Na kresach: powieść z naszych czasów w trzech częściachF.A. Brockhaus, 1867 - 341 |
Inne wydania - Wyświetl wszystko
Kluczowe wyrazy i wyrażenia
ajent biedny bożogrobców Bóg chciał chwili cię coś cóż cygaro czem człowiek Dąbczyna Dąbczynie drzwi duszy dzisiaj dziwne gdzieś głosem głowę Goliat Górnicki hrabia Leon izdebki jakaś jakby jakieś jakoś Jakto Jerzy jeźli Kabylów kantoru Kaszub każdy kieś kilka kobieta kochany koło krzyknął ksiądz Maciej księże Macieju Lanzas lekarz Link łzy major margrabia Mark marzyciel miał mielnika mieszczanin Mietlica młody młodzieniec mógł mój mówił dalej myśli nagle najprzód nią niego oczy odparł odpowiedział Otóż Otton Ottonie ozwał Paliwoda Pampa pana patrząc patrzył piersi Pifke począł poczciwy pokoju proboszcz psotniki Radziejewo ręce ręką rękę rzekł serca serce sercu siebie słońce słowa sobą spojrzał staruszek stary Dębicz stary ekonom stary negocjant swego swoich swoje świat teraz Terenia tutaj twarz usta uśmiechał uśmiechem Warner wcale widział więcej właśnie wszedł wziął ZACHARJASIEWICZ zapewnie zapytał zawołał zdawało zegarmistrz ziemi znowu ztąd Zuzanna życia życie
Popularne fragmenty
Strona 68 - ... narodów, wyrabia krańcowe pragnienia, tworzy ludzi wyjątkowych. Jeśli ten kraniec, stykający się z drugim, nie obumarł zupełnie, jak obumarło tyle plemion słowiańskich, to odbywa się na nim straszna, zacięta walka, niewidzialna dla oka powszedniego, walka dwóch napływających na siebie żywiołów, dwóch oświat, dwóch narodów. W miarę siły jednego i drugiego rośnie i upada ta walka, zbliża się i cofa demarkacyjna linia zwycięstwa. Szeroka przestrzeń kraju czuje wstrząśnienia...
Strona 67 - Życie na krańcach jednego i drugiego społeczeństwa, życie na krańcach stykających się z sobą dwóch narodów, wyrabia wyjątkowe pragnienia, tworzy ludzi wyjątkowych. Jeźli ten kraniec, stykający się z drugim, nie obumarł zupełnie, jak obumarło tyle plemion słowiańskich, to odbywa się na nim straszna, zacięta walka, niewidzialna dla oka powszedniego, walka dwóch napływających na siebie żywiołów, dwóch oświat, dwóch narodów.
Strona 79 - Ach, to śmierć taka pewność na całe życie! Kobieta powinna być jak kameleon: powinna się mienić w tysiączne barwy, powinna niepokoić was i dręczyć niepewnością aż do ostatka. Tylko taka kobieta może być kochaną i pożądaną całe życie, bo dobra, wiecznie -jednako dobra kobieta staje się u was sprzętem domowym, którego jesteście najspokojniejszymi aż do znudzenia właścicielami ! — Jest w tem niezła filozofia, byle się tylko skończyło na pozorach — rzekł margrabia,...
Strona 23 - Śliczna to panna i dobra panna, każdemu da dobre słowo i zawsze ma uśmiech na twarzy... Nie tak, jak ta panna Terenia, jak ją nazywają, która nigdy się nie rozśmieje i wygląda zawsze ponuro, jakby kogo zabiła. — I cóż panna Janina? — Myślałem sobie, że ot zapyta mnie, czego ja tutaj stoję na ganku, albo czego mam oczy zapłakane, a ja byłbym jej wtedy opowiedział to wszystko... com panu teraz mówił, i jakoś lżej zrobiłoby mi na się sercu.
Strona 308 - Widzimy w dziejach naszych, że dzieci wracały napowrót do dziedzictwa, które ojciec lub dziad z ręki wypuścił. Niestłumiona żądza parła je do tego. Szlachcic jest podobny do zwierza, który wypłoszony przez psy, wraca zawsze na miejsce swego legowiska. Otóż obowiązkiem jest naszym trzymać się tego dziedzictwa, a mianowicie my na kresach.
Strona 252 - Może jest to i prawda, ale dla prawdy dalekiej nie trzeba nigdy zaniedbać najbliższej. Oto z każdym rokiem jest nas mniej w Poznańskiem. Szlachta nasza traci jeden zagon po drugim ziemi ojczystej, której granice znaczyli orężem nasze Bolesławy. Z każdym rokiem garstka ludu polskiego traci dziedzicznego od wieków opiekuna, przechodzi w ręce obce, porzuca wiarę oraz język i odumiera dla narodu. Już kilka plemion...