tempora vitæ, At Naples Milton was introduced to Giovanni Annorúmque satur, cineri sua jura relinquam, Battista Manso, marquis of Villa. Milton at Ille mihi secto madidis astaret ocellis, leaving Naples sent this poem to Manso. He was Astanti sat erit si dicam, sim tibi curs ; a nobleman of distinguished rack and fortune, ille meos artus, liventi morte solutos, had supported a military character with high re- Curaret parva componi mollitèr urna : putation, of unblemished morals, a polite scholar, Forsitan et nostros ducat de marmore vultus, a celebrated writer, and an universal patron. It Nectens aut Paphiâ myrti aut Parnasside lauri was among his chief honours, that he had been fronde comas, at ego securâ pace quiescam. the friend of Tasso : and this circumstance, Tum quoque, si qua fides, si præmia certa bonoabove all others, must have made Milton ambiti

rum, ous of his acquaintance.

Ipse ego cælicolûm semotus in æthera divům, TOL. YII.

N#

ARGUMENTUM.

Quò labor et mens pura vehunt, atque ignea: Aut avidos terrere lupos præsepibus altis; virtus,

Quis fando sopire diem, cantúque, solebit? Secreti hæc aliquâ mundi de parte videbo, Ite domum impasti, domino jam non vacat, Quantum fata sinunt; et, tota mente serenum

agni. Ridens, purpureo saffundar lumine vultus, Pectora cui credam ? quis me lenire docebit Et simul æthereo plaudam mihi lætus Olympo. Mordaces curas,quis longam fallere noctem

Dulcibus alloquiis, grato cùm sibilat igni
Molle pyrum, et nucibus strepitat focus, et ma-

lus Auster
EPITAPHIUM DAMONIS.

Miscet cuncta foris, et desuper intonat ulmo?

Ite domum impasti, domino jam non vacat,

Aut æstate, dies medio dum vertitur axe, [agni. Thyrsis et Damon, ejusdem viciniæ pastores Cùm Pan æsculeå somnum capit abditus umbra,

eadem studia sequuti, à pueritia amici erantEt repetunt sub aquis sibi nota sedilia nympha, ut qui plurimùm. Thyrsis animi causâ pro- | Pastorésque latent, stertit sub sepe colonus; fectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. Demùm posteà reversus, et rem ità Cecropiósque sales referet, cultnsque lepores?

Quis mihi blanditiásque tuas, quis tum mihi risus, esse comperto, se, suámque solitudinem, hoc

Ite domum impasti, domino jam non racat, "carmine deplorat. Damonis autem sub per

agni. sonâ hîc intelligitur Carolus Deodatus ex urbe At jam solus agros, jam pascua solus oberto, Hetruriæ Lucâ paterno genere oriundus, cætera Anglus; ingenio, doctrinâ, clarissimisque Hic serum expecto; supra caput imber et Eurus

Sicubi ramosæ dersantur vallibus umbræ ; cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egre- Triste sonant, fractæque agigata crepuscula silvæ. gius.

Ite domum impasti, dominu jam non vacat, HIMERides nymphæ (nam vos et Daphnin, et Hy

agni.

[berbis Et plorata diu meministis fata Bionis,) [lan, Heu, quam culta mihi priùs arra procacibus

Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen: Involvuntur, et ipsa situ seges alta fatiscit!
Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis, Ionuba neglecto marcescit et uva racemo,
Et quibus assiduis exercuit antra querelis, Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at ille
Flumináque, fontésque vagos, nemorúmque re-Merent, in'que suum convertunt ora magistrum.
cessus;

(altam

Ite domum impasti, domino jam non vacat, Dum sibi præreptum queritur Damona, neque

agni. Luctibus exemit noctem, loca sola pererrans. Tityrus ad corylos vocat, Alphesibaus ad ormos, Et jam bis viridi surgebat culmus aristå,

Ad salices Aegon, ad flumina pulcher Amyntas; Et totidem flavas numerabant horrea messes, “ Hic gelidi fontes, hic illita gramina musco, Ex quo summa dies tulerat Damona sub umbras,' Hic Zephyri, hic placidas interstrepit arbutus Nec dum aderat Thyrsis; pastorem scilicet illum

undaş:" Dulcis amor Musæ Thuscâ retinebat in urbe: Ista canynt surdo, frutices ego pactus abibam. Ast ubi mens expleta domum, pecorisque reliçti Ite domum impasti, domino jam non vacat, Cura vocat, simul assuetâ seditque sub ulmo,

agni, Tum verò amissum tum denique sentit amicum, Mopsys ad bæc, nam meredeuntem furte potárat, Coepit et immensum sic exonerare dolorem. (Et callebat avium linguas, et sidera Mopsus) Ite domum impasti, domino jam non vacat, * Thyrsi, quid hoc ?” dixit, “ quæ te coquit inagni.

proba bilis? Hei mihi ! quæ terris, quæ dicam numina coelo, Aut te perdit amor, aut te malè fascinat astrum; Postquam te immiti rapuerunt funere, Damon!

