Obrazy na stronie
PDF
ePub

Tunc memini clarique ducis, fatrisque verendi, Segnes rumpe moras, et nil, precor, obstet eunti Intempestivis ossa cremata rogis:

Et festinantis nil remoretur iter. E memini Heroum, quos vidit ad æthera raptos, Ipse ego Sicanio frænantem carcere ventos Flevit et amissos Belgia tota duces.

Æolon, et virides sollicitabo Deos, At te præcipuè luxi, dignissime præsul, Cæruleámque suis comitatam Dorida Nymphis; Wintoniæque olim gloria magna tuæ ;

Ut tibi dent placidam per sua regna viam. Delicui fletu, et tristi sie ore querebar,

At tu, si poteris, celeres tibi sume jugales, “ Mors fera, Tartareo diva secunda Jovi, Vecta quibus Colchis fugit ab ore viri; Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras,

Et quòd in berbosos jus tibi detur agros? Gratus Eleusinâ missus ab urbe puer. Quddque afflata tuo marcescant lilia tabo, Atque ubi Germanas flavere videbis arenas,

Et crocus, et pulchræ Cypridi sacra rosa ? Ditis ad Hamburgæ menia fleete gradum, Nec sinis, ut semper fluvio contermina quercus Dicitur occiso quæ ducere nomen ab Hama, Miretur lapsus prætereuntis aquæ ?

Cimbrica quem fertur clava dedisse neci. Et tibi succumbit, liquido quæ plurima celo Vivit ibi antiquæ clarus pietatis honore

Evehitur pennis, quamlibet augur, avis. Præsul, Christicolas pascere doctus ores :
Et quæ mille nigris errant animalia sylvis ; Ille quidem est animæ plusquam pars altera
Et quot alunt mutum Proteos antra peeus.

nostræ ; Invida, tanta tibi cùm sit concessa potestas,

Dimidio vitæ vivere cogor ego. Quid juvat humanâ tingere cæde manus Hei mihi! quot pelagi, quot montes interjecti, Nobiléque in pectus certas acuisse sagittas, Me faciunt aliâ parte carere mei !

Semideámque animam sede fugâsse suâ ?” Charior ille mihi, quàm tu, doctissime Graiům, Talia dum lacrymans alto sub pectore volvo, Cliniadi, pronepos qui Telamonis erat;

Roscidus occiduis Hesperus exit aquis, Quàmque Stagyrites generoso magnus alumno, Et Tartessiaco submerserat æquore currum Quem peperit Libyco Chaonis alma Jovi. Phæbus, ab Eoo littore mensus iter :

Qualis Amyntorides, qualis Philyrëius hero Nec mora, membra cavo posui refovenda cubili, Myrmidonum regi, talis et ille mihi.

Condiderant oculos nóxque soporque meos : Primus ego Aonios, illo præunte, recessag Cùm mihi visus eram lato spatiarier agro; Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi;

Heu ! nequit ingenium visa referre meum. Pieriósque hausi latices, Clióque favente, Illic puniceâ radiabant omnia luce,

Castalio sparsi læta ter ora mero. Ut matutino cùm juga sole rubent,

Flammeus at signum ter viderat arietis Æthon, Ac pelnti càm pandit opes Thaumantia proles, Induxitque auro lanea terga novo; Vestitu nituit multicolore solum.

Bisque novo terram sparsisti, Chlori, senilem Non dea tam variis ornavit floribus hortos Gramine, bisque tuas abstalit Austes opes : Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi.

Necdum ejus licuit mihi lumina pascere valta, Flumina vernantes lambunt argentea campos, Aut linguæ dulces aure bibisse sonos. Ditior Hesperio flavet arena Tago.

Vade igitur,cursúque Eurum præverte sonorum; Serpit odoriferas per opes levis aura Favoni, Quàin sit opus monitis res docet, ipsa vides.

Aura sub innumeris humida nata rosis, Inrenies dulci cum conjuge fortë sedentem, Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Mulcentem gremio pignora chara suo: Luciferi regis fingitur esse domus.

Forsitan aut veterum prælarga volamina patrem Ipse racemiferis dum densas vitibus umbras, Versantem, aut veri Biblia sacra Dei; Et pellucentes miror ubique locos,

Cælestive animas saturantem rore tenelias, Ecce! mihi subitò Præsul Wintonius astat, Grande salutiferæ religionis opus. Sidereum nitido fulsit in ore jubar;

Utque solet, multam sit dicere cura salitem, Vestis ad auratos defluxit candida talos,

Dicere quam decuit, si modò adesset, herunn. lufula divinum cinserat alba capat.

Hæc quoque, paulùm oculos in humum defix Dúmque senex tali incedit venerandus amictu,

modestos, Intremuit læto florea terra sono.

Verba verecundo sis memor loqui : Agmina gemmatis plaudunt cælestia pennis, Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Pura triumphali personat æthra tubå. [lutat, Mittit ab Angliaco littore fida manus. Quisque novum amplexu comitem cantuque sa Accipe sinceram, quamvis sit sera, salatem;

Hósque aliquis placido misit ab ore sonos; Fiat et hoc ipso gratior illa tibi. "Nate, veni, et patrii felix cape gaudia regni, Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit

Semper abhinc duro, nate, labore vaca." Icaris à lento Penelopeia viro.
Dixit, et aligeræ tetigerunt nablia turmæ, Ast ego quid volui manifestum tollere crimen,

At mihi cum tenebris aurea pulsa quies. · Ipse quod ex omni parte levare nequit?
Hlebam turbatos Cephaleid pellice somos; Arguitur tardus meritò, noxámque fatetur,
Talia contingant somnia sæpe mihi!
ELEG. IV. Anno Ætatis 18.

English merchants at Hamburgh, was Milton's

private preceptor, before he was sent to Saint Ad Thomam Junium præceptorem suum, apud Paul's school. This Thomas Young was doctor

mercatores Anglicos Hamburge agentes, Pastoris Thomas Young a member of the Assembly of Dimunere fungentem'.

vines, where he was a constant attendant, and Curre per immensum subitò, mea litera, pon-nuus, defended by Milton; and who from a Lon

one of the authors of the book called Smeetymtum, I, pete Teutonicos læve per æquor agros;

don preachership in Duke's Place was preferred

by the parliament to the mastership of Jesus Cols * Thomas Young, now pastor of the church of lege in Cambridge.

[ocr errors]

Et pudet officium deseruisse suum.

ELEG. V. Anno ætatis 20.
Tu modò da veniam fasso, veniamque roganti;
Crimina diminui, quæ patuere, solent.

In adventum ueris.
Non ferus in pavidos rictus diducit hiantes,
Valnifico pronos nec rapit ungue leo.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro
Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Jam revocat Zephyros vere tepente novos ; Supplicis ad moestas delicuere preces:

Induitúrque brevem Tellus reparata juventam, Extensæque manus avertunt fulminis ictus,

Jámque soluta gelu dulce virescit humus. Placat et iratos hostia parva Deos.

Fallor an et nobis redeunt in carmina vires, Jámque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Ingeniúmque mihi munere veris adest? Neve moras ultra ducere passus Amor;

Munere veris adest, iterumque vigescit ab illo, am vaga Famı refert, heu auntia ver a malo

(Quis patet?) atque aliquod jam sibi poscit rum!

opus. In tibi finitimis bella tumere locis;

Castalis ante oculos,bifidúmque cacumen oberrat, Teque tuámque urbem truculento milite cingi,

Et mihi Pyrenen somnia nocte ferunt; Et jam Saxonicos arma parâsse duces.

Concitáque arcano fervent mihi pectora motu, Te circum latè campos populatur Enyo,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit. Et sata carne virûm jam cruor arva rigat;

Delius ipse venit, video Penëide lauro Germanisque suum concessit Thracia Martem,

Implicitos crines; Delius ipse venit. Illac Odrysios Mars pater egit equos;

Jam mihi mens liquidi raptatur in ardua cæli, Perpetuóque comans jam deflorescit oliva,

Pérque vagas nubes corpore liber eo; Fagit et ærisonam Diva perosa tubam,

Pérque umbras, pérque antra feror, penetralia Fugit lo! terris, et jam non ultima virgo

vatum, Creditur ad superas justa volâsse domos.

Et mihi fana patent interiora deûm; Te tamen interea belli circumsonat horror,

Intuiturque animus toto quid agatur Olympo, Vivis et ignoto solus inópsque solo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. Et, tibi quam patrii non exhibuere penates,

Quid tam grande sonat distento spiritus ore Sede peregrinâ quæris egenus opem.

Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Patria, dura parens, et saxis sævior albis

Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo; Spumea quæ pulsat littoris unda tui,

Profuerint isto reddita dona modo. Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis, Siceine in externam ferrea cogis humum ?

Instituis modulos, dum silet omne nemus: Et sinis, ut terris quæraut alimenta remotis

Urbe ego, tu sylvà, simul incipiamus utrique, Quos tibi prospiciens miserat ipse Deus,

Et simul adventum veris uterque canat. Et qui læta feruat de cælo nuntia, quique,

Vers lo! rediere vices; celebremus honores Quæ via post cineres ducat ad astra, docent?

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. Digna quidem, Stygiis quæ vivas clausa tenebris

, Jam sol, Æthiopas fugiens Tithoniáque

arva, Æternâque animæ digna perire fame!

Flectit ad Arctöas aurea lora plagas. Haud aliter vates terræ Thesbitidis olim

Est breve noctis iter, brevis est mora noctis Pressit inassueto devia tesqua pede,

opacæ, Desertasque Arabum salebras, dum regis Achabi

Horrida cum tenebris exula illa suis. Effugit, atque tuas, Sidoni dira, manus:

Jámque Lycaonius, plaustrumt coeleste, Boötes Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

Non longå sequitur fessus ut ante vià; Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix.

Nunc etiam solitas circum Jovits atria toto Piscosæque ipsum Gergessæ civis lësam

Excubias agitant sidera rara polo: Finibus ingratus jussit abire suis.

Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit, At tu sume animos; nec spes cadat anxia curis,

Neve Giganteum Dii timuere scelus. Nec tua concutiat decolor ossa metus.

Fortè aliquis scopuli recubans in vertice pastor, Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Roscida cùm primo sole rubescit humus, Intenténtque tibi millia tela necem,

Hac, ait, hac certè caruisti nocte puella, At nullis vel inerme latus violabitur armis,

Phoebe, tua, celeres quæ retineret equos. Déque tuo cuspis nulla cruore bibet.

Læta suas repetit silvas, pharetrámque resumit Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutns;

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas; Ille tibi custos, et pugil ille tibi :

Et, tenues ponens radios, gaudere videtur Ille, Sionææ qui tot sub mænibus arcis

Officium fieri tam breve fratris ope. Assyrios fudit nocte silente viros;

“ Desere," Phæbus ait, “ thalamos, Aurora, Inque fugam vertit quos in Samaritadas oras

seniles; Misit ab antiquis prisca Damascus agris;

Quid juvat effoto procubuisse toro? Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

Te manet Æolides viridi venator in herbå; Aere dum vacuo buccina clara sonat,

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet.” Cornea pulvereum dum verberat ungula campum, Flava verecundo dea crimen in ore fatetur, Currus arenosam dum quatit actus humum,

Et matutinos ociùs urget equos. Auditúrque hinnitus

equorum ad bella ruentům, Exuit invisam Tellus rediviva senectam, Et strepitus ferri, murmuráque alta virûm.

Et cupit amplexus, Phæbe, subire tuos:
Et tu (quod superest miseris) sperare memento. Et cupit, et digna est : quid enim formosius illd,
Et tua magnanimo pectore vince mala;

Panditut omniferos luxuriosa sinus,
Nec dubites quandoque frui melioribus annis,

Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto
Atque iterum patrios posse videre lares.

Mitia cum Paphiis fundit amoma rosis;
Ecce ! corronatur sacro frons ardua luco,

Cingit at Idzam pinea turris Opim;

Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres; Et vario madidos intexit flore capillus,

Atque aliquam cupidus prædatur Oreada Faus Floribus et visa est posse placere suis.

nus, Floribus effusos ut erat redimita capillos,

Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes; Tænario placuit diva Sicana deo.

Jámque latet, latitánsque cupit malè tecta videri, Aspice, Phoebe, tibi faciles hortantur amores, Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Mellitásque movent flamina verna preces : Dii quoque non dubitapt cælo præponere sylvas, Cinnameâ Zephyrus leve plaudit odorifer alá, Et sua quisque sibi numina lucus habet :

Blanditiásque tibi ferre videntur aves. Et sua quisque diu sibi numina lucus habeto, Nec sine dote tuos temeraria quærit amores Nec vos arboreâ, dii, precor, ite domo. Terra, nec optatos poscit egena toros ;

Te referant miseris te, Jupiter, aurea terris Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus Sæcla; quid ad nimbus aspera tela redis?

Præbet, et hinc titulous adjuvat ipsa tuos : Tu saltem lentè rapidos age, Phæbe, jugales, Quòd, si te pretium, si te fulgentia tangunt Quà potes, et sensim tempora veris eant;

Munera, (muneribus sæpe coemptus amor) Brumáque productas tardè ferat hispida noctes, Plla tibi ostentat quascunque sub aquore vasto, Ingruat et nostro serior umbra polo.

Et superinjectis montibus, abdit opes. Ah quoties, cùm tu clivoso fessus Olympo

In vespertinas præripitaris aquas, “Cur te,” inquit, “ cursu languentem, Phæbe,

ELEG. VI. diurno Hesperiis recipit cærula Mater aquis ?

Ad Carolum Deodatum ruri commoranten, Quid tibi cum Tethy? Quid cum Tartesside lymphâ?

Qui cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua car Dia quid immundo peruis ore salo?

mina excusari posuláss et si solito minus essent Frigora, Phoebe, meâ meliùs capabis in umbrâ; bona, quod inter lautitias, quibus erat ab amicie Huc ades, ardentes imbue rore comas.

exceptus, haud satis felicem operam Musis dare ** Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbâ ; posse affirmabat, hoc hobuit responsum.

Huc ades, et gremio lumina pone meo. Quáque jaces, circum mulcebit lenè susurrans Mirto tibi sanam non pleno ventre salutem, Aura per humentes corporafus rosas.

Quâ tu, distento, fortè carere potes Nec me (crede mihi) terrent Semelőia fata, At tua quid nostram prolectat Musa camcnam, Nec Phaetonteo fumidus axis equo :

Nec sinit optatas posse sequi tenebras ? Cùm tu, Phæbe, tuo sapientiùs uteris igni ; Carmine scire velis quàm te redamémque coHuc ades, et gremio lumina pone meo."

lámque ; Sic Tellus lasciva suos suspirat amores;

Crede mihi, vix hoc carmine scire queas. Matris in exemplum cætera turba ruunt : Nam neque noster amor modulis includitur Nune etenim toto currit vagnis orbe Cupido,

arctis, Languentesque fovet solis ab igne faces : Nec venit ad claudos integer ipse pedes. Insonuere uovis lethalia cornua nervis,

Quàm benå solennes epulas, hilarėmque DeTriste micant ferro tela corusca novo:

cembrem,
Jámque vel invictam tentat superâsse Dianam, Festáque celifugam quæ coluere deum,

Quæque sedet sacro Vesta pudica foco, Delịciásque refers, hiberni quadia ruris
Ipsa senescentem reparat Venus annua formam, Haustáque per lepidos Gallica musta foeos!
Atque iterum tepido creditur orta mari.

Quid quereris refugam vino dapibúsque Marmoreas juvenes clamant Hymenæe! per

poesin ?

[amat. arbes,

Nec puduit Phoebum virides gestässe corym Littus, lo Hymen! et cava saxa sonant. Atque hederam lauro præposuisse suæ. Cultior ille veniá, tunicâque decentior aptâ, Sæpiùs Aoniis clamavit collibus, Euæ ! Puniceum redolet vestis odora crocum.

Mista Thyonëo turba novena choro. Egrediturque frequens, ad amani gaudia veris, Naso Corallæis mala carmina misit ab agris: Virgineos auro cincta puella sinus:

Non illic epulæ, non sata vitis erat. Fotum est, cuique suum, votum est tamen om Quid nisi vina, rosásque, racemiferumque Le nibus unum,

æum, Ut sibi, quem cupiat, det Cytherea virum. Cantavít brevibus Töia: Musa modis? Nanc quoque septená modulatur arundine pastor, Pindaricósque inflat numeros Teumesius Euan,

Et sua, quæ jungat, carmina Phyllis habet, Et redolet sumptum pagina quæque merem Novita nocturno placat sua sidera cantu, Dum gravis everso currus crepat axe supinus,

Deiphina sque leves ad vada summa vocat. Et volat Eleo pulvere fuscus eques. Jupiter ipse alto cum conjuge ludit Olympo, Quadrimóque madens Lyricen Romanus lacebo, Convocat et famulos ad sua festa deos.

Dulce canit Glyceran, flavicomámque Chloe Nunc etiam Satyri, cùm sera crepuscula sur-Jam quoque lauta tibi generoso inensa paratu gunt,

Mentis alit vires, ingeniumque forvet. Pervolitant celeri florea rura choro ; Massica fæcundam despumant pocula venam, Sylvanúsque suâ cyparissi fronde revinctus, Fundis et ex ipso condita metra cado.

Semicapérque deus, semideúsque caper. Addimus his artes, fusúmque per intima PhaQuæque sub arboribus Dryades latuere vetustis,

bum Per juga, per solos expatiantur agros:

Cordla; favent uni Bacchus, Apollo, Ceres, Fer sata iuxuriat fruticetáque Mænalius Pan, Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te

Numine composito, tres peperisse deos. In genus humanum quid inania dirigis arma? Nunc quoque Thressa tibi cælato barbitos auro Non valet in fortes ista pharetra viros. Insonat, arguta mollitèr icta manu ;

Non tulit hoc Cyprius, neque enim deusulus Auditúrque chelys suspensa tapetia circum,

ad iras Virgineos tremulâ quæ regat arte pedes.

Promptior, et duplici jam ferus igne calet. Illa tuas saltem teneant spectacula Musas, Ver erat, et summæ radians per culmina villæ

Et revocent, quantum crapula pellit iners. Attulerat primam lux tibi, Maie, diem : Crede mihi, dum psallit ebar, comitatáque At mihi adhuc refugam quærebant lumina plectrum

noctem, Implet odoratos festa chorea tholos,

Nec matutinum sustinuere jubar. Percipies tacitum per pectora serpere Phæbum, Astat Amor lecto, pictis Amor impiger alis; Quale repentinus permeat ossa calor;

Prodidit astantem mota pharetra deum: Pérque puellares oculos, digitúmque sonantem, Prodidit et facies, et dulce minantis ocelli, Irruet in totos lapsa Thalia sinus.

El quicquid puero dignum et Amore fuit. Namque Elegia levis multorum cura deorum est, Talis in æterno juvenis Sigeins Olympo

Et vocat ad pumeros quemlibet illa suos; Miscet amatori pocula plena Jovi; Liber adest elegis, Eratoque, Cerésque, Venúsque, Aut, qui formosas pellexit ad oscula nymphas, Et cum purpureâ matre tenellus Amor.

Thiodamantæus Naiade raptus Hylas. Talibus inde licent convivia larga poetis, Addiderátque iras, sed et has decuisse putares, Sæpiùs et veteri commaduisse mero.

Additerátque truces, nec sine felle, minas. At qui bella refert, et adulto sub Jove cælum, “ Et, miser, exemplo sapuisses tutiùs," inquit, Heroasque pios, semideósque duces,

Nunc, mea quid possit dextera, testis eris. Et nunc sancta canit superùm consulta deorum, Inter et expertos vires numerabere nostras, Nunc latrata fero regna profunda cane,

Et faciam vero per tua damna fidem. Ille quidem parcè, Samii pro more magistri, Ipse ego, si nescis, strato Pythone superbum Virat, et innocuos præbeat herba cibos;

Edomui Phæbum, cessit et ille mihi;
Stet prope fagineo pellucida lympha catillo, Et quoties meminit Peneidos, ipse fatetur

Sobriáque é puro pocula fonte bibat. (tus, Certiùs et graviùs tela nocere mea.
Additur huic scelerisque vacans, et casta juven- Me nequit adductam curvare peritiùs arcum,
Et rigidi mores, et sine labe manus.

Qui post terga solet vincere, Parthus eques :
Qualis, veste nitens sacrå, et lustralibus undis, Cydoniúsque mihi cedit venator, et ille
Surgis ad infensos, augur, iture deos.

Inscius uxori qui necis author erat. Hoc ritn vixisse ferunt post rapta sagacem Est etiam nobis ingens quoque victus Orion, Lamina Tiresian, Ogygiúmque Linon,

Herculeæque manus, Herculeusque comes. Et lare devoto profugum Calchanta, senémque Jupiter ipse licèt sua fulmina torqueat in me, Orpheon, edomitis sola per antra feris;

Hærebunt lateri spicula nostra Jovis. Sic dapis exiguus, sic rivi potor Homerus Cætera, quæ dubitas, meliùs mea tela do Dulichium vexit per freta longa virum,

cebant, Et per monstrificam Perseiæ Phæbados aulam, Et tua non levitèr corda petenda mihi. Èt vada fæmineis insidiosa sonis;

Nec te, stulte, tuæ poterunt defendere Musa, Pérque tuas, rex ime, domos, ubi sanguine nigro Nec tibi Phcebæus porriget anguis opem." Dicitur umbrarum detinuisse greges.

Dixit ; et, aurato quatiens mucrone sagittam, Diis etenim sacer est vates, dirûmque sacerdos; Evolat in tepidos Cypridos ille sinus.

Spirat et occultum pectus, et ora, Jovem. At mihi risuro tonuit ferus ore minaci,
At tu, siquid agam, scitabere (si modò saltem Et mihi de puero non metus ullus erat.

Esse putas tanti noscere siquid agam,) Et modd quà nostri spatiantur in urbe Quirites, Paciferum canimus coelesti semine regem,

Et modò villarum proxima rara placent. [rum, Faustáque sacratis sæcula pacta libris ; Turba frequens, faciéque simillima turba deaVagitámque Dei, et stabulantem paupere tecto, Splendida per medias itque reditque rias:

Qni suprema suo cum Patre regna colit ; Auctáque luce dies gemino fulgore coruscat ; Stelliparúmque polum, modulantésque æthere Fallor? An et radios hinc quoque Phoebus tarmas,

habet ? Et subitò elisos ad saa fana deos.

Hæc ego non fugi spectacula grata severus; Dona quidem dedimus Christi natalibus illa, Impetus et quò me fert juvenilis, agor; Illa sub auroram lux mihi prima tulit.

Lumina laminibus malè providus obvia misi, Te qucque pressa manent patriis meditata ci Neve oculos potui continuisse meos. cutis,

Unam fortè al is supereminuisse notabam;
Ta mihi, cui recitem, judicis instar eris. Principium nostri lux erat illa mali.

Sic Venus optaret mortalibus ipsa videri,
ELEG. VII. Anno Etatis 19.

Sic regina deûm conspicienda fuit.

Hanc memor objecit nobis malus ille Cupido, Nordum, blanda, tuas leges, Amathusia, nôram, Solus et hos nobis texuit ante dolos.

Et Paphio vacuum pectus ab igne fuit. Nec procul ipse vafer latuit, multæque sagittæ, Sæpe cupidineas, puerilia tela, sagittas,

Et facis à tergo grande pependit onus : Atqne tuum sprevi, maxime, numen, Amor. Nec mora; nunc ciliis hæsit, nunc virginis ori; Tu, puer, imbelles, dixi, transfige columbas; In silit hinc labiis, insidet inde genis : Conveniunt tenero mollia bella dúci:

Et quascunque agilis partes jaculator oberrat, Aut de passeribus timidos age, parve, triumphos; Hei mihi! miile locis pectus inerme ferit. Hæc sunt militiæ digna trophæa tuæ.

Protinùs insoliti subierunt corda furores ; VOL. VII.

MAL

Uror amans intus, flammáque totus eram,

II. In eandem.
Interea, misero quæ jam mihi sola placebat,
Ablata est oculis, non reditura, meis.

SICCine tentâsti cælo donâsse Täcobum,
Ast ego progredior tacitè querebundus, et excors, Quæ septemgemino, Bellua, monte lates?
Et dubius volui sæpe referre pedem.

Ni meliora tuum poterit dare munera numen, Findor, et hæc remanet : sequitur pars altera Parce, precor, donis insidiosa tuis. yotum,

Ille quidem sine te consortia serus adivit Raptáque tam subitò gaudia flere juvat.

Astra, nec inferni pulveris usus ope. Sic dolet amissum proles Junonia coelum, Sic potiùs fædos in cælum pelle cucullos, Inter Lemniacos præcipitata focos :

Et quot babet brutos Roma profana deos: Talis et abreptum solem respexit, ad Orcum Namque hac aut aliâ nisi quemque adjuveris Vectus ab attonitis Amphiaräus equis.

arte,
Quid faciam infelix, et luctu victus ? Amores Crede mihi, coeli vix bene scandet iter.

Nec licet inceptos ponere, neve sequi.
O utinam, spectare semel mihi detur amatos

III. In eandem.
Vultus, et coram tristia verba loqui!
Forsitan et duro non est adamante creata, PURGATOREM animæ derisit läcobus ignem,

Fortè nec ad nostras 'surdeat illa preces ! Et sine quo superùm non adeunda domus. Crede mihi, nullus sic infelicitèr arsit;

Frenduit hoc trinå monstrum Latiale coropa, Ponar in exemplo primus et unus ego.

Movit et horrificum cornua dena minax. Parce, precor, teneri cùm sis deus ales amoris, “ Et nec inultus," ait, “ temnes mea sacra, Pugnent officio nec tua facta tuo.

Britanne:
Jam tuus O! certè est mihi formidabilis arcus, Supplicium, spretâ relligione, dabis.

Nate deå, jaculis, nec minùs igne, potens: Et, si stelligeras unquam penetrareris arces, Et tua fumabunt nostris altaria donis,

Non nisi per flammas triste patebit iter." Solus et in superis tu mihi summus eris,

O quàm funesto cecinisti proxima vem, Deme meos tandem, verùm nec deme, furores; Verbáque ponderibus vix caritura suis!

Nescio cur, miser est suavitèr omnis amans: Nam prope Tartareo sublimè rotatus ab igni, Tu modò da facilis, posthæc mea siqua fatura Ibat ad æthereas, umbra perusta, plagas.

est, Cuspis amaturos figat ut una duos.

IV. In eandem. Hæc ego mente olim lævå, studióque supino,

Quem modo Roma suis devoverat impia diris, Nequitiæ posui vana trophæa meæ. Scilicet abreptum sic me malus impulit error,

Et Styge damnârat Tænarioque sinn; Indocilisque ætas prava magistra fuit :

Hunc, vice mutatâ, jam tollere gestitad astra, Donèc Socraticos umbrosa Academia rivos

Et cupit ad superos evehere usque deos. Præbuit, adinissum dedocuitque jugum. Protinus, extinctis ex illo tempore flammis,

V. IN INVENTOREM BOMBARDE, Cincta rigent multo pectora nostra gelu. Unde suis frigus metụit puer ipse sagittis,

IAPETIONIDEM laudavit cæca vetustas,
Et Diomedeam vim timet ipsa Venus!

Qui.tulit ætheream solis ab axe facem ;
At mihi major erit, qui lurida creditur arma,

Et trifidum fulmen, surripuisse Jovi.

tannos

VI. Ad LEONORAM Romæ canenteni. EPIGRAMMATUM

Angelus unicuique suus, sic credite gentes,
LIBER.

Obtigit æthereis ales ab ordinibus.
Quid mirum, Leonora, tibi si gloria major?

Nam tua præsentem vox sobat ipsa Deum. 1. I.V PRODITIONEM BOMBARDICAM. Aut Deus, aut vacui certè mens tertia cæli,

Per tua secretò guttura serpit agens; Cum simul in regem nuper satrapásque Bri- Serpit agens, facilisque docet mortalia corda

Sensim immortali assuescere posse sono. Ausus es infandum, perfide Fauxe, nefas, Quòd si cuncta quidem Deus est, per cunctáqee Fallor? An et initis voluisti ex parte videri,

fusus, Et pensare malâ cum pietate scelus?

In te una loquitur, cætera mutus habet. Scilicet hos alti missurus ad alria cæli,

Sulphureo curru, flammivolisque rotis: Qualiter ille, feris caput inviolabile Parcis,

VII. Ad eandem. Liquit lördanios turbine raptus agros. ALTERA Torquatum cepit Leonora poetam, I These lines are an epilogistic pallinode to

Cujus ab insano cessit amore furens. the last elegy. The Socratic doctrines of the shady Academe soon broke the bonds of beauty,

i Adriana of Mantua, for her beauty sur In other words, his return to the university. named the Fair, and her daughter Leonora Ba

They were probably written, when the Latin roni, the lady whom Milton celebrates in these poems were prepared for the press in 1645. three Latin epigrams, were esteemed by their

WARTON. contemporaries the finest singers in the world.

« PoprzedniaDalej »