Obrazy na stronie
PDF
ePub

SÆCULUM II). ANNUS 200.

ELENCHUS

AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOC TOMO I CONTINENTUR

QUINTUS SEPTIMIUS FLORENS TERTULLIANUS.

Col.

9

[ocr errors]

77

.

Editorum Patrologiæ Præfatio . .
Vita Tertulliani, auctore Jacobo Pamelio, quæ ejus ætatis viginti quatuor annorum historiam

continet..
Dissertatio de vera ætate ac doctrina scriptorum quæ supersunt Q. Sept. Tertulliani, auctore

P. Godefrido Lumper, 0. S. B.... l'aradora Tertulliani, cum antidoto Pamelii. Proverbiales Formulæ in operibus Tertullianicis contentæ, brevibus Scholiis illustratæ,

auctoribus Beato Rhenano et Andr. Hoyo Brugensi.

125

225

[ocr errors]
[ocr errors]

257

[ocr errors]
[ocr errors]

.

TERTULLIANI OPERUM PARS I, IN QUA CONTINENTUR LIBRI ANTE SUSCEPTUM

MONTANISMUM SCRIPTI
SERIES PRIOR : LIBRI APOLOGETICI.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Apologeticus adversus gentes pro christianis, Præmittitur Sigeberti Havercampi præfatio. . 305 Joannis Laurentii Mesheimii de ætate Apologetici Tertulliani, initioque persecutionis Severi Disquisitio . .

605 Tertulliani ad Nationes libri duo.

629 De Testimonio animæ adversus gentes.

681 Liber ad Martyres .

691 De Spectaculis.

701 De Idololatria.

737 Appendix ad libros Apologeticos. Liber ad Scapulam.

773 De Nicolai Le Nourry 0. S. B. Dissertatio in Tertulliani Apologeticum, duos ad Nationes libros et unum ad Scapulam .

783 TERTULLIANI OPERUM PARTIS PRIORIS SERIES POSTERIOR : LIBRI DOGMATICI ANTE SUSCEPTUM AB

AUCTORE MONTANISMUM SCRIPTI. Liber de Oratione. In hac nova recensione accedunt Rev. Mart. Jos. Routh Adnotationes. 1243 De Baptismo adversus Quintillam.

1305 De Poenitentia .

1333 De Patientia.

1359 Ad Uxorem libri duo.

1385 De Cultu feminarum libri duo.

1417

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[merged small][ocr errors]

B

Omnes Latinæ linguæ Patres,scriptoresque eccle- A usu ac vera auctoritate præfari non supererit. Alii siasticos iterum, favente Deo, almaque Virgine Dei- enim alia quæ de eodem disserenda sunt pro virili para, in lucem emittendos aggressuri; cum tanto in istius operis decursu dicent. causæ Christianæ testium agmini, quis potissimum Præibit nempe Pamelius, Septimianos annales præiret antesignanus, perpensa temporum, rerum, per quatuor et viginti fastus consulares contexturus. operum ratione, quæreremus, adfuisset quidem in Subinde quæ cujuslibet libri occasio, ætas, aupromptu, e primis Ecclesiæ incunabulis, melioris ctoritas, quot sint et quandodam sive ante, sive notæ vir ac sanctioris ominis nomen ; præstantior post susceptum ab auctore Montanismum conscrivero pondere ingenii ac doctrinarum copia nemo, pti, diserte disputabunt Joh. Aug. NOESSELT et præter hunc nostrum QUINTUM SEPTIMIUM Floren- D. Gothefredus LUMPER. TEM TERTULLIANUM.

Tum Tertulliani Paradoxa, cum eorum antidolo, Laudandum quidem ingenium, damnanda vero iterata ejusdem Pamelii opera recensebuntur. beresis, ac sane lugenda longioris tanti viri vitæ Una succedent B. RHENANUS simul et ANDREAS pars ultima, majorque, in fædos errores impensa. Hovus Brugensis, in explicandis quæ frequentiores At cum altera pars et melior in fidei certamina stre- usurpat Tertullianus Proverbiales formulas, unde Due fuerit erogata, huic igitur, attentis saltem tem- lux non minima in toto opere suffunditur. porum ratione ac ætatis jure, primas habere partes Deinde rara admodum ac pererudita in libros indulgeatur. Hunc merito suum Occidentalis Eccle- Apologeticos dissertatione D. Nicol. LE NOURRY arsia sibi vindicet primum assertorem. Hujusce pro- dua quæque Septimianæ doctrinæ momenta quam inde magni nominis umbra ac patrocinio defensa, uberius et plenius exponet. exoriatur et crescat nova hæc omnium, quibus ado- Interim subnectitur brevis et luculenta Laur. levit Catholica Traditio, testimoniorum series in- Moshemii de ætate Apologetici, initioque persecutegra, ex omnibus magnis, minimisve concinnanda tionis Severiane disquisitio. scriptis, quæ ab Apostolorum ætate ad ultimos Interea decurrit integerrimus Tertulliani textus Patres in orbe Christiano, fidei tuendæ causa, pro- præcedentium editionum Rhenanæ, Pamelianæ, diere et supersunt: cuncta jam edita, iterum edi- Franckanæ, Rigaltianæ, Parisiensium, Venetæ, Haltura ; deficientibus de die in diem aut raro occur- lensis, Wirceburgensis variis lectionibus illustratus, rentibus veterum libris sufficienda ; diu a multis multorum præterea nempe JUNII, LatinII, WOUWEenixe desiderata ; jamdudum nuntiata, sero, quo RII, SALMASII, CIACCONII, SCALIGERI, SEM LERI, RITTEprovidius, inchoata : ardua quippe res et tantæ RII, LEOPOLDI correctionibus castigatus, nec non et molis : indefesso tandem molimine, perpetuaque adornatus amplissimis RHENANI,PAMELII, PANCIROLII, opera, adsit modo bonus dexterque Deus, finem ad C LACERDÆ, ALBASPINÆI, HAVERCAMPI, MURATORII, usque ultimum perducenda.

D. CORBINIANI THOMÆ et variorum commentariis. Nobis vero talia auspicantibus felix faustumque His tot et talium virorum cura peractis ad cumusit, illud primis infixum vestigiis relegere, illud a lum, ut ita dicam, accedet copiosissimus TertulTertulliano misere lapso ediscere. nullum nempe lianæ latinitatis index, præcipua Ch. GODOFRED. fidei serendæ aut servandæ unquam fuisse neces- Schutzii opera digestus. sarium feracissimi ingenii subsidium, nec ut fir- Unde jam nemo non videt quam exigua novis edimun stet et inconcussum Ecclesiæ fundamentum, toribus provincia remaneat, et quam sit nihil prosulfulciendam esse ab hominum imbecilli manu et pemodum de suo penu addendum, nisi forle iis caduca hanc columnam ac firmamentum verita- dicenda sint tum quæ supra suscipienda decrevitis (1). Fundamentum enim aliud nemo potest ponere, mus, de Tertulliani usu et auctoritate, nec etiam præler id quod positum est, quod est Christus JE- in iis sibimet omnino relictis, eximia nempe et SUS (-). Firmum fundamentum Dei stat, habens signa- breviori occurrente de eodem argumento disserculum hoc : Cognovit Dominus qui sunt ejus,et disce- tatiuncula D. Corbiniani Thomæ ; tum quænam fuedat ab iniquitate omnis qui nominat nomen Domini (3). rint ad usque tempora nostra præcipui in litterarum

Ea est interea hujusce qui primus occurrit testis D orbe in Tertullianum impensi labores, quos iterum varia ac dubia indoles, ut nonnulla de recto illius a doctiss. Ceillerio, Lumper, Schram et Schønne

(3) II Tim. 11, 19.

(1) I Tim. III, 15. (2) I Cor, ii, 11.

PATROL. I.

1

DE AUCTORITATE TERTULLIANI.

mann, diligenter investigatos accepturi sumus; tum A quotquot ecclesiastici, qui summos ac legitimos demum coronidis instar, uberius in hoc proæmio sanctitatis apices nondum fuerint adepti,nec rectum supererit 11 indigitare quonam rerum ordine, fidei tramitem indeclinabili pede triverint; cum librorum serie, dissertationum accessione, lectio- enim 12 aliquandiu saltem in orthodoxæ fidei grenum collatarum varietate, commentariorum uber- mio constiterint, idcirco omnem illis fidem abrotate ac delectu, appendicum et indicum culmine gare nec par nec fas est : quinimo in quibus cum hæc nova editio sit ab aliis secernenda.

Catholocis conspirant, in iis eo major penes ipsos

fiducia est, quod hinc et inne collusionem fieri et ARTICULUS PRIMUS.

amice conjurari nemo sanus existimabit.

His catholicis rei Patristicæ positis criteriis, Auctoritas in eo qui potestatem habens alios do- nunc deveniendum est ad propositum nostrum ; cet, recte a duplici capite deducitur, nempe tum nunc æqua lance ac firma æstimandus est QUINTUS ab ipsius scientiæ æstimatione, tum ab ejusdem SEPTIMIUS FLORENS TERTULLIANUS, tot vetustarum veracitatis fiducia.

disciplinarum peritissimus; philosophica, histoUni et soli Deo summa auctoritas est, quippe cui rica, juridica, oratoria ac poetica eruditione posoli summa sit veritas in cognoscendo, et summa

B

tens ; multo susceptam ante fidem forensi laude in dicendo veracitas.

florens; florentior et accepta fide, utpote totius Quælibet alia eo major evadit auctoritas, quo Christianorum causæ, coram imperatoribus, in propior ad illam accedit et perfectior ejusdem par- orbis Romani foro, defensor et patronus; æræ a ticeps efficitur.

Christo Domino secundæ ac Apostolorum proximæ Hinc nobis Catholicis nulla sub sole major, imo præco ; primus Ecclesiæ Latinæ testis et vindex, maxima in cælo et in terra, nec alia ac Dei ipsius imo unus cujus vindiciæ ad nos pervenerint; inest, Ecclesiæ docentis potestas, quæ verbo virtutis signes Africanæ fidei primitiæ ; virorum apostoliDei (4), in quo sunt omnes thesauri sapientiæ et corum alumnus; magister et ipse martyrum, ponscientiæ abscondili (5), quæ infallibili nec unquam tificum et doctorum; Romæ ad sacra provectus, ad consummationem sæculi deficienda Spiritus Carthaginique in presbyterii albo ascriptus; arcaSancti assistentia, nititur, regitur ac confirmatur. norum scientissimus ; omnium suæ ætatis hæreti

Porro omnibus Catholicis qui sese Ecclesiæ legi- corum debellator, imo Montani eversor egregius ; timos filios probare student, necesse

esse docet et tamem (utinam absit !) Montanista, hæreticus, B. Vincentius Lirinensis, ut sanctorum Patrum fidei hæreseosque caput emortuum, Ecclesiæ tandem inhereant, agglutinentur, immoriantur (6). Eam jam non homo l... vero, consentiente tota Traditione, legem ad as

C

Cui cum tot successere vices, multiplex ejus esse sensum Patribus præstandum ponit, ut quidquid debet æstimatio, aliaque evadit prout aliam ipse non unum aut duos tantum, sed omnes pariter uno tantum a se diversus induit personam. Ac ante eodemque consensu aperte, frequenter, perseve- omnia in eo, haud secus ac in cæteris Ecclesiæ doranter tenuisse, scripsisse, docuisse cognoveris, ctoribus, nonnullius est pretii eruditionem profaid tibi quoque intelligas absque ulla dubitatione nam a sacra supellectili, scriptorem privatum ab credendum.

auctore Catholico vel Montanista, rem mere littePatribus vero sigillatim sumptis nulla alia com- rariam aut historicam a causa dogmatica secerpetit auctoritas, nisi privata, ex variis dignoscenda indiciis, quorum alia unicuique sunt quasi propria, At quid causæ esset cur in hoc operis mere alia vero deforis desumpta.

patristici procemio ac primo limine diu in Septimii In iis autem ipsis consideranda sunt sive quæ ad profana laude murarer ? Paucis igitur absolvam intellectum recte institutum, sive quæ ad sanam qualis sit rhetor, grammaticus, dialecticus, seu voluntatem pertinent; hinc nimirum eorum ingenii formæ excultor litterariæ, qualisve sit philosophus, vis, doctrinarum ubertas, loquendi modus ac con- philologus, antiquitatum indagator, historiarum suetudo, unde tulo credi potest quod non deci- D tenax, juris peritus, omni scientiarum genere exerpiantur; illinc autem morum probitas, vitæque citatissimus. sanctitas, qua omnis depellitur suspicio an deci- Porro quid de ipsius dicendi, disserendi et argupiant aut decipere velint.

mentandi genere sentiendum sit, paulo infra babes Ad hæc quasi intrinseca auctoritatis signa acce- eleganter et diserte a doctiss. D. Lumper explicadunt tum diversæ temporum, locorum, dignitatum, tum (7). Pauca tantum addere juvat, ne delicatiscæteræque in quibus auctores scripserunt circum- simus lector ac politioris minervæ studiosior salestantiæ, tum potissimum tanti pretii judicium quo bris Tertullianæ latinitatis offendat et hæreat. Ecclesia scriptores quosdam titulo tacito vel so- Primus fere omnium Tertullianus dogmata tradilemni, speciali vel specialissimo probat et dijudicat. turus ac mysteria hucusque latio sermoni prorsus

Ne vero amoveantur aut respuantur scriptores ignota, proinde novas intrudere formulas ac inau(4) Hebr.

I,
3.

(6) Vincent. Lirin. Commonit. II, 20. (5) Col. 11, 3.

Vid. infr., pag. 89-96.

nere.

[ocr errors]

dita vocabula, saltem alio sensu usurpata potuit, A Porro cum his fere omnibus titulis commendatur imo et debuit. Nascebatur ac propemonum in cupis Tertullianus, hinc præcipua desumenda sunt provagiebat latinitas illa ecclesiastica, quæ suos ab pria ipsi ac peculiaria auctoritatis signa. initio habuit modos, suas sive in soluto sermone, Tertullianus, ut a Verbo Dei initium faciamus, sive in rhythmico modulo leges, apprime tractan- illius interpretationi, ac Exegeticæ scientiæ suam dis celestibus sacramentis accommodatas, habuit, atfert symbolam minime aspernandam. Sive enim sanxit, ac servavit. Quibus autem esformandis ac Catholicus, sive Montanista, semper docuit Scriper ora hominum evulgandis haud exigua est Ter- pturam veteris novique Testamenti inspiratam tulliani laus mirum in modum profuisse; 13 quippe

fuisse (9). Nec minus Scripturæ plenitudinem quam cujus ingenium demirati, ac loquelam ipsam, ar- ejus divinitatem adorat (10) : nec eam adorando duam licet et asperam, imitati, singuli post eum ac

traditionem aufert, imo et ad eam, seu ad apostopræsertim plures quos peperit Africana Ecclesia, los et discipulos Domini referendam esse Scriptuclarissimorum virorum in his tempestatibus fera- ro interpretationem aperte declarat (11). Quamcissima, duce Cypriano, sui, ut ait, magistri me- vis nullibi ex professo de canone 14 Scripturæ rentissimi cultore assiduo, se suamque orationem sacræ disseruerit, ex variis tamen ejus operum ad Tertulliani dictionem certatim effinxerunt.

B

locis colligi potest, libros sacros nostra ætate a

pseudocriticise numero canonicorum ejectos, Haud abs re erit obiter animadvertere quemdam inter sacros divinitusque inspiratos ab eo connudefectum subiisse, post ejus a recta fide disces

merari (12). sum, Tertulliani ingenium. In libris, ultima, ut videtur, ætate sua in fece Montanismi exaratis, At susdeque vertitur Tertulliani exegetici auaut asperior fit et inæqualior, impotenti abreptus ctoritas, modo fides sit ejus editori novissimo, ac loquendi prurigine, ac inquieta pugnacitate; aut procacissimo obtrectatori, J. Salom. Semlero, qui, obscuriori sententia, velut de industria, sese ob- præfracta fronte, asseruit hunc scriptorem oculis volvit, nec nisi per intricata loquitur ænigmata ; suis manibusque nunquam usurpasse Græcum ullum quæ præsertim vitia in libro de Pallio, et adversus codicem Evangeliorum aut Epistolarum, aliorumve Valentinianos quasi digito palpanda occcurrunt. sacrorum Bibliorum, nec unquam Græcos codices,

utpote adulteratos, adhibere voluisse; hunc Eamdem in pejus mutationem forsan reperire

eumdem, Græcorum codicum libentissime nescium, est, cum, vel oblita incomptæ inconcinnæque di

Latinos libros corrupisse et auxisse glossis sentenctionis asperitate, rem penitus ac sententiarum vi

tiisque interpolatis, adhucdum superstitibus, quascera introspicies. Illa Apologetici, Prescriptionum, C rum primus et solus auctor certus est ille Tertullialibrorumque de Oratione, Baptismo ac Penitentia,

nus (13). Sed quænam, amabo, fides huic innomajestas ac grandis eloquentia, interdum acerrima

vandi prurigini adeo petulanti, ut idem audeat proac laconica brevitate temperata, in inconditam ac

fiteri Latinos omnes scriptores nunquam in hisce diffluentem facundiam, obvia quæque, vel insulsa, primis sæculis libros Græcos consuluisse, omnes jactitantem, nec scurrilitatem aut petulantiores

una conjurasse ut novas glossas invitis Græcorum jocos aspernantem dilabitur.

codicibus, suis libris ex consulto insererent; ejus

vero Latinæ translationis prima initia et recentia Sed cum hæc, ut dixi, ad profanam criticen po

rudimenta ab ipsius Tertulliani tempore, nisi ab tius quam ad dogmaticam Tertulliani auctoritatem

ipsomet oriri ? Sed quid ea commemorem, dum in faciunt, huc demum vela damus, haud alio, nisi

hac eadem dissertatione Tertulliani obtrectator eo inviti, jam abripiendi.

audaciæ devenerit, ut, discussis tam longi temporis Per eruditionem sacram, inquit Walchius (8), tenebris, ita enim habet, ipse adeo novus ac præintelligimus illam quæ versatur in rebus non a posterus homo, inauditam ab omni retro antiquinatura patefactis ac humana facultate cognoscendis, tate deprehenderit quamdam conjuratorum tam sed divinitus manifestis ac sanctissimo codice (cui D Græcorum quam Latinorum, Romæ degentium, so, et veneranda accedit Traditio catholica), compre- cietatem, ex cujus officina clam prodiere multa hensis. Notitia harum rerum variis constat disci- Tertulliani, nonnulla Clementis Alexandrini, omnia plinis, nempe Theologia Exegetica, Dogmatica, Irenæi opera, plane supposititia et spuria ? Hæc Polemica, Morali, Symbolica, Catechetica, Homi- que cum primum prodierint, portentis similia letica, una cum Historia Ecclesiastica.

merito habita fuere ab ipsis Germaniæ viris do

(8) Bibl. Patristic. edit. nov. Ien. 1834, c. 7, 246.

(9) Cf. 1 de Cultu femin. cap. 3. De Resurrectione carnis, cap. 22. Lib. 111 Adv. Marc. cap. 6; lib. v, cap. 7 : lib. de Anima, cap. 2.

(10) Lib. contr. Hermog. c. 22. (11) Scorpiac. cap 12.

(12) Cf. Gottefr. Lumper. Hist. Theol. Critic, de vita, scriptis atque doctr. SS. PP. t. VII, cap. 6, art. 1, p. 242 el sqq.

(13) Dissert. de varia et incert. indole hor. libror. ad opp. Tertull. ed. Halæ Magdeburg. rurs. recusa 1828, t. V, pp. 176-313.

ctissimis impetita ac profligata (14), satis est, ut A pugnavit in hoc elegantiori ac pulchello de Pænireprobata derideantur, exposuisse (15).

tentia libello : sophistarum demum insulsa philoMagna autem assurgit dogmatica Tertulliani Ca- sophumena de Anima, explodit. Hoc indefesso latholici auctoritas ; nec interdum Montanistæ asper- bore perpetuo certamine decertavit Tertullianus : nanda. Triplicem enim quo usi fuere Patres in cumque, ætate provectior ac vulnere insanabili afexponenda fide modum, nempe tum symbolicum, flictus, in Montani partes desciisset, nedum nibil quo gravissima fidei dogmata, connexa paucis, ab impetu remitteret, acrius sese ad prælia accincontinuo recitantur ; tum polemicum, ad refellen- xit ac sibi dixisse visus est : Væ mihi si non didos Gentiles, Judæos, aut hæreticos accommoda- micavero! tum ; tum discursivum seu catecheticum, qui pro Primus iterum hic Latinis auribus dedit auscul. Christianorum fidelium usu, modo unum, modo tandum ac luculento sermone concinnatum de re alterum explicat doctrinæ punctum, mirum in dogmatica in specie distincta tractatum. Adeo vero modum item Noster comprehendit.

in hisce dogmatibus seorsim sumptis, excelluit, ut 15 Nam tres fidei formulas habet, unam eam- ausim dicere, decurrentibus in immensum annis, que breviorem in libro de Virginibus velandis (16), nihil adhucdum prodiisse qui Tertulliani libros alteram longiorem in Præscriptionibus Hæretico- de Oratione, de Baptismo, de Pænitentia, de Patien

B rum (17), tertiam et recentiorem in lib. adversus tia, cæterosque quos dogmaticos inscribendos cenPraxeam (18).

suimus, superaese merito existimetur. Primus inter Latinos, quoslibet nascentis Ec- Interea haud inficias ibo vel optima Tertulliani clesiæ hostes polemicis et apologeticis scriptis scripta hinc et inde plurimo sphalmate laborare, aggressus est. Adversus enim gentes scripsit se- multa labe venenosa fædari. Quæ cum optimo et ptem quos inscripsimus Apologeticos libros, nempe salutari antidoto aliquatenus sanata, videas velim, duos libros ad Nationes, et Apologeticum magnum, ex 16 opera veterum editorum iterum recensita, hunc ad præsides, illos ad plebem directos; item, ad frontem hujusce tomi affixa. de Testimonio animæ, seu Apologetici caput 17 Altera manet integrior, nec satis celebranda uberius tractatuin ; et librum ad Scapulam, quo Tertulliani laus, moralis nempe ac parænetica, ex de injusta ac crudeli persecutione conqueritur et multia ejus desumenda libris, ad mores ChristiaChristianorum virtutes laudibus effert ; quibus nos pertinentibus. Quorum duplex est series : prior accedunt, ad Martyres apologia de martyrii gloria, ante susceptum ab auctore Montanismum, posterior ad Christianos de Spectaculis ethnicorum fugien- ab eo jam Montanista descripta. Porro in utraque dis dehortatio, ad omnes sive Christi sive deorum ad vivum exprimitur vitæ Christianæ speculum sive cultores de Idololatria et grandi hujus criminis gra- C in ejus fonte perenni, oratione privata et puvitate.

blica (21), sive in ejus fluentis uberrimis, sacraJustini philosophi, Irenæi martyris et aliorum mentis nempe (22), sive in ipsius actibus commuquorum nomina ipse præ se fert, vestigia insecu- nibus (23) aut præstantissimis (24), sive in ritibus tus, Judæis Messiam a prophetis prædictum ad- liturgicis qui ei externam formam efficiunt (25) ; venisse demonstrat (19) ; omnesque hæreticos, tum sive in vitandis ubi periclitatur anima Christiana generatim in Præscriptionibus, ne ipso quidem mundi, carnisve illecebris (26), aut suscipiendis

, Montano excepto, jugulat, tum speciatim, singulari unde ea reviviscit operibus (27), aut obeunda quasi certamine confodit. Hinc enim inconditam qua glorificatur martyrii cruenta palæstra (28). Gnosticorum catervam decies exagitat, vincit el Equidem in his tractandis frequentius ultra limites contundit (20), nec hanc aciem, ut videtur, legitimos abripitur rigidior Montanistæ asperitas ; nisi hoste fuso fugatoque, vel emeritus vete- at caute errori latenti in nostris libris provisum ranusque miles, deseruit. Praxeam insuper, qui est. Præterea nonnisi effervescentis ingenii, ad Deum unuin, sed non trinum, asserebat, nec non magna excitantis ac communem hominum modum et Montanum, ad quem miserabiliter defecit, op- excedentis, impetus plerumque notandus est.

(14) Cf. Joh. Dan. Schumann Obss. in veterib. dæos disput. Lund. Goth. 1820, in-4o. Eccles. scriptor. spec. III et IV_sæcul. de interpo- D (20) In libr. Scorpiac., adv. Gnosticos, adv. Herlation, quibusdam Codici N. T. Tertullianeo perpe- mogen., adv. Marcion. V; adversus Valenti. ram uffictis conjectura. Hannov. 1776, 1777, 40,

nianos ;

de Carne Christi ; de Resurrectione C. W. Fr. Walchii de authentia libror. Irenæi con- carnis. tra J. Sal. Seml. in novv. commentt. societ. regiæ (21) Lib. de Oratiove. Goetting. t. V, par. II, p. 3.

(22) Lib. de Baptismo de Pænitentia, de Eucha(15) CC. quæ infra obiter perstringuntur t. I, ristia ; lib. de Coron. Milit., de Matrimonio ; lib. ad pag. 55, 56 in not; t. II, pag. 518, 549, 551, 552, Uxor. 554, 558, 565, 594.

(23) De Patientia, de Cultu feminar. (16) Cap. 1.

(24) De Virg. vel. (17) Cap. 13.

(25) De Orat. (18) Cap. 2.

(26) De Spectac. (19) Cf. G. H. Schaffenberg comment. Acade- (27) De Pænitent., de Jejun. mic. de Justino, Terlulliano ei Cypriano adv. Ju- (28) Ad Martyr., Scorp.

« PoprzedniaDalej »