Saturni grave sæpe fuit pastoribus astrum, Siccine nos linquis, tua sic sine nomine virtus

Intimáque obliquo figit præcordia plumbo." Ibit, et obscuris numero sociabitur umbris ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, At non ille, animas, virgâ qui dividit aurea,

agni.

(turum est Ista velit, dignumque tui te ducat in aymen, Mirantur nymphæ, et “ quid te, Thyrsi, faIgnavúmque procul pecus arceat omne silentûm. Quid tibi vis ? aiunt ; "nou hæc solet esse juIte domum impasti, domino jam non vacat,

ventæ agni.

Nubila frons, oculique truces, vultusque sereri; Quicquid erit, certè nisi me lupus ante videbit, Illa choros, lusúsque leves, et semper amorem Indeplorato non cumminuere sepulchro,

Jure petit : bis ille miser qui serus amarit." Constabitque tuus tibi honos, longùmque vigebit Ite domum impasti, domino jam non racat, Inter pastores : Illi tibi vota secundo

agni. Solvere post Daphnin, post Daphnin dicere laudes, Venit Hyas, Dryopéque, et filia Baucidis Aegle, Gaudebunt, dum rura Pales,dum Faunus, amabit: Docta modos,cit haræque sciens, sed perdita fastu Si quid id est,priscámque fidem coluisse, piúmque Venit Idumanji Chloris vicina flucnti; Palladiásque artes, sociúmque habuisse carorum, Nil me blanditiæ, nil me solantia verba, Ite domum impasti, domino jam non vacat, Nil me, si quid adest, movet, aut spes ulla faagni.

[Damon;

turi. Hæc tibi certa manent, tibi erunt hæc præmia, Ite domum impasti, domino jam non vacat, At mihi quid tandem fet modd ? quis mibi fidus

agni. Hærebit laieri comes, ut tu sæpe solebas Hei mibi ! quam similes ludunt per prata juvre. Frigoribus duris, et per loca fæta pruinis, Omnes unanimi secum sibi lege sodales! Aut rapido sub sole, siti merientibus berbis? Nec magis hunc alio quisquam secernit amicum Sive opus in magnos fuit eminùs ire leones, De grege ; sic densi veniunt ad pabula thoes,

ævum

In que vicem hirsuti paribus junguntur onagri : Et tandem Armoricos Britonum sub lege colonos;
Lex eadem pelagi ; deserto in littore Proteus Tum gravidam Artro, fatali fraude, lögernen
Agmina Phocarum numerat, vilisque volucrum Mendaces vultus, assumptáque Gorlöis arma,
Passer habet semper quicum sit, et omnia circum Merlini dulus. O mihi tum si vita supersit,
Farra libens volitet, serò sua tecta revisens ; Tu procul annoså pendebis, fistula, pinu,
Quem si sors letho objecit, seu milvus adunco Multùm oblita mihi ; aut patriis mutata Camanis
Fata tulit rostro, seu stravit arundine fossor, Brittonicum strides, quid enim omnia non licet
Protinùs ille alium socio petit inde volatu. Non sperâsse uni licetomnia, mi satis ampla (uni,
Nos durum genus, et diris exercita fatis Merées, et mihi grande decus (sim ignotus in
Gens bomines, aliena animis, et pectore discors;
Vix sibi quisque parem de millibus invenit

unum; Tom licèt, externo penitusque inglorius orbi,)
Aut si sors dederit tandem non aspera votis, Si me flava comas legat Usa, et potor Alauni,
Illum inopina dies, quâ non speraveris hora, Vorticibúsque frequens Abra, et nemus omne
Surripit æternum linquens in sæcula damnum.

Treantæ, Ite domum impasti, dominojam non vacat,agni.! Et Thamesis meus ante.omnes, et fusca metallis Heu quis me ignotas traxit vagus error in oris Tamara, et extremis me discant Orcades undis. Ire per aëreas rupes, Alpémque niyosam! Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni. Ecquid erat tanti Romam vidisse sepultam, Hæc tibi servabam lentâ subcortice lauri, (sus, (Quamvis illa foret, qualem dum viseret olim, Hæc, et plura simul ; tum quæ mihi pocula ManTityrus ipse suas et oves et rura reliquit ;) Mansus, Chalcidicæ non ultima gloria ripæ, Ut te tam dulci possem caruisse sodale! Bina dedit, mirum artis opus, mirandus et ipse, Possem tot maria alta, tot interponere montes, Et circum gemino cælaverat argumento: Tot silvas, tot saxa tibi, flyviósque sonantes ! In medio rubri maris unda, et odoriferum ver, Ah certè extremùm licuisset tangere dextram, Littora longa Arabum, et sudantes balsama silvæ, Et benè compositos placide morientis ocellos, Has inter Phoenix, divina avis, unica terris, Et dixisse, « Vale, nostri memor ibis ab astra." Cæruleum fulgens diversicoloribus alis,

Ite domum impasti, dominojam non vacat, agni. Auroram vitreis surgentem respicit undis; Quamquam etiam vestri nunquam meminisse pi- Parte aliâ polus omnipatens,et magnus Olympus: Pastores Thusci, Musis operata juventus, (gebit, Quis putet? hîc quoque Amor, pictæque iu nube Hic Charis, atque Lepos; et Thuscus tu quoque pharetræ, Damon,

Arma corusca facés, et spicula tincta pyropo; Antiquâ genus unde petis Lucumonis ab urbe. Nec tenues animas, pectúsque ignobile vulgi, O ego qnantus eram, gelidi cùm stratus ad Arni Hinc ferit; at,circuin dammantia lumina torquens, Murmura,populeumquenemus,quà molliorherba, Semper in erectum spargit sua tela per orbes Carpere nunc violas,nunc summas carpere myrtos, Impiger, et pronos nunquam collimat ad ictus : Et potui Lycidæ certantem audire Menalcam! Hinc mentes ardere sacræ, formæque deorum. Ipse etiam tentare ausus sum; nec, puto, multum Tu quoque in his, nec me fallit spes lubrica, Displicui ; nam.sunt ut apud me, munera vestra,

Damon,

[abiret Fiscellæ, calathique, et cerea vincla cicutæ : Tu quoque in his certè es, nam qud tua dulcis Quin et nostra suas docuerunt nomina fagos

Sanctáque simplicitas, nam quò tua candida virEt Datis, et Francinus, erant et vocibus ambo Nec te Lethæo fas quæsivisse sub orco, (tus? Et studijs noti, Lydorum sanguinis ambo. Nec tibi conveniunt lacrymæ ; nec flebimus ultra:

Ite domum impasti,dominojam non vacat, agni. Ite procul, lacrymæ ; purum colit æthera Damon, Hæc mihi tum læto dictabat roscida luna,

Æthera purus habet, pluvium pede reppulit arDum solus teneros claudebam cratibus hoedas.

cum; Ab quoties dixi, cùm te cinis ater habebat, Heroúmqneanimas inter,divósque perennes, Nunc canit, aut lepori nunc tendit retia Damon, Æthereos haurit latices, et gaudia potat Vimina nunc texit, varios sibi quod sit in usus ! Ore sacro. Quin tu, cæli post jura recepta, Et quæ tum facili sperabam mente futura Dexter ades, placidúsque fave quicunque vocaris. Arripui voto levis, et præsentia finxi ; (retardat, Seu tu noster eris Dainon, sive æquior audis

Heus bone ! numquid agis? nisi te quid fortè Diodatus, quo te divino nomine cuncti Imus ? et argutâ paulùm recabamus in umbrâ, Cælicolæ nôrint, silvisque vocabere Damon. Aut ad aquas Colni, aut ubi jugera Cassibelauni? Quòd tibi purpureus pudor, et sine labe juventus Tu mihi percurres niedicos, tua gramina, succos, Grata fuit, quòd nulla tori líbata voluptas, Helleborúmque, humilésque crocos, foliúmque En etiam tibi virginei servantur honores; hyacinthi,

[dentům.” Ipse caput nitidum cinctus rutilante coronâ,
Quasque habet ista palus herbas, artėsque me-, Lætáque frondentis gestans umbracula palme,
Ah pcreant berbæ, pereantartésque medentům, Æternùm perages iinmortales hymenæos;
Gramina, postquam ipsi nil profecere magistro ! Cantus ubi, choreisque furit lyra mista beatis,
Ipse etiam, nam nescio quid mihi grande sonabat Festa Sionæu bacchantur et Orgia thyrso.
Fistula, ab undecimâ jam lux est altera nocte,
Et tum fortè novis admôram labra cicutis,
Dissiluere tamen ruptâ compage, nec ultra (sim

Jan. 23, 1646.
Ferre graves potuere sonos: dubito quoque ne
Turgidu us, tamenet referam: vos cedite,silvæ.

AD JOANNEM ROUSIUM, OXONI Ite domum impasti, domipojam non vacat,agni. ENSIS ACADEMIA BIBLIOTHECAIpse ego Dardanias Rutupina per æquora puppes..

RIUM'.
Dicam, et Pandrasidos regnum vetus Inogeniæ,
Brennúmque Arviragúmquo duces, priscúmque

De libro Poematum amisso, quem ille sibi denud
Belinum,

" John Rouse, or Russe, master of arts, fellow

mitti postulabat, ut cum aliis nostris in Biblio

Antristrophe: thecâ publicâ reponet, Ode. Ode tribus constat Strophis, totidémque Antistro

Quin tu, libelle, nuntii licèt mal phis, unâ demum Epodo clausis ; quas, ta

Fide, vel oscitantiâ, metsi omnes nec versuum numero, nec certis

Semel erraveris agmine fratrum, ubique colis exactè respondeant, ita tamen se

Seu quis te teneat specus, cuimus, commodè legendi potius, quàm ad an

Seu qua te latebra, forsan unde vili tiquos concinendi modos rationem spectantes.

Callo tereris institoris insulsi, Alioquin hoc genus rectiùs fortasse dici mo

Lætare felix : en iterum tibi nostrophicum debuerat. Metra partim sunt

Spes nova fulget, posse profundam καλά σχίσιν, partim απολελυμίνα. Ρhaleucia que

Fugere Lethen, vebique superam sunt, Spondæum tertio loco bis admittunt,

In Jovis aulam, remige pennå :
quod idem in secundo loco Catullus ad libitum
fecit.

Strophe 3.
Strophe 1.

Nam te Roüsius sui

Optat peculî, numeróque justo GEMELLE cultu simplici gaudens liber,

Sibi pollicitum queritur abesse ; Fronte licèt gemina,

Rogátque venias ille, cujus inclyta Munditiéque nitens non operosa ;

Sunt data virûm monumenta curæ : Quem manus attulit

Téque adytis etiam sacris Juvenilis olim,

Voluit reponi, quibus et ipse præsidet, Sedula tamen haud nimii poetæ ;

Æternorum operum custos fidelis; Dum vagus Ausonias nunc per umbras,

Quæstorque gazæ nobilioris, Nunc Britannica per vireta lusit,

Quàm cui præfuit lön, Insons populi, barbitoque devius

Clarus Erechtheides, Indulsit patrio, mox itidem pectine Daunio

Opulenta dei per templa parentis, Longinquum intonuit melos

Fluvósque tripodas, donáque Delphica, Vicinis, et humum vix tetigit pede:

lön, Actæâ genitus Creuså. Antistrophe.

Antistrophe. Quis te, parre liber, quis te fratribus

Ergo, tu visere lucos Subduxit reliquis dolo?

Musarum ibis amoenos; Cùm tu missus ab urbe,

Diámque Phæbi rursus ibis in domum, Ducto jugiter obsecrante amico,

Oxoniá quam valle colit, Illustre tendebas iter

Delo posthabitâ, Thamesis ad incunabula

Bifidoque Parnassi jugo: Cærulei patris,

Ibis honestus, Fontes ubi limpidi

Postquam egregiam tu quoque sortem Aonidum, thyasúsque sacer,

Nactus abis, dextri prece sollicitatus amici. Orbi notus per immensos

Illic legeris inter alta nomina Temporum lapsus redeunte cælo,

Authorum, Graiæ simul et Latinæ
Celebérque futurus in ævum:

Antiqua gentis lumina, et verum decus.
Strophe 2.

Epodos.
Modò quis deus, aut editus deo,
Pristinam gentis miseratus indolem,

Vos tandèm, haud vacui mei labores, (Si satis noxas luimus priores,

Quicquid hoc sterile fudit ingenium, Mollique luxu degener otium,)

Jam serò placidam sperare jubeo Tollat nefandos civium tumultus,

Perfunctam invidiâ requiem, sedésque beatas, Almáque revocet studia sanctus,

Quas bonus Hermes, Et relegatas sine sede Musas

Et tutela dabit solers Roüsi;

(longè Jam penè totis finibus Angligenûm ;

Quò neque lingua procax vulgi penetrabit, atque Immandásque volucres,

Turba legentûm prava facesset : Unguibus imminentes,

At ultimi nepotes, Figat Apollineâ pharetra,

Et cordâtior ætas; Phineámque abigat pestem procul amne Pega Judicia rebus æquiora forsitan

Adhibebit, integro sinu.

Tam, livore sepolto, of Oriel College Oxford, was elected chief librarian si quid meremur sana posteritas sciet, of the Bodleian, May 9, 1620. He died in April, Ruisio favente. 1652, and was buried in the chapel of his college.

sëo ?

END OF VOL. VII.

Erratum.

Line 5 of L'Allegro, page 475, forsads read spreads,

Printed by W. Funt,

Old Bailey.

« PoprzedniaDalej